Child's Play (1988)

Herzien. Door de grote reeks futloze en vooral vergezochte sequels zou je haast vergeten dat deze eerste film in de franchise best creepy en effectief is. Ook bijna dertig jaar na dato blijft het uitgangspunt ijzersterk. Visueel is het aan de karige kant en het script kent halverwege een aantal matige scenes, maar Chucky is en blijft een ingenieuze creatie. Gelukkig zien we hem niet overdadig veel in beeld en blijven de oneliners beperkt. Less is more, dat blijkt ook hier.

Child’s play is nog zo’n nostalgisch filmpje uit mijn jeugd. Het was ook een horror die me als kind de stuipen op het lijf joeg. Vooral van de tweede had ik koude rillingen. Nooit destijds zoiets engs gezien als die vreselijke moordzuchtige pop Chucky, al kwam Nightmare on Elm Street in de buurt. Eigenlijk pedagogisch onverantwoord als pakweg 7-jarige ofzo ... De eerste film is inhoudelijk trouwens de beste. Qua actie minder spektakel dan het ook uitstekende tweede deel, maar de eerste film is qua sfeerbeleving echt geweldig. Het beste gedeelte van de film zijn trouwens de eerste 45 minuten waarbij het mysterie en de innige band tussen Andy en Chucky groot is. De voetstapjes van Chucky in de bloem, de zorg van Andy voor zijn pop, het ongeloof en de batterijtjes, ... De meest creepy momenten vind ik nog steeds diegene waarbij de pop géén actie onderneemt, maar gewoon stilzit. Blijft een leuke horrorprent. Ik durf veel samen bekijken met mijn zesjarige dochter (niet dat dat veel gebeurt), maar deze schuif ik wijselijk toch nog enkele jaren op.

Heerlijke horrorfilm, de sfeer van de film en ook de cast met name Brad Dourif als Chucky is gewoon erg goed gedaan. Deze intussen cult film is een must-see, ik zie hem altijd rond Halloween of tijdens en ik zeg gewoon kijken deze klassieker.