La Mariée Était en Noir (1968)

Truffaut zou geen thrillers kunnen maken? La Sirene du Mississippi, La Femme d'à Côté en Vivement Dimanche zijn toch zeker wel geslaagde pogingen. En op een wat vreemder manier Une Belle Fille comme Moi toch ook, misschien wel de film die het meest bij deze aansluit. Okay eerste poging van Truffaut om een Hitchcock te doen valt niet helemaal geslaagd uit, plot is er nauwelijks, karakters ook niet, dus blijven we zitten met een wraakfilm, waar we ons soms ook nog afvragen of het serieus of komisch bedoeld is. Geen probleem an sich maar na 2 delen van Tarantino's Kill Bill is dit toch allemaal wat ingehoudener en beschaafder en ietwat aangetast door de tand des tiijds...en kom op iemand vermoorden door hem op te sluiten in de kelderkast?! Te genieten valt er wel van de mooie sixties-interieurs en Jeanne Moreau doet haar best, Bernard Herrmann op de soundtrack, maar het blijft allemaal wat vlak.

Jeanne Moreau kan het ene moment poeslief zijn, dan plots een harde tante, wat haar perfect maakt voor deze rol. Ze draagt afwisselend wit en zwart, of een combinatie van beide. Wit is de kleur van de bruid; zwart de kleur van de rouw of van de wraakengel. Bij haar slachtoffers is er vaak een combinatie van blauw en rood. Zo heeft het kleutertje een rode trui en een blauwe bal. Truffaut deed in die periode een uitgebreid interview met Hitchcock, en er zitten heel wat knipoogjes in naar de master of suspense. In een aantal flashbacks wordt de motivering vroeg onthuld, zodat de kijker zich in kan leven in de dader en de dreigingen aan ziet komen voor de slachtoffers. Het geschilderde portret dat op de bruid lijkt, doet denken aan Vertigo. Bernard Herrmann schreef muziek in z'n herkenbare stijl, met dreigende dissonanten en een afwisseling tussen dromerige, kolkende en hamerende passages. Op de vinylplaat staat een mandolineconcerto van Vivaldi. De bruiloftsmars van Mendelssohn past bij het onderwerp. Het begint met het geluid van een fotokopieerapparaat, dat het schilderij van Julie als odalisk vermenigvuldigt, wellicht voor een opsporingsaffiche. De huwelijksgetuige van het eerste slachtoffer herkent haar wanneer hij zich herinnert dat ze haar glas in een bloempot leeggoot. Dat ze zich laat pakken en meteen de eerste vier moorden bekent, is om twee redenen. Ten eerste wil ze als katholieke vrouw boeten voor haar zonden, zoals blijkt uit de biechtscène. Ten tweede wil ze naar de gevangenis omdat haar vijfde doelwit daar opgesloten zit. Haar slachtoffers worden voorgesteld als nietsnutten die voornamelijk geïnteresseerd zijn in dieren jagen en rokkenjagen. Ze pleegt vijf moorden met vijf verschillende methoden, wat ongebruikelijk is. Het is geen bijster realistische maar wel stijlvolle thriller die een goed evenwicht vindt tussen spanning en kunstzinnigheid.

Wraak van een bruid Revenge story waarin een weduwe mannen opspoort om hen koud te maken. Niet onaardig, maar het ontbreekt de film aan wat meer spanning en psychologische uitdieping. Bijvoorbeeld hoe ze die mannen heeft teruggevonden blijft onverklaard en de impact van haar trauma komt enkel tot uiting via de moorden die ze begaat, wat ik te mager vind. Het achterliggende motief achter de dood van Julie's kersverse man vond ik ook ontgoochelend. Op een gegeven ogenblik draait een schooljuffrouw op voor één van haar moorden, en moet er zo nodig een scène zijn waar ze de politie belt om te verklaren dat de lerares onschuldig is. Vond ik zo'n slechte scène. Dit was gewoon morele sixties troep, want het past gewoon niet bij het misdadige karakter van Julie. De hoofdrol is voor Jeanne Moreau, in haar tijd een mannenverslindster, die de hele film draagt met haar ijzige vertolking. Niet Truffauts beste en een vrij zwak script, maar wel met een indruk makende Jeanne Moreau.