La Noche de los Girasoles (2006)

Aardige plattelandsthriller die mij wat aan La Isla Mínima (2014) deed denken. Carmelo Gómez speelt hier de hoofdrol en is altijd sterk in dat soort settings. De film blijft boeien en, door het steeds subtiel introduceren van personages die een andere kijk op het verhaal hebben, weet je steeds niet hoe dit gaat aflopen. Een kleine 3,5*.

Ha de term plattelandsthriller die kende ik nog niet arno74, maar is best op zijn plaats. Er zijn er immers meer van... Laat ik het zo stellen: de thrillers met als achtergrond "de rurale gebieden" die stel ik wel op prijs (La Isla Mínima reeds genoemd). Ik denk dan aan El Aura (2005) (Arg, bos) of Out of the Furnace (2013) (VS, mijnbouwstadje), Matar a un Hombre (2014) (Chili, bos): films die ook een typisch beeld geven van een omgeving. En ook spannend...aan een mooie baai...al is het wellicht geen thriller te noemen: El Club (2015) (Chili). Allen films waarbij ik geniet van een pakweg 1,5 a 2 uur durende spannende reis in het rurale buitenland. In deze films komen de vaak eigenaardige types erg tot hun recht tegen een vaak donkere, stille en onheilspellende achtergrond. Een combi die de eenzaamheid en de spanning voedt. In het geval van La Noche de los Girasoles heb ik daarbij erg genoten van de hoofdstuksgewijze opbouw. Daarbij gaat -als verwacht- het "licht" langzaam uit. Ook hier is een donkere sfeer voelbaar De feitelijk niet dreigende beelden - denk aan de oude man- zorgen voor spanning. In het voornoemde voorbeeld is de kijker nota bene niet de enige die op het verkeerde been wordt gezet. Daarbij vind ik het erg mooi gevonden dat er niet echt een hoofdpersoon lijkt te zijn in het "hele" verhaal. En dan dat einde: een open einde en een toegift tijdens de aftiteling : prachtig de spanning blijft.

Het platteland als decor heeft inderdaad wel iets. Binnen elk genre wel. De cultuur en de ingesteldheid van de bewoners lenen er zich toe om er met een romantisch of mysterieus gevoel naar te kijken. Horror komt hier ook goed tot zijn uiting. En dan hebben we het nog niet over de vaak erg mooie beelden van à la campagne, die voor de gemiddelde toerist een vakantiegevoel weergeeft, maar dat zeker niet het geval is voor de lokale inwoner die zich eerder gevangen voelt in al die lege ruimte. Allerhande kleine subverhaaltjes worden met elkaar verweven, het één al wat meer met het één dan het ander. En dit in een niet lineaire structuur. Niet alles wordt ook altijd even duidelijk. Een film of verhaal dat vooral onderhuids leeft en moet ervaren worden. Plots worden verlaten, het kan een onafgewerkt onsamenhangend gevoel geven. Toch had ik de idee dat Jorge Sánchez-Cabezudo wist waarmee hij bezig was.