Now, Voyager (1942)

” Oh, Jerry, don't let's ask for the moon. We have the stars.” Een sterke film dit, waarvan ik vooraf niet had verwacht, dat die zo goed zou zijn. Bette Davis is een prima actrice, maar ik kan haar niet altijd even goed op waarde schatten. Ondanks dat ik haar bekendste rollen al heb gezien, vind ik dit toch wel haar sterkste rol tot nu toe. Ze speelt een erg kwetsbaar personage, dat een zeer overtuigende en geloofwaardige ontwikkeling doormaakt. Ik vind haar geen knappe vrouw, maar het is vooral de uitstraling en het non-verbale acteerwerk dat ze hier uitstekend uitvoert. Ook de andere rollen worden goed neergezet. Claude Rains vind ik sowieso een erg fijn acteur, maar Gladys Cooper speelt ook zeer sterk als de boze moeder van Davis. Het verhaal loopt van begin af aan erg lekker, zonder haperingen of storingen, waarbij gelijk gezegd kan worden, dat de regie ook prima in orde is. Ook de sfeer is goed, maar het is vooral de combinatie van de uitdieping van de personages, het verhaal en het sterke acteerwerk, die mij deze film zo goed deed bevallen. Now, Voyager is misschien een wat onbekendere klassieker, maar verdient het zeker om bekeken te worden, want het is gewoonweg een zeer goede film. 4,0*

Goeie film waarin een vrouw na een cruise als herboren in het leven staat. De moeder-dochter relatie is goed uitgewerkt. Dat geldt ook voor de transformatie van de vrouw. De uitstekende Bette Davis is hier grotendeels verantwoordelijk voor. Ietwat melodramatisch hier en daar en de film had wat korter kunnen zijn (vooral de romance tijdens de cruise).

Davis is de ongewenste dochter van Cooper wiens afkeer het meisje tot een neurotisch wrak maakt , dankzij de hulp van psychiater Rains maak t Davis een haast miraculeuze genezing door maar innerlijk blijft ze erg onzeker . Tijdens een cruise word ze verliefd op de getrouwde Henreid . Mooie sentimentele film die dankzij de voortreffelijke acteerprestatie van voornamelijk Davis overeind blijft . Het hele verhaal is zo onwaarschijnlijk overtrokken dat er iemand met het talent van een Davis nodig was om het door het publiek te laten slikken , Maar ook Gladys cooper speelt indrukwekkend als de valse moeder van Davis . Gevoelige zielen dienen zeker te zorgen voor een stapeltje zakdoeken . Jammer dat er in het verhaal ondanks de vrij lange speelduur geen tijd is vrijgemaakt voor Jerry's vrouw . De boeiendheid ligt ook in het feit dat zowel Jerry als Charlotte in een soort vergelijkbare familiesituatie gevangen zitten . Max steiner onving een oscar voor zijn score .