The Jazz Singer (1927)

Deze film wist me stil te krijgen ondanks het mierzoet is. En als een film mij niet ongeroerd laat betekend dat de film goed is. Vond het acteerwerk van de cast prima, veel stukken waar niet gesproken wordt laten de acteurs hun gezichtsuitdrukking erg goed zien waardoor je weet wat ze bedoelen. De muziek was ook niet zo slecht. Sommige stukken waren goed vooral waar Jackie voor zijn vader zingt en de vader even als geest verschijnt was mooi gedaan. De zinnen waarbij gesproken werd was goed gedaan en leuk om hun stem echt te horen net als alle nummers waarbij jackie echt zong. 3,5 ster

De eerste geluidsfilm die bij het grote publiek aansloeg. Beetje vreemd vind ik want zelfs voor die tijd moet die film erg corny zijn geweest. Al Jolson moet telkens kiezen tussen een carrière als zanger op Broadway of voor zijn ouders met Joodse achtergrond, waarvan de vader liever zien dat Al Jolson hem als cantor opvolgt. Het wordt heel problematisch allemaal met heftige emoties over en weer. Beetje overdreven allemaal dus, maar goed er is toch één grote attractie in deze film: het moment wanneer er gesproken en gezongen gaat worden. Het is niet veel (het is toch vooral een stomme film), maar ik vond het vreemd genoeg toch best fascinerend om het te zien én te horen.

Nou dan eindelijk gezien. Bijzondere film wel die deels silent is en deels talkie. Hoewel dat raar is komt het niet onnatuurlijk over. Wel qua acteren echt nog in het silent tijdperk, dat wel. Verhaaltje is niet heel bijzonder maar werkt voor de film nog wel, visueel zit er weinig bijzonders bij en het tempo is wel oké. Liedjes zijn snel weer vergeten. Heel slecht is het allemaal niet maar als dit niet 'de eerste' zou zijn dan was de film al weer vergeten. 2,5*.