The Mephisto Waltz (1971)

Hele fijne classy 70's-horror waarin muziekjournalist Alan Alda bevriend raakt met aan leukemie lijdende pianist die zich ook met wat satanisme bezighoudt. Na zijn overlijden kan Alda opeens briljant piano spelen en zijn vrouw Jacqueline Bisset merkt vreemde veranderingen in zijn gedrag. Doet een beetje denken aan Rosemary's Baby, maar dan zonder het ietwat hysterische acteren uit die film.

Sfeervolle psychologische thriller met horrorelementen waarin de geest en het lichaam van een muziekjournalist [Alan Alda], die ooit piano studeerde aan het conservatorium, worden overgenomen door toppianist Duncan Mowbray Ely [Curd Jürgens]. Dat gaat echter gepaard met geleidelijke veranderingen in zijn persoonlijkheid die alleen zijn vrouw [Jacqueline Bisset] opmerkt. Een aantal mysterieuze sterfgevallen, alsmede angstaanjagende nachtmerries, overtuigen haar ervan dat haar man veranderd is in een moordlustig monster. Alan Alda, die een jaar later wereldberoemd zou worden als Hawkeye in de TV-serie M.A.S.H., geeft op knappe wijze gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn persoonlijkheid. Jürgens is aangenaam sinister en onder de stijlvolle regie van Paul Wendkos, vooral in de nachtmerries, komt Bisset eveneens tot een ijzersterke vertolking in een fraai staaltje onbehaaglijke horror.

Malle melodramatische toestanden in dit rommelig vertelde verhaal over een ongeneeslijk zieke beroemde pianist (Curd Jürgens) die zijn ziel aan de duivel verkoopt om door te kunnen leven in het lichaam van een jonge muziekjournalist (Alan Alda). De film begint aanvankelijk helemaal zo slecht nog niet en plot en personages hebben wel enige potentie, maar gaandeweg glijdt de boel van de rails. De juiste toon wordt nergens getroffen en visueel ziet het er allemaal erg goedkoop uit. Met name de droomscenes zijn erg kitscherig. En dan heb je een prachtige vrouw als Jacqueline Bisset in de cast en verpest je vrijwel alle opnamen door haar erg lelijk te belichten.