Falstaff (Chimes at Midnight) (1965)

Mooie film, waarmee Welles aantoont een veelzijdige regisseur te zijn. En niet alleen als regisseur trouwens, want het is toch ook Welles die in deze film als acteur in de rol van Falstaff absoluut de show steelt in deze film. Wat is Welles hier trouwens dik geworden. Hij geeft zijn personage schwung mee, uitstraling en bovenal een enorme dosis humor. Ik heb toch een paar keer goed kunnen lachen om dit heerschap. Het scheelt trouwens wel dat ik (Engelse) ondertiteling had, want anders zijn de dialogen soms lastig te volgen. Het absolute hoogtepunt van de film is duidelijk de veelgeroemde veldslag, die er subliem uitziet. Het doet een beetje Braveheart-achtig aan, maar dat is in dit geval zeker een compliment. De camera zit erg dicht op de huid van de strijders, elke pijl en zwaard komt hard aan en ik had echt het gevoel deel uit te maken van de veldslag. Het ziet er zelfs zo goed uit, dat het anno nu nog niet gedateerd oogt. Na de veldslag houdt de film zijn hoge niveau niet helemaal vast. De dialogen kwamen niet allemaal even goed door en richting het einde was het soms wat lastig om geconcentreerd te blijven. Toch heb ik best genoten van deze originele film. Welles heeft Shakespaer een beetje door elkaar gehutseld in deze film, maar het is absoluut een goed drinkbare mix geworden, al moet je er wel voor openstaan. Wie een simpele makkelijk te begrijpen film verwacht, komt namelijk bedrogen uit. 3,5*

Fallstaff is één van de populairste karakters uit Shakespeares indrukwekkend oeuvre en de enige wiens populariteit Shakespeare zelfs aanzette tot een spin-off: The Merry Wives of Windsor. Fallstaff [Orson Welles is een welbespraakte, boertige dronkelap en een favoriete metgezel van Prins Hal [Keith Baxter], de troonopvolger die zich kostelijk vermaakt in Fallstaffs gezelschap maar daarmee wel de toorn van zijn vader Koning Henry IV [John Gielgud] over zich uitroept. Chimes at Midnight is eigenlijk een ingekorte versie van de toneelstukken Henry IV Part 1 en Part 2, waarin de scènes met of betreffende Fallstaff zijn verwerkt. Snijden in het werk van Shakespeare zal nooit iets beters opleveren dan het origineel, maar Welles weet in ieder geval het boeiende verhaal over de veranderende relatie tussen Fallstaff en de toekomstige Henry V stijlvol te filmen. Bovendien zijn de hoofdrollen ijzersterk bezet en komen ook de kleinere rollen (Pistol is een persoonlijke favoriet, evenals Mr Silence en Shallow) uitstekend uit de verf. Dat maakt dit wel een uitstekende introductie tot het werk van Shakespeare, al is het wel aan te raden om de film met ondertiteling te kijken, aangezien Welles (uiteraard) de oorspronkelijke tekst hanteert.

Erg genietbaar filmpje van de hand van Orson Welles, toendertijd werkend vanuit Spanje. Chimes at Midnight oftewel Falstaff is een Shakespeare-verfilming van (ik meen) Henry IV, waarin Welles zelf één van de hoofdrollen speelt als uitvreter Falstaff. Ik wist niet veel van het bronmateriaal, maar het is erg vermakelijk en eigenlijk in elk opzicht zit het goed in mekaar. Fijn acteerwerk, de Shakespeariaanse dialogen en vooral de creatieve beledigingen die regelmatig voorbij komen werken goed - het komt voor mij helemaal niet oubollig over maar juist origineel. En ook visueel ziet het er gewoon goed uit. Dat het plot in z'n geheel wat minder boeit, soit, maar in de tussentijd keek dit fijn weg.