The Return of the Vampire (1944)

Scenarist Griffin Jay weet elementen uit Dracula en The Wolf Man te combineren te verwerken in een verhaal dat zich afspeelt tijdens WOII. De aanwezigheid van Bela Lugosi verleent veel geloofwaardigheid in de rol van een 200 jaar oude vampier Armand Tesla, een Roemeense wetenschapper die onderzoek deed naar vampieren, die tot leven komt wanneer zijn graf wordt bloot gelegd tijdens een Duitse luchtaanval en twee grafdelvers de staak door zijn hart verwijderen. Onder het pseudoniem Dr Hugo Bruckner besluit hij wraak te nemen op de familie die hem (niet geheel toevallig) in 1918 doodden. Deze horrorfilm kan niet tippen aan de Universalklassiekers waar het naar verwijst. De matige score en special effects zijn daar debet aan, evenals de wat onbeholpen pogingen tot humor. Lugosi redt de film, ook als we hem alleen maar horen. Die scènes bevatten een spanning die in de buurt komt van Dracula, maar er is meer dan een ijzersterke Lugosi nodig om van deze film een klassieker te maken. Fans van dit horroricoon moeten deze film echter zeker zien.

Niet zo héél veel nieuws ten opzichte van bijvoorbeeld de oer-Dracula, behalve dan dat er nu een Wolf Man-achtig wezen en de London Blitz in de mix zijn gegooid. Het enthousiasme van voorgaande gebruikers voor Bela Lugosi kan ik niet delen, want ik vind hem maar een zeer beperkt acteur, en als ik teveel films met zijn maniertjes achter elkaar zie wordt hij zelfs lachwekkend, maar de film zelf ziet er goed uit, Nina Foch zelfs nog beter (gek idee dat dat kwetsbare meisje acht jaar later zo overtuigend een mondaine vrouw in An American in Paris kon spelen) en Matt Willis geeft zijn Andreas echte pathos mee, zodat ik uiteindelijk nog in de buurt van een voldoende uitkom.