Dirty Pretty Things (2002)

Bijzonder saai en droog filmpje. Op zich doet Ejiofor het wel goed en is Tautou niet heel irritant, maar Frears maakt er een oeverloos saaie bedoeling van door zich teveel te richten op de maatschappelijke problemen. Er gebeurt bijzonder weinig en jammer genoeg valt er ook audiovisueel geen zak te genieten. Gaap gaap.

Het visuele is nooit Frears zijn sterkste punt geweest, en dat blijkt ook bij deze film. Ejiofor doet het prima, Tautou is geen slechte actrice maar ik heb dikwijls moeite met haar wat tuttige presence, alsof bij voorbaat dat lieve snoetje enige diepgang in de weg staat. Vond haar in deze film ook weinig overtuigend, waarbij haar emoties (weer) nogal gekunsteld aandeden. Maar het ligt hier volgens mij ook aan de regisseur, die een nogal onevenwichtige en eigenlijk vrij eentonige film voorschotelt, de acteerscenes van een flauwe terloopsheid, en is enige spanning ook ver te zoeken. En passant stelt de regisseur halfslachtig de omstandigheden/misbruik van illegale immigranten aan de kaak. De film drijft met dit alles aldoor op losse grond, en weet geen moment werkelijk te boeien. Dankzij het acteerwerk van Ejiofor blijft de film nog een beetje overeind, maar was hij voor mij hooguit middelmatig.

Geen film die voor een aangenaam gevoel zorgt maar ook niet rauw genoeg om echt te kunnen shockeren. Er worden enkele illegale immigranten gevolgd in Londen waar ze het slachtoffer zijn van allerlei vormen van uitbuiting. Ejiofor is het van links naar rechts lopende hoofdpersonage en Tautou als Turkse fragiele jonge vrouw is wel geloofwaardig in haar rol en voor haar voel je nog het meeste medeleven. Ik bleef op mijn honger zitten want het is toch wat je kunt verwachten van dit soort films : ongenuanceerd drama waarbij de maatschappij een voortdurend negatieve houding aanneemt ten opzichte van migranten. De enigen die je kunt vertrouwen zijn andere migranten. Tja, als dat de realiteit is. Ook ik vond het niet zo spannend. De mooiste momenten van de film zaten voor mij helemaal op het einde. Frears bewijst zich nogmaals als een heel wisselvallig regisseur