The Man Who Sold His Skin (2020)

Wanneer je niet meer gezien wordt als mens maar als kunstvoorwerp, dan is reizen binnen Europa geen probleem. Deze sneer naar het Europese migratiebeleid is het uitgangspunt van deze film met een in mijn ogen origineel verhaal. Het is een vermakelijk ironisch drama over een Syrische vluchteling, die moet ophouden mens te zijn om verenigd te kunnen worden met zijn geliefde . Het kan haast hier anders of de omstreden West-Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye heeft mede als inspiratiebron gefungeerd. Diens beroemde getatoeëerde varkens komen ook nog even in beeld. In de film vervult Delvoye zelf een bijrolletje als verzekeringsagent.

Een Syrische vluchteling kan legaal naar Europa reizen omdat een kunstenaar een visum op z’n rug heeft getattoeëerd en hij aldus een kunstwerk is geworden waardoor de immigratieregels voor hem niet meer zouden gelden (ik vraag me af of dat zo is), maar stuit dan op het probleem dat hij als kunstwerk nog steeds geen mensenrechten kan genieten (hij wordt zelfs verkocht zodat slechts de mensenhandel wordt gelegaliseerd). De film heeft aldus een aardig idee als uitgangspunt en heeft een politiek kritische boodschap over hoe wij met vluchtelingen omgaan, maar heeft verder weinig om het lijf en het verhaal wordt weinig boeiend verteld. De romantische draad is zowel als toevoeging als hoe het zich ontwikkelt clichématig. De plotwending aan het eind is dan wel weer leuk. Het idee van de film alsmede sommige andere elementen zijn overigens – zoals wordt erkend in de credits – ontleend aan het werk van de Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye die onder meer varkens tattoeëerde zodat ze als kunstwerk niet meer konden worden geslacht.

Sterk. Vond dit een goede film. Sam Ali en zijn tatoeage staan symbool voor de ontmenselijking van vluchtelingen. Het gaat vooral over hoe het westen kijkt naar deze mensen. Zijn ze als mens minder waard? Wat maakt hen minder waard? De waarde van een mensenleven wordt hier uitgebeeld aan de hand van een kostbare tatoeage, waardoor Sam Ali als een object tentoongesteld wordt in musea. De waardevolle rug is belangrijker dan het gezicht van de realiteit. Ali die in de spiegel kijkt en zijn rug ziet is een ijzersterk beeld. De hele opzet doet ook denken aan de menselijke zoos ten tijde van de Belgische kolonisatie in Congo, toen inboorlingen achter afsluitingen werden getoond op de wereldexpo. Het liefdesverhaaltje vond ik niet zo slecht en wordt goed aangepakt. Dat is de achterliggende reden waarom hij net die tatoeage heeft laten zetten... om naar België te kunnen trekken en dichter bij zijn geliefde te komen. Wat dan weer zwakker is, is de happy end... voor mij had een bitterder einde zoals een executie door IS meer impact gehad. Anderzijds voelde ik wel mee met Sam Ali en had ik dat misschien erg jammer gevonden dan.