Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding (2018)

Fockeline Ouwerkerk doet wat ze kan om de film te redden, daarbij geholpen door Peter Faber in een fraaie rol als de dementerende vader van journaliste Anne [Ouwerkerk], die haar werk bij een glossy magazine voor vrouwen eigenlijk wil verlaten om zich bezig te houden met een boek vol taalbespiegelingen. Het scenario is een puinhoop en bevat teveel ideeën, maar te weinig structuur waardoor geen enkel element echt uit de verf komt. Dientengevolge is de film een beetje grappig, een beetje romantisch en een beetje ontroerend, maar komt het op al die fronten tekort. Ouwerkerk is een bijzonder charismatische verschijning, maar haar neurotische houding ten opzichte van taalfouten maken haar behoorlijk irritant. De film zit echter vol met onuitstaanbare karakters en de vertolkingen van Tina de Bruin [als Annes zus], Martijn Hillenius [als haar broer] en Rick Paul van Mulligen [als diens vriend] zijn ronduit irritant. Egbert Jan Weeber is dan weer te goed om waar te zijn in deze zwak geregisseerde, voorspelbare film met vaak onbegrijpelijke voice-overs en een puinhoop van een soundtrack.

Er is dus een paar jaar geleden iemand wakker geworden met het idee om het boek van Paulien Cornelissen te verfilmen als romcom. Dat is niet erg, maar dat vervolgens niemand zegt: 'slecht idee, moet je niet doen', dat is wel erg.

Het zal nog een hele klus worden om een film te vinden die minder te maken heeft met het boek waarop het blijkens de titel gebaseerd is. Hoofdpersoon Anne is nogal met taal bezig en vindt sommige constructies gek of lelijk, en in een onhandige voice-over weidt ze daar af en toe een beetje over uit, maar verder is dit gewoon een schaamteloze Bridget Jones-kopie waarvan het zijlijntje van de dementerende vader eigenlijk aanzienlijk interessanter is dan Anne's gemijmer over taal en haar capriolen met posterboy Rick. Gelukkig zijn er nog een paar bekende acteurs die middels hun vet aangezette rollen wat leven in de brouwerij mogen brengen (vooral Martijn Hillenius is weer net zo hilarisch als in Aanmodderfakker), maar van de plot moet deze film het absoluut niet hebben.         Pluspunten zijn Fockeline Ouwerkerk die haar best doet maar niet tegen het flauwe script kan opboksen, Peter Faber die een oprecht ontroerende rol neerzet, en Egbert Jan Weeber die mij sympathie voor zijn personage als best friend kan laten voelen, hoewel ik zijn motivatie niet begrijp: eerst gaat hij blozen wanneer Anne zegt dat hij op collega Fay verliefd is, daarna is het opeens ongemakkelijk wanneer Anna aanwezig is terwijl Fay onder Timo's douche vandaan komt, en tenslotte zegt Anna dat ze eigenlijk gek is op Timo en vallen ze elkaar in de armen, maar wat heeft die hele verliefdheid van Timo op Fay dan eigenlijk te betekenen wanneer het eigenlijk al vanaf hun allereerste scène samen getelegrafeerd wordt dat Timo de ware voor Anne is? Totaal onduidelijk. Ik weet het, ik moet er niet zo diep over nadenken, het is gewoon een romkom waarin stappen B, C, D… niet belangrijk zijn zolang de personages van startpunt A elkaar bij finishvlag Z maar gevonden hebben, maar dit sloeg echt helemaal nergens op.