The Mummy (1932)

Sfeervolle horrorklassieker uit de oude doos, en in tegenstelling tot veel van zijn tijdgenoten ook nu nog best (een beetje) spannend. Vooral het eerste gedeelte is erg sfeervol en Karloff is indrukwekkend als mummie, ook al toont regisseur Karl Freund hem nauwelijks. Hij was (terecht) van mening dat de suggestie een stuk spannender was dan het tonen van het monster zelf. Maar als Karloff in beeld is, valt de prachtige make-up van Jack Pierce nog steeds op. Niet alleen de mummiemake-up trouwens. Karloff ziet er ook als Ardath Bey uit als breekbaar papyrus. Het plot heeft misschien wat weg van Dracula (een aantal scènes met Van Sloan zijn op dialoogniveau bijna hetzelfde), maar in tegenstelling tot de stugge framing van Tod Browning maakt Freund het allemaal een stuk filmischer en dynamischer. En bijgevolg veel boeiender. Hij schudt in elk geval een aantal (voor die tijd) erg complexe camerabewegingen uit zijn mouw. The Mummy blijft alvast een van mijn favorieten uit deze periode. Grappig detail: net als Dracula en Murders in the Rue Morgue begint The Mummy met een fragment uit Het Zwanenmeer van Tchaikovsky. Verhoogd naar 5 sterren.

Had op Frankenstein en Bride of Frankenstein eigenlijk nog geen van de oude Universal-monsterfilms echt gezien, ontdekte ik. Dus hoogste tijd voor The Mummy. Een aardige film, maar ondanks de korte speelduur sleept de film wel geregeld. Telkens als de charismatische Boris Karloff in beeld verschijnt is het smullen, maar daarbuiten is de film soms redelijk taai. Dat ons hoofdpersonage Helen bijvoorbeeld meer gevoelens heeft voor die enorme saaie klootviool Frank dan voor Karloff is onbegrijpelijk en misschien wel het meest onrealistische element uit deze film. 3 sterren.

Vrij mak en super traag verhaal over Imhotep, een levend begraven Egyptische prins, die weer tot leven komt en op één of andere manier terug wil verenigt worden met zijn vrouw. Het enige wat indruk op me maakte was dat gelaat van Boris Karloff met een huid dat als perkament eruitziet. 2.5*