Elementarteilchen (2006)

De casting van de twee hoofdrollen is niet ideaal; Moritz Bleibtreu speelt iets te geforceerd en Christian Ulmen is iets te passief, maar afgezien daarvan is dit een mooie film over twee broers die op verschillende manieren te maken krijgen met een midlife-crisis. Vaak behoorlijk expliciet, zowel visueel als qua taalgebruik, maar gelukkig nergens vulgair en vaak erg grappig. Vanaf het moment dat de mooie Franka Potente en Martina Gedeck in beeld komen wordt de film ook steeds beter.

Twee halfbroers, maar ook twee enorme tegenpolen. Het contrast kon haast niet groter zijn. Beiden sociaal onhandig als het aankomt op relaties en vrouwen, maar toch zo verschillend. Michael is de nerd van dienst, de sul van de twee die weinig sociaal contacten legt met het andere geslacht. Zelfs zijn jeugdvriendin is hij door eigen toedoen uit het oog verloren. Bruno daarentegen is meer het prototype van een gefrustreerde en geobsedeerde veertiger die eerder pervers en ongepast uit de hoek komt. Weinig sympathiek personage van begin tot eind. Een narcist, iemand met zelfmedelijden... Het is bij momenten inderdaad wat geforceerd, maar toch vond ik het verhaal onderhoudend. De ontluikende liefdes na halfweg waren boeiend, maar ze waren ook naar mijn gevoel te weinig zwaar of diepgaand om me echt te raken. Agree met Wibro dat de fotoscène de mooiste en meest gevoelige fragment was van de film. Ook het acteerwerk maakte veel goed, zelfs de kleine bijrolletjes zoals die van Corinna Harfouch als dokter Schäfer waren prima.

Weer een film die ik jaren terug al zag maar toen recenseerde ik lang niet alles. Het boek van Houellebecq was erg interessant en in essentie een verdere verkenning van De Wereld van Markt en Strijd, met als gemeenschappelijk onderwerp de bittere nalatenschap van de seksuele revolutie eind jaren 60, die van de seksuele markt een harde jungle maakte en de cohesie van gezinnen en traditionelere structuren aantastte. "Atomised" is een prima beknopte Engelse vertaling van waar het om gaat hier. Deze verfilming is vrij getrouw hoewel erg veel observaties in de voor Houellebecq typisch essayistisch aandoende roman ontbreken. De verfilming dat eerdere boek (Extension du domaine de la lutte) deed wel veel voice overs, wat prima werkte. De kleuren zijn erg fel en kitscherig, wat jammer. Toch slagen veel scenes er wel in om de essentie uit het boek weer te geven. Goed gespeeld, met name de intense Bleibtrau vind ik altijd erg goed, hier is hij een seksueel gefrustreerde leraar die niet genoeg affectie kreeg. Wel empathie van schrijver Houellebecq dat vond ik altijd het sterke van zijn boeken, je kon je daardoor inleven. Dit blijft gelukkig behouden in de film. Grappig vond ik de interactie tussen de egoistische moeder en haar autistische zoon die op een typische manier moeite heeft met fysiek contact. Zeker aan te raden voor wie het boek ook interessant vond.