The VVitch: A New-England Folktale (2015)

Horror in de 21e eeuw moet al stevig uit de hoek komen om qua sfeer te kunnen werken. Het zijn vooral actiescènes, schrikmomenten en gore die tegenwoordig werken. The Vvitch neemt je mee naar een tijd dat alles wat verkeerd liep de fout was van de duivel. En al wie een fout maakte was een heks. Uitstekend debuut met mooie beelden en een constante spanning. Zowel van actrice Anya Taylor-Joy als regisseur Robert Eggers zullen we nog wel meer horen.

Daar in de oncontroleerbare wildernis schuilen begeerte, bandeloosheid en perversie. Op een vernuftige manier weerspiegelt 'The VVitch: A New-England Folktale' (2015) het binaire wereldbeeld van een puriteinse kolonistengezin in de beklemmende bossen van New England. Een erotisch geladen horrorfilm waarin vader William (Ralph Ineson) het zelfs voor zijn tijdsgenoten te bont maakte met een rechtlijnige invulling van het geloof en werd verbannen uit de beschaving. Voor dochter Thomassin (Anya Taylor-Joy) en zoon Caleb (Harvey Scrimshaw) is er geen andere weg dan zich plooien naar de nukken van hun vader, terwijl ze beiden op een leeftijd komen van ontluikende seksualiteit en het vormen van een eigen identiteit. Beklemmender dan de mogelijke aanwezigheid van een paranormale entiteit, is hoe 'The VVitch: A New-England Folktale' (2015) de consequenties schetst van zulke patriarchale familieverhoudingen. Waar geen mildheid en genade opgebracht kunnen worden voor het onvolmaakte of het menselijke. Alleen al zo pakkend door de schitterende dialogen in schier onverstaanbaar Oudengels dat doorspekt is van bijbelcitaten.

Ik dito alles wat Theunissen hierboven zegt. Dit is prachtige horror. De waardering hier verbaast me. Vraag me af wat al die negatieve reviewers dan willen. Een 80's slasher? B-garnituur torture porn? Een zoveelste James Wan met z'n uitgekauwde jump scares? Eggers gaat terug naar de roots van angst in de christelijke cultuur: het Kwaad zoals gedefinieerd in de bijbel en gepersonificeerd door Satan en allen die zich aan zijn kant scharen. Zowel subtiel door tweedracht als bruut door moord, gaat een streng religieus gezin ten onder. De horror is impliciet. Stephen King noemt dat de ergste vorm van horror: terror. Geen potsierlijke heks of opzichtige magie. Enkel de gevolgen ervan. En die twee shots van haar in haar oude vadsige vlezige gedaante, krom voorover gebogen, alsof ze rechtstreeks uit een Goya-schilderij komt. So soll es sein! 4,5*