The Roaring Twenties (1939)

Voor de soldaten die terugkwamen uit de eerste oorlog, kwam er werkloosheid en miserie. De drooglegging bood echter de gedroomde kans aan sommigen om het te maken in het illegale circuit van de alcoholdistributie. Ook Eddie Bartlett is zo'n figuur die in de jaren '20 als een prins leefde in een New York dat een gouden tijd kende. Want de drooglegging was uiteindelijk een enorm dwaze maatregel: nooit eerder werd er zoveel gedronken in "speakeasies". Deze bijna vergeten tijd komt tot leven in een misdaaddrama met oldskool gangsters en met een mooie Priscilla Lane als Jane die me wist te bedwelmen met haar stem en schoonheid. In de onbeantwoorde liefde van Bartlett voor deze jonge vrouw schuilt de hele tragiek van de film. Bogart speelt een badguy. Zeker een leuke om te zien. Cagney was echt een charismatische acteur.

Wat een flair heeft deze film. James Cagney is absoluut top in dit rise and fall gangsterverhaal, naast prima rollen van een dubbelzinnige Humphrey Bogart en de lieftallige nachtclubzangeres Priscilla Lane. Ook Gladys George als gerante van de nachtclub is geweldig. The Roaring Twenties heeft een prima scenario dat geen seconde verveelt (ondanks de relatief lange speelduur) waar de kijker ook plezier kan halen uit de scherpe dialogen, hier en daar gekruid met sarcasme. In dat verband vind ik de ontmoeting tussen Cagney en Lane in de taxi één van de topscènes. Behalve een verhaal van individuelen krijgen we een visie op de ontwikkelingen in de Amerikaanse samenleving van de jaren twintig te zien, met voice-over en footage die de politieke en sociale context erbij schetsen, dit alles in strakke regie. Natuurlijk komen de beurscrash en bootlegging daarbij aan bod. Op sommige momenten lijkt het wel een docu met human intrest. En met dit soort films wéét je dat er nachtclubmomenten komen met die geweldige jazz, waarnaar de jazz age dan ook werd genoemd. De verhaallijn is voldoende realistisch, daarbij geholpen door de mededeling bij de openingcredits dat de film gebaseerd is op ware gebeurtenissen en individuen (in naam van auteur Mark Hellinger op wiens werk het scenario gebaseerd is). Regie van Raoul Walsh en fotografie van Ernest Haller zijn een lust voor het oog: prima mise-en-scene, goeie pace en het betere schaduwenwerk. Van een titel als The Roaring Twenties verwacht je géén saaie film, en die belofte wordt gelukkig waargemaakt. Voor mij is dit één van de beste gangsterfilms van de jaren dertig.

1 van de betere gangsterfims en ook nog eens een mooi tijdsbeeld van 1919 tot eind jaren 20 . Cagney vormt hier het middelpunt in 1 van zijn betere rollen als gangster met een klein hartje die voor de zoveelste keer de liefde die hij voor een vrouw voelt niet beantwoord ziet worden en dat uiteindelijk met de dood zal bekopen . Bogart weer eens in zijn rol van absolute slechterik die over lijken gaat om zijn doel te bereiken en deze 2 zullen natuurlijk on vermijdelijk met elkaar botsen . de rest van de rollen zijn degelijk ingevuld en het verhaal blijft boeien tot het dramatische einde aan toe .