Ouistreham (2021)

Een bekend auteur duikt onder in de wereld van de minder goed betaalde jobs, en wil met haar boek tonen hoe de werk- en levensomstandigheden zijn van die specifieke groep werknemers - of werklozen. Het gebeurt wel vaker dat in real life journalisten voor die aanpak gaan, en zo een vaak harde en droevige wereld naar buiten brengen waar veel mensen niet bij stilstaan, of zelfs nauwelijks besef van hebben. Ouistreham speelt zo op twee niveaus: de film doet het verhaal van de schrijfster; maar neemt meteen ook de taak van de hoofdrolspeelster, een alweer uitstekende Juliette Binoche, over. De kijker wordt geconfronteerd met het harde werk en de tijdsdruk van de poetsploegen op ferryboten: met de toiletten die smerig achtergelaten worden; met de lakens van 120 bedden vernieuwen binnen 90 minuten; met de vrouwen die vaak nog de vuilste taken moeten uitvoeren. Toch komt het geheel niet over als een documentaire. De regisseur heeft de gulden middenweg gevonden tussen een (licht romantisch) drama, en een film die het publiek tijdens het kijken, en hopelijk ook nog daarna, aan het denken zet. Grappig, of eerder cynisch, dat het overgrote deel van de bioscoopbezoekers mensen zijn die financieel sterker in hun schoenen staan dan de personages in de film; terwijl een van de poetsvrouwen haar situatie relativeert en zich gelukkig prijst dat ze niet in pakweg Oeganda geboren is. NB: haven en ferryboten: ook de transmigranten zijn op de achtergrond aanwezig. Naar ik hoorde zitten er meerdere amateurs bij de cast. Het is er niet aan te zien. Ouistreham blinkt uit in zijn combinatie van thema, kwaliteiten, en eenvoud. 3,5*.

Marianne Winckler [Juliette Binoche] keert na ruim 20 jaar terug op de arbeidsmarkt, op zoek naar een baan in de schoonmaak. Na wat rondzwervingen tussen werkgevers krijgt ze een aanstelling op veerboot Ouistreham. Het is keihard werken maar Marianne ervaart ook de solidariteit tussen de collega’s en bouwt met enkele collega’s een vriendschap op. Maar Marianne verbergt een geheim waarvan de onthulling een einde kan maken aan de vriendschappen die ze heeft gesloten. Binoche cijfert zichzelf vakkundig weg ten faveure van de ondersteunende cast en Carrère versterkt de authenticiteit met een ‘fly-on-the-wall’ benadering. Uitstekend gemaakt en boeiend, maar dramatisch wel wat aan de vlakke kant. Gebaseerd op een essay van Florence Aubenas.

Juliette Binoche als schoonmaakster van toiletten. Dat ontbrak nog aan haar veelzijdige filmcarrière. Wederom slaagt zij erin haar rol overtuigend neer te zetten. Deze film geeft een heel aardig relaas over de beslommeringen, onzekerheden en collegialiteit van mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, tot aan... de tamelijk geforceerde plottwist. Ik had een vriendelijker einde in gedachte.