The Public Enemy (1931)

Cagney neemt 'The Public Enemy' op sleeptouw. Sterke en coole rol. Vermakelijke film die veel goed doet, met name het tempo is zeer aangenaam en de opbouw van het verhaal erg vermakelijk. Nergens echt intrigerend - misschien komt dat omdat regisseur Wellman alles nogal afstandelijk brengt, maar wel leuk. Tussendoor valt er nog genoeg te lachen ook. Duidelijke grondlegger voor toekomstige gangsterfilms.

Bij films in de jaren '30 (vooral begin jaren '30) zie je hoe snel Hollywood evolueerde. Elk jaar lijkt wel een vooruitgang te zijn tegenover het vorige jaar. Enkele jaren eerder was de stomme film nog aan de leiding, nu is het vooral uitspitten van de geluidsfilm en dat brengt een hele andere vorm van acteren met zich mee. Ook het verhaal, want je moet niet alles visueel maken. Meer suggestie, meer dialoog, ander types verhaal. En je merkt dat ook aan acteurs of ze gewoon zijn om te spelen in theater, stomme film of geluidsfilm. The Public Enemy is het prototype van de gangsterfilm, een genre dat vele navolgers kreeg. En niet alleen 'de goeien tegen de slechten' maar ook het verhaal van de gangsters zelf. Een film is niet per se goed omdat hij ooit de eerste was. Dat is uiteraard een prestige, maar het gaat over het genieten van de film zelf natuurlijk. James Cagney is gegoten in dit soort films en de veel te vroeg gestorven Jean Harlow zit hier ook wel op haar plaats. Regisseur William A. Wellman had al laten zien met Wings dat hij een sterke film kon maken. De film is een echte Hollywoodfilm geworden, hier hou ik wel van. Benieuwd eigenlijk of Al Capone deze film ooit gezien heeft. Het personage van Cagney is op hem gebaseerd, en Capone leefde nog toen de film uitkwam. Het is een leuke film en past mooi in dit genre, dat zichzelf niet al te serieus moet nemen maar ook geen slapstick mag zijn. Soms is het wel wat verouderd, maar het is best genieten.

Swell. Pluspunt aan deze film is een script waarin plaats gemaakt is voor de roots van James Cagney en z’n bende waardoor je als kijker wat meer inzicht verkrijgt in hun beweegredenen. Desalniettemin krijg je nooit een spatje sympathie voor de hoodlums, ik in elk geval niet, bij de portrettering van dit volkje met ruige zeden. Missie van de productie geslaagd? De hele cast doet het prima in deze gangsterprent, met Cagney als uitschieter. Interessant om weten dat bij het schieten (no pun) van de film live munitie werd gebruikt bij bepaalde scenes, wat toen gebruikelijk was, en gevaarlijk. Verder krijgt Cagney op een bepaald ogenblik een mep op z’n gezicht van Donald Cook die een echte mep was en Cagney een tand kostte. Men heeft dus zijn best gedaan om het allemaal zo realistisch mogelijk te houden. En niet te vergeten, dragen zeker ook de buitenopnames hiertoe bij. Top. De regie is in goede handen bij William A. Wellman, dynamisch gefilmd met hier en daar indrukwekkende shots. Ook fijn vond ik gebruik van bepaalde symboliek (zwarte kat die Murray Kinnell passeert, de aflopende grammofoonplaat). The Public Enemy is een vrij harde film die dieper wil graven dan wat zich aan de oppervlakte van het gangsterleven bevindt, en slaagt daar voor mij ook in. Fijn deze nog ’s gezien te hebben. Nog meer dan Little Caesar werd dit een template voor de toekomstige gangsterfilm.