Persepolis (2007)

De tekenstijl is behoorlijk eigenzinnig en vaak mooi, maar ik kan me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat het op papier beter zou werken. De film haalt zijn kracht uit het feit dat het een autobiografie is en het makkelijk is om met de hoofdpersoon mee te leven. Qua vertelling weinig al te scherpe randjes. Soms een zwaar moment, maar kort daarop volgt altijd weer een luchtiger stukje om het te compenseren. Dat voelt soms iets doorzichtig. Desondanks een boeiende film met eigenzinnige animaties. Al zie ik er geen meesterwerk in. 3.5*

Slimme keuze om dit in animatie te doen. Want ik heb wel eens vaker de indruk dat er bij animatiefilms toch meer wordt geaccepteerd als het op de manier van vertellen aankomt, of de inhoud. Persepolis vormt hierop geen uitzondering. Met het simplisme van de tekenstijl had ik geen moeite, het geeft wel een grappige sfeer. Maar het verhaal vond ik ondermaats, de vertelwijze pover en de personages leeg. Het wekt geen verbazing dat Satrapi blijkbaar haar eigen ervaringen tot onderwerp heeft genomen: vooral in het tweede gedeelte verzandt Persepolis in een opsomming van gebeurtenissen, het navertellen van wat echt gebeurd is, zonder dat er nog een relevante verhaallijn te bespeuren is. En wat wil Marjane nu eigenlijk? Waarom moeten we met haar meeleven? Waarin verschilt haar lot van miljoenen anderen, of andersom, waarom is ze zo exemplarisch? Het is mij niet duidelijk geworden in elk geval, Marjane bleef als personage een soort van schaduw die me de erge gebeurtenissen in Iran liet zien. Daarnaast vond ik de film simplistisch (de blikken van die bebaarde mannen op de speech van Marjane in de collegezaal, tjongejonge) en sentimenteel (ellenlange sequenties van een meisje dat met gebogen hoofd over straat sjokt). Het beeld dat wordt geschetst van Iran is zwart-wit; je hebt de fanatici en de goeierikken. Wie de documentaire serie 'Onze man in Teheran' gezien heeft weet dat er eerst en vooral gewoon geleefd wordt in Iran, net zoals overal. Laatste ergernis: die 'Eye of the tiger'-scene, vreselijk, wat was daar de artistieke of inhoudelijke gedachte achter? Nee, het begon nog wel aardig, maar daarna sloegen de irritatie en de verveling toe, en m'n filmstemming eindigde tamelijk in mineur. Twee sterren is eigenlijk nog behoorlijk gul hiervoor.