David Lynch: The Art Life (2016)

David Lynch is iemand die zijn woorden zorgvuldig kiest. In deze documentaire levert dat een boeiend, maar ook een wat traag verteld verhaal op. Lynch vertelt, al kettingrokend in een geluidsstudio, over zijn jeugd, hoe hij al op jonge leeftijd verzot was op tekenen, hoe zijn moeder zijn creativiteit stimuleerde en hoe hij uiteindelijk de keuze maakte om volledig te leven voor de kunst. De drie (!) regisseurs tonen ons geen pratende Lynch, maar koppelen Lynch's verhalen via montage aan een ruime selectie uit de beeldende kunstwerken die hij maakte. We zien hem ook aan het werk in zijn atelier aan huis en met zijn jongste dochter. Het resultaat is een must voor fans van Lynch, maar jammer genoeg houdt het op bij Eraserhead. Gezien Lynchs uitgesproken fascinatie voor 'bewegende schilderijen' en de duidelijke links tussen zijn jeugdherinneringen en films die hij later maakte (de opening van 'Blue Velvet', de witte lijnen de op de snelweg in 'Lost Highway', de verschijning van Ronette Pulaski in 'Twin Peaks', de Cowboy in 'Mulholland Drive') is dat werkelijk een gemis. Een film van David Lynch is in feite namelijk ook een collage van beeldende kunstwerken en voor de fan was het zeker de moeite waard om deze intrigerende en invloedrijke regisseur ook daarover aan het woord te laten. Redenen genoeg voor een sequel dus, want deze documentaire doet onvoldoende recht aan zijn omvangrijke oeuvre als beeldend kunstenaar.

Meer een portret van Lynch als kunstenaar dan als regisseur; slechts zijn korte films The Alphabet en The Grandmother komen aan bod en de documentaire eindigt bij het maken van Eraserhead. Niettemin de moeite waard; Lynch is altijd een genot om naar te kijken en te luisteren en zijn jeugdherinneringen zijn af en toe heerlijk bizar. De documentaire is daarnaast mooi vormgegeven, met veel aandacht voor de kunstwerken en fotografie van Lynch. Maar nu zou ik ook graag een documentaire willen zien over zijn films...