Tamara Drewe (2010)

Tamara Drewe is een bewerking van de gelijknamige beeldroman van Posy Simmonds, die op zijn beurt losjes gebaseerd is op Far from the Madding Crowd van Thomas Hardy. Het speelt zich af op het Engelse platteland tegen de wisselende seizoenen. Zomerkleren worden ingeruild voor winterjassen en sjaals. We zien herfstbladeren, kale takken, regen en wind, maar helaas geen sneeuw. Hogere en lagere vormen van literatuur zijn een thema. Bestsellerauteur Nicholas deelt al eens een sneer uit naar de intellectueel Glen. Tamara zelf is een columniste die haar eigen en andermans privéleven te grabbel gooit. Op liefdesvlak moet ze kiezen tussen twee succesvolle maar onbetrouwbare mannen en haar jeugdvriend en tuinier Andy. Het leukste nevenpersonage is de tiener Jody, die wil ontsnappen aan de saaiheid van het plattelandsleven. In de graphic novel sterft zij door het inhaleren van computerreiniger, maar hier hebben ze het tot één dode beperkt. De scène waarin Nicholas door die koeien omvergelopen wordt, ziet er realistisch uit. De algemene toon is luchtig met enkele sombere elementen, een echte tragikomedie. De muziek van Alexandre Desplat onderstreept dit.

Eigenlijk alleen maar opgenomen en gestart wegens Gemma Arterton en het feit dat in deze film de befaamde scene met het rode topje en de hotpants voorkomt. Maar uiteindelijk toch best nog wel verrast door een bij tijd en wijlen grappig film. Ewedown, slaapgehucht in de dop waar schrijvers zich wentelen in rust en de jeugd geen beter vertier kan bedenken dan eieren naar passerende auto's te gooien. Maar al snel na het arriveren van Tamara blijkt Ewedown een typische microkosmos. Woede, jaloezie, hunkering, onbeantwoorde liefde, overspel, hereniging, zelfs de dood komt voorbij en een rockster die behalve het dorp ook de plaatselijke jeugd tot waanzin drijft...saai hoor, zo'n dorpje. Sowieso valt de prachtige omgeving op en wat heeft Tamara Drewe een verdomd mooi huis en dan is er uiteraard de bekende scene waar Arterton over het hek klimt en al wiebelend op de anderen afloopt in haar hotpants, vervelend hoor zo'n buurvrouw. Maar Tamara Drewe biedt toch iets meer want in tegenstelling tot vroeger met neus hebben de heren nu opeens wel allemaal interesse, over oppervlakkig gesproken. Dan is er uiteraard de humor, alle jaloezie en een aantal aardige wtf momenten die de film toch wel.de moeite waard maken om even uit te kijken. Want waar leid alle rep en roer nu toe en wat wil Tamara zelf...? Kostelijk is het signeermomentje van Nicholas op het parkeerterrein. Ook grappig de leeghoofdige en smakeloze drummer Ben. Aardig op zijn minst nog te benoemen de rol van de jonge Jessica Barden als geobserveerde fan. En daarmee heeft Tamara Drewe van alles wat en is best oké voor een keertje.

Af en toe behoorlijk grappig, en op z'n tijd ook behoorlijk schrijnend. Op andere momenten had ik het idee dat de plot een beetje stuurloos was, alsof de makers dachten dat het genoeg was om een paar schilderachtige personages bij elkaar te zetten en dan maar te kijken wat er van kwam, en in combinatie met een paar andere losse eindjes (Tamara's onbegrijpelijke keuze van bedpartners, de lesbische schrijfster uit het begin die plotseling uit de film verdwijnt) levert dit een film op waarvan het concept me meer leek te beloven dat er per saldo uit is gekomen.