White Heat (1949)

Gisteren nog een keer de dvd bekeken, maar het blijft een goede film die de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan. Verhaal is op zich nog niet zo heel bijzonder, maar het is vooral de weergaloos goede rol van Cagney, die deze film allure bezorgt. Wat was deze kleine man hier letterlijk waanzinnig goed, bijna ongekend. Ook mooi om ook hier weer te herkennen dat men bij oudere films de neiging om het verhaal te breedsprakig te vertellen vakkundig weet te onderdrukken. In White Heat geen overbodige anekdotes en omslachtigheid. De gebeurtenissen worden vliegensvlug in mooie beelden en camerabewegingen gevangen met voor de kijker ook nog enige ruimte voor eigen initiatief. Die werkwijze levert trouwens ook twee mindere fases op: Het hoe en waarom van de dood van Jarret's moeder komt tamelijk geruisloos voorbij(lees niet in beeld), terwijl dit toch een essentieel moment in de vertelling was. Had beter gekund. En het beroemde einde word eigenlijk wel erg snel afgerafeld en is voorbij voordat je er erg in hebt, duidelijk ook dat men toen nog niet zo'n groot budget had om een dergelijk spektakel in beeld te brengen. Maar dit zijn feitelijk slechts een paar details aangaande dit filmmonument wat iedereen gezien moet hebben.

Geweldig sterke misdaad thriller uit de oude doos over een meedogenloze bad guy die niets of niemand ontziet. Behoudens de innige band met zijn moeder is het contrast groot hoe hij omgaat met anderen. Cody is een bevreesde bendeleider, zowel intern als extern. Uitstekende rol overigens van James Cagney die het psychopatische personage met de nodige flair speelt. De film kent een sterk plot en een aantal uitstekende scènes. Naast Cagney schitteren ook Mayo en O’Brien. Het is een film met de nodige vaart. Er worden weinig doekjes om gewonden en het tempo ligt hoog. Zo hoog zelfs dat een essentiële gebeurtenis als de dood van zijn moeder niet in beeld komt. Verder een geweldige cinematografie en sfeersetting met een prima ontknoping. Echt genoten van deze film noir. Fijn!