Log

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

''Beetlejuice, Beetlejuice, Beetlejuice''

Met een Tim Burton marathon bezig en deze al heeeel lang willen zien, maar nooit van gekomen. Was er heel benieuwd naar en vind het absoluut beter dan het gemiddelde, maar had net wat meer kunnen hebben.

Geweldige bekende cast allemaal toen nog niet super bekend. Alec Baldwin, Geena Davis, Winona Ryder, Michael Keaton en Catherine O'Hara. Maar allemaal die ik normaal gesproken heel goed vind.

De film moet het echt hebben van de sfeer, creativiteit, originaliteit en humor. Emotie of diepgang ontbreekt best wel, het is vooral erg luchtig. Duister is het ook niet echt. Heb me wel vermaakt. Tim Burton heeft toch wel een stijl die ik heel leuk vind en dat zie je hier ook weer sterk in terug.

En dan toch best apart, het personage Beetlejuice vind ik dan niet het leukste personage van de film haha. De andere karakters en het sfeertje maken de film eigenlijk meer. Benieuwd naar deel 2!

vote posted

''Te standaard, niks bijzonders en had veel meer kunnen voorstellen''

Alweer een tijdje geleden dat ik deze heb gezien. Volgens mij de eerste dag dat die uitkwam heb ik me al willen verlekkeren aan deze film, want het leek me eigenlijk wel interessant, maar helaas was er ook kans op een vrij standaard nietszeggende film. En helaas is dat dus ook zo.

De film is absoluut wel leuk om naar te kijken, maar af en toe ook echt saai, maar het verhaal stelt gewoon teleur. Geen diepgang, geen twist of hoogtepunt, geen antwoorden op waarom die dinosauriërs daar komen, niks unieks of bijzonders wat we nog niet eerder hebben gezien en dan vooral een heel onrealistisch en dom einde. Ze belt even op om mensen te waarschuwen, maar waarom zouden ze haar geloven? En het gaat allemaal wel heel makkelijk en snel en vervolgens zijn de dinosauriërs er al weer dus heel veel tijd hebben ze niet om weg te komen. Het voelt allemaal wel heel makkelijk we springen door dat gat heen, we bellen, het lukt en de man is ook weer van de partij. Ook het cliche ''ouders maken weer veel ruzie, zijn uit elkaar gegroeid en gaan misschien scheiden, kinderen hebben hier last van, maar ze komen aan het einde weer bij elkaar'' verhaaltje is ook al zo vaak gedaan. Net zoals het jongetje vindt het buurmeisje leuk, maar zij hem niet, maar juist de andere broer (of in dit geval de zus) en hij probeert indruk op haar te maken door dingen te verzinnen dat hij dus ook heel erg van dit en dat houdt net als zij en dat moet dan grappig zijn. Het is echt irritant.

Dus alles is cliché en standaard helaas. Zet dan maar Jurassic Park weer op.

Ja, beter dan verwacht!

De film wordt vooral gedragen door de hond natuurlijk. Hoe kon het ook anders. Niets tegen Brad Clitt overigens. Nog steeds een lekkertje.

Ondanks dat de film erg ingetogen is (waar ik normaal niet van hou), was het geen saaie film. De beelden zijn geweldig, de band tussen mens en hond is ook goed gedaan, er zitten hier en daar hoogtepunten in de film die wat meer spanning bieden of een emotionele laag geven om het interessant te houden. Helaas, als je de trailer hebt gekeken (en normaal kijk ik die nooit, maar als je vaak naar de film gaat zie je ze nu eenmaal) heb je de film eigenlijk al gezien. En dat is zonde, want alle belangrijke momenten zitten in de trailer. Ik voelde de bui al wel hangen, helaas hebben ze dit aan het begin al een beetje verklapt, dat het einde heel zwaar zou vallen. En ja dus. Ik moest velen tranen over mijn wangen voelen stromen en achteraf blijft het ook nog wel even door je hoofd spoken. En dat is aan de ene kant niet fijn, maar dat is wel wat ik wil van een film. Ik wil geraakt worden! Op welke manier dan ook.

Dus mooie combinatie tussen overleven, kameraadschap, survivallen, emotie, spanning en een ontzettend mooi landschap. Je wil daarheen! Maar ook weer niet, want dan eindig je misschien ook zo. Twijfelde over 3,5* of 4*, maar het heeft toch net te weinig om 4* te dragen. Dan wil ik de film absoluut vaker kijken en dat heb ik dan bij deze film niet.

''Ik keek naar mensen die een beetje rondliepen''.

Eindelijk gezien. Eerste anime ook nog. En helaas geen groot succes. Ik snap echt helemaaaal niets van die hoge score. Schijn bedriegt dus.

Is er spanning? Nee.
Voel ik emotionele connectie met de personages? Nee.
Is er een verhaal, nieuwsgierigheid of een vorm van mysterie? Nee.
Heeft het een sterke sfeer? Nee.
Zijn er memorabele momenten? Nee.
Zijn er diepgaande gesprekken of gebeurtenissen? Nee.
Gaat de film ergens heen? Nee.

Ik kan nog wel even doorgaan. De film heeft letterlijk niets. Slaapverwekkend. GTST in het klein, maar dan nog minder diepgang. En opzich ben ik wel blij met deze film, want het is een kantelpunt geworden in mijn verdere verloop van films kijken. Ik begrijp steeds meer wat ik goed vind aan films en welke ik dus geweldig vind. Het moet in ieder geval een emotionele motor hebben, diepgang, betrokkenheid, emotie, geen verveling en betekenis. Vooral niet saai, traag of leeg. Het slurpt al je energie weg en dat is precies wat deze film bij mij gedaan heeft. Kan er echt niet meer van maken. Misschien speelt een deel van verkeerde verwachtingen ook mee, maar als je dat elimineert maakt dat de film ook niet beter.

vote posted

''Bedankt voor de poging, maar mislukt''.

Wilde het toch een kans geven ook al gaf de trailer me ook niet echt waanzinnigs, al zaten er wel wat dingen in die wel interessant vond. Tom Cruise is ook altijd wel een pluspunt.

Bij mij is het uitgangspunt van een goede film dat ik in ieder geval iets moet voelen, maar helaas doet deze me helemaal niets. Het is niet grappig, geen emotie, geen diepgang, geen spanning, hoogtepunt of wat dan ook. Het is vooral heel erg saai. Het ziet er allemaal wel goed uit, maar aan alleen visueel effect heb je niks. En dan als klap op de vuurpijl blijkt het ook nog allemaal geacteerd te zijn. Waar zit ik eigenlijk naar te kijken? Een film in een film? Wat heb ik daar aan!

Het voelt daarom ook niet echt, spontaan of oprecht, maar geënsceneerd en geacteerd. Dat geeft al helemaal geen diepere betekenis aan de film in mijn opzicht. Of heb ik iets gemist?

Buiten het acteren om voegt er ook helemaal niets toe aan de film. Digger die zich terugtrekt en een gesprek voert met zijn dochter? Of wat problemen rond het stuk zelf, maar meer dan dat krijgen we niet.

Ik snap de positieve reviews niet, al zou je denken dat mensen dit alleen een hoge beoordeling geven vanwege de stijlvorm/kunstvorm en de uniekheid waar ik wel in kan komen. Enkel is er dan nog de vraag of dat goed genoeg is. Zullen zij deze film überhaupt nog eens opzetten? Ik weet bijna zeker van niet.

''Leuk concept, maar de film benut zijn eigen potentieel onvoldoende''.

De film heeft wel wat. Het blijft in ieder geval wel intrigerend om te zien hoe de puzzelstukjes in elkaar steken. Je blijft nieuwsgierig, je hebt een wat ongemakkelijk gevoel (omdat het allemaal vrij depressief aanvoelt), vragen over bepaalde personages en het vermoeden dat er nog iets gaat gebeuren.

Het pauze moment in de bioscoop was dan wel weer hilarisch. Wie bedenkt het om tijdens de schreeuw het ineens te stoppen.

Toch blijf je wel met een bittere pil achter na het einde. De film bereikt niet dat hoogtepunt waar je op zit te wachten en uiteindelijk maakt het de verwachtingen ook niet helemaal waar en dat is jammer.

Als ik de film zelf had mogen maken had ik het helemaal anders gedaan. Er waren zoveel kanten die je hiermee op zou kunnen, maar helaas hebben ze gekozen voor de wat saaiere versie ervan.

Ze hadden het veel interessanter kunnen maken als Lowen Verity's leven over wilde nemen, want alles wees hier namelijk op. Ze is zelf schrijfster, maar niet zo succesvol, Verity wel en daar was ze jaloers op. Ze verlangt naar haar positie en haar leven. Uiteindelijk komt ze in haar huis terecht, begint ze haar kleding te dragen, schrijft haar boeken en ze raakt steeds meer geobsedeerd door Verity. Dat verklaard ook die hallucinaties dat ze ineens met Verity aan het zoenen was of dat ze bepaalde tics als bijten op het bed overnam. En het bijten op de lip met bloed alsof Verity door heeft waar ze mee bezig is. En uiteindelijk kan ze dus ook letterlijk haar plek innemen nu Verity ''verlamd'' is. Vervolgens krijgt ze ook nog eens een kind van Jeremy en toevallig ook een meisje. Dat ze dan alles in scene had gezet, dus dat zij het manuscript zelf had geschreven, maar net deed alsof Verity dit zelf was. Konden we gelijk zien hoe goed ze eigenlijk is als een schrijfster, maar probeert ze het zo te draaien dat Jeremy uiteindelijk Verity vermoord, met verkeerde intenties. Helaas hebben ze dit uitgangspunt niet genomen.

Uiteindelijk blijf je achteraf wel met vragen achter, want waarom in godsnaam had Verity die brieven verstopt op zo'n stomme plek? Dat sloeg nergens op, maarja de uiteindelijke vraag blijft natuurlijk of ze echt haar kind heeft vermoord of niet. Dus de focus ligt meer daar op. Als ze het niet gedaan zou hebben dan slaat het nergens op, want ze had Lowen al veel eerder in vertrouwen kunnen nemen of Jeremy die brieven kunnen laten vinden, dan was ze misschien niet vermoord.

Toch wel vermaakt hiermee. Het had wel de juiste sfeer en subtiele duistere momenten waardoor ik de film wel kan waarderen, maar ze hadden naar mij moeten luisteren. Ook had ik een grotere climax willen hebben op het einde. Had er eventueel dan nog van gemaakt dat Jemery de echte bad guy was.