Opinions

Sterk, een stuk sterker dan zijn vervolg. Het gaat na verloop van tijd lekker los en weet bij vlagen goed spanning te creëren. Dat de hoofdrolspelers eens een keer prima keuzes maken en de bad guys niet te overpowered zijn draagt daar alleen maar aan bij. En hoewel ik vooraf mijn twijfels had bij Luke Wilson in deze rol, doet de cast het helemaal prima, ook hij.

4*

Deel 1 nog niet gezien, maar dat is ook niet erg met zo'n prequel.

Maar vond het wel een aardig wegkijkertje, blinkt verder nergens echt uit (binnenkort ook maar eens deel 1 gaan bekijken, die dat wel schijnt te doen ).

Onverwachts leuk (al ben ik hier een van de weinigen in).

Vind het leuker dan True Romance (ook qua cast), en de film is ook veel meer richting de grappen gericht dan de meeste romcom's, en dat doet het altijd wel goed voor mij. De velen verhaallijntjes zorgen dat het niet verveelt, de 2 uur vlogen om.

Geweldige cast verders. Alleen Taylor Swift stoorde weleens (alhoewel dat ook het character kan liggen), maar dat is maar een klein spatje op de verder vermakelijke feel-good-film.

4*
+ 0,5* voor Anne Hathaway, dat Russische accent
+ 0,5* voor Jamie Foxx, toen hij boks wou geven

Wat een teleurstelling.

Verhaal is natuurlijk niks, maar met de juiste uitwerking kan het een redelijk wegkijkertje zijn. Maar dan worden er weer belachelijk dingen bij bedacht zoals vampiers met vleugels, en die volgens mij zelfs een soort van kunnen teleporteren.

Special effects waren uiteraard ook belachelijk, maar er was zelfs 1 moment waar Tony Todd een glaasje 'bloed' in liet schenken voor een dame, en dat de kleur overduidelijk iets als witte wijn of water had, kom op maak de kleur dan nog tenminste rood, ook al lijkt het alsnog niet op bloed. Ook bij de 'gunshots' zag je overduidelijk dat er niks uitkwam en dat er niks geraakt werd..

Met de cast is van alles mis en het acteerwerk trekt op niks en was of te apathisch of weer te overdone. Tony Todd in de hoofdrol, en hoe slecht dan ook, nog steeds het best acterende in de film zegt al genoeg. En dat de mensen o zo slecht acteren zou al genoeg zijn zou je zeggen, maar dan ook nog een politievrouw met inkijk en een nerd als rechercheur met een stom strikje erin vertonen.. kom op..

Zelfs de dames waren niet echt mooi. Een en al bagger deze film, ik kan doorgaan met slechte punten opnoemen maar ik hou het hierbij.

1 ster omdat ik slechtere films heb gezien, zoals Ghost Lake en Swamp Zombies..

Freshening indeed.

Al maakt dat nog geen film, maar gelukkig ook gewoon erg leuk uitgewerkt. Het verhaal neemt z'n tijd, langzaam worden de 2 romances verteld waarbij eentje de moord op Cisserus inleidt. Maar door de genoemde uitwerking en het luchtige acteerspel van o.a. Alicia Silverstone en Krysten Ritter verveelt het ook nergens. Echt hilarisch wordt het niet, maar prima mee vermaakt.

3,5* Met gemak.

Niks bijzonders.

Begon zeker aardig, maar zakte daarna erg in als film. Keek alsnog wel lekker vlot weg voor zo'n lange film, maar gebeurde niks om me wenkbrauwen voor op te trekken.

Cast is wel aardig, alhoewel ik beter van ze gewend ben, maar over het algemeen speelden ze gewoon goed. En geef mij Kate Beckingsale maar in Underworld in plaats van hier in zo'n knullige outfit.

Effecten en actie.. gaan er mee door..

Het is dat ik van nature mild ben en ik altijd wel graag naar Kate Beckingsale kijk, maar verder is het niks bijzonders.

Pff, ja alweer een tijdje geleden. Maar staat me nog bij als een degelijk tv-thrillertje met voldoende spanning. Ook acteert Emmanuelle Vaugier best oke en ziet er niet verkeerd uit.

3,5*

Matig.

Hangt van slappe schrikeffecten en goedkope geluiden om spanning in de zaak te brengen aan elkaar. Ook het geschreeuw klinkt vaak nep of overdreven. Verder de typische dingetjes, de clichés en voorspelbaarheden (incl. the second coming en dat het op het einde toch niet voorbij is, mochten ze ooit een deel 2 willen maken..). Was het wat beter uitgewerkt allemaal, had dit minder/nauwelijks irritatie veroorzaakt.

Daar tegenover staat wel dat het weg te kijken valt (en ook niet zo lang duurt), mede doordat het lekker snel op gang komt, en Agnes Bruckner + Meagan Good (en een leuk bijrolletje van Method Man) doen het nog enig opleven. Ook visueel valt het niet tegen.

Het script biedt verder niks nieuws of verrassends en echt memorabele stukken zijn er niet (alhoewel, toegegeven, waar ze opeens weggesleept werden met een stuk uit het huis was best vermakelijk).

2*

Kan ik niet vinden hier op moviemeter, want die zou ik wel graag eens kijken dan..

Maarja de film was goed. En ook ik heb persoonlijke ervaringen hiermee dus vond het zeker een boeiend concept.

Begint goed, maar word in de loop inderdaad wat traagjes, en had mede daarom graag wat meer intensiteit gezien (ook al hebben ze het nu wel realistisch gehouden en overeenstemmend met het einde). Nu heb ik met die subtiliteit geen moeite mee, maar er waren te weinig momenten die eruit sprongen om het constant op niveau te houden.

Acteerprestaties waren goed, vooral van Sarah Michelle Gellar.

De film had sterke momenten en het einde was zeker goed daarom toch een dikke 4* (mogelijk verandering in cijfer bij herziening) alleen jammer van de uitwerking en de opbouw naar dat einde want denk dat de potentie voor een topfilm er zeker inzat..

Aardig filmpje. Vooral in het begin is het leuk met de probleempjes. Daarna komen er steeds meer problemen bij wat uiteindelijk een beetje teveel is en was ook niet echt meer leuk. Liep niet echt als verwacht en ook niet hoe ik het graag zou zien, al kon ik dat einde wel redelijk waarderen. Cast doet het ook wel aardig.

ruime 3*

erg interessante film..

veel voorkomende relatieproblemen worden hier op een leuke en aparte manier in beeld gebracht. en dus niet op de typische romantische hollywood manier, wat het wat extra's gaf. apart maar bevredigend. muziek was passend. en ze hebben zoals de meeste typische film niet teveel tijd besteed aan poespas en alleen de zoals ik ze noem 'blauwe draden' (belangrijke punten) in beeld gebracht.

de cast is geweldig, Javier Bardem hoeft geen enkele moeite te doen om over te komen als gladde spanjaard.. (alleen de naam al.. Juan Antonio), Rebecca Hall doet uitstekend als door gevoelens getergde vrouw, Penelope cruz komt uitermate overtuigend over als erg freaky maar toch begeerlijke vrouw en ook Scarlett Johansson waagt zich na een aantal eerdere keren weer in een Woody Allen film, en doet het ook zeker niet slecht.

misschien hadden ze iets teveel hooi op hun vork genomen. het waren allemaal interessante onderwerpen, alleen iets teveel om in zo'n kleine tijd goed aan bod te laten komen, maar in hoeverre dat wel kan is het gebeurd. ik bedoel, trio-relaties, gekke exen, driehoeksverhoudingen, verboden liefdes, etc. het is stuk voor stuk al genoeg om een film over te maken.

overigens leek het wel alsof de voice-over (die overigens ook een aardig irritant stemmetje had) die tussendoor het verhaal soms vertelde op fast forward stond.

Heerlijke film, een en al emotie. 3 uur is wat aan de lange kant - het had makkelijk in de helft daarvan verteld kunnen worden -, maar net als bij anderen vloog bij mij de tijd ook. De film uit zich dan ook vooral in rustige, lange maar boeiende scènes. Sterk geschreven, erg fijn geregisseerd, beeld en geluid gaan vaak magnifiek samen en laten we de mooi gefilmde liefdesscènes niet vergeten. Daarnaast ook weergaloos goede acteerprestaties, uiteraard van Adèle maar ook de rest. Enkel het einde vond ik wat jammer, niet zozeer het soort einde (happy-sad-ertussenin maakt me niet zoveel uit als het goed gebracht is), maar meer de open-achtige scène die ze hebben gekozen om het abrupt mee af te sluiten.

4,5*

De film begint meteen met een goed beeld, van hoe verwoestend zo'n tsunami is, ondersteund door een nogal luide soundtrack.

Gaandeweg, zien we Emmanuelle Béart en Rufus Sewell, steeds dieper in de problemen komen op de wanhopige zoektocht naar hun zoontje. We zien aan de ene kant Emmanuelle die wanhopig, een 'tikkeltje' gestoord, vastberaden en besluitvaardig is, maar ook blind van wanhoop en door de bomen het bos niet meer ziet. Aan de andere kant hebben we het tegenstrijdige karakter van Rufus die nogal twijfelend, onwillig, en soms woedend in de situatie zit en van alles het nut niet inziet. Beiden zien we langzaam maar zeker steeds verder de weg kwijt raken, en langzaam maar zeker gek worden. Je kan je in elk goed verplaatsen en de hele situatie (op het einde na) kan je jezelf goed inleven. Dit mede door de aangrijpende en meeslepende muziek van François Eudes (die we kennen van Haute Tension) en de manier van filmen uit het oogpunt van de persoon zelf en soms de draaiende rare manier van filmen als de persoon 'ontoerekeningsvatbaar' is. Na Irréversible is het hier duidelijk te zien dat dit knap staaltje werk afkomstig is van de cameraman Benoît Debie.

Qua verhaal grotendeels goed opgebouwd, tot in zekere mate kan de geest totaal overgegeven worden aan de personen in kwestie en kan je jezelf erg goed inleven. Het is allemaal nogal vergezocht, maar zeker nog realistisch, vooral gezien in die situatie. Ook mede dankzij de tegenstrijdigheid van de karakters, word het geen 'happy enjoyable' zoektocht met wat 'haperingen', maar een aangrijpend en meeslepend stukje werk.

Het einde, verwachtte ik zeker anders, en kwam ook nogal plots naar me mening. Het einde was niet eens zozeer echt slecht, maar zeker raar. Waar andere regisseurs meestal wel wat langer voor uittrekken, laten zij in 5 minuten zien in dit vreemde einde. Het ging hier meer over de emoties op weg naar de totale mentale vernietiging. Op deze 5 minuten na, laat de film ook goed zien dat je geen geweld nodig om iemand te breken, en dat je door iemand zo mentaal te breken diegene nog veel meer schade toedoet.

De film was origineel bedoeld als thriller, maar heeft op dat punt gefaald en is meer richting een dramafilm gegaan, op welk punt hij zeker geslaagd is.

De film is aangrijpend, meeslepend en zet je even aan het denken. Het geeft je een goed beeld van hoe zo'n situatie, die al erg genoeg is, nog veel meer uit de hand kan lopen en wat voor consequenties er vastzitten aan de keuzes die je maakt. Mijn conclusie uit dit alles: eerst de dingen goed overdenken voor iets te beslissen.

Kortom: vaag maar gaaf met een 'v'.

Aardig regie-debuut. Het assassin-verhaaltje is voornamelijk een kapstok voor het drama dat meer op de voorgrond ligt, maar vervelend valt dat niet. Traag -maar boeiend-, grappig vormgegeven en het duo Bledel en Ronan draagt de film met gemak.

4*

Een film die ik in eerste instantie alleen voor Penelope Cruz ging kijken, maar na de score hier toch enigzins wat verwachtingen schepte. Die verwachtingen zijn niet ingelost en Penelope is dan ook meteen het grootste pluspunt, niet alleen een wonderschone vrouw, maar ook een fenomenale actrice (en dat zingen ging haar ook niet al te slecht af ).

Zo'n Drama/komedie mixje pakt niet altijd even fijn bij mij uit. Komedie die nergens echt grappig wordt en drama dat luchtig en oppervlakkig blijft levert voor mij geen al te prettig resultaat op. Ik zie liever een een stevige boventoon voeren en de ander een lichte ondertoon.

Muziek en aankleding florissant en vrolijk, alleen vaak ietsje te vrolijk voor me gevoel.

Beelden en camerawerk best oke.

Wat de film dan nog van een onvoldoende redt zijn Penelope (die de film zonder moeite draagt) en het script dat nog best goed in elkaar blijkt te zitten.

Deed het hem niet helemaal voor mij, misschien verandert dat ooit bij herziening (als die er komt). Tevens me eerste (niet geheel soepele) kennismaking met Pedro Almodóvar's afgeleverde filmwerk (en dat terwijl nog zoveel van z'n films op me lijstje staan )