Opinions

I Am Legend, een film die erg sterk begon maar mij op het eind toch enigszins teleurgesteld achterliet.

Francis Lawrence heeft hier een hele hoop kansen voorbij laten gaan, en zelfs een paar keer de plank mis geslagen. De potentie was in mijn ogen zeker aanwezig, maar ik vrees toch dat Lawrence niet de geschikte regisseur is om deze film tot een meesterwerk te maken. Te weinig ervaring en misschien een gevalletje 'tunnelvision', (kijkend naar Constatine, I am Legend en aankomede films - blijft veel van hetzelfde)

Wat mij het meest aansprak was de setting. I am Legend ademt sfeer, sfeer, sfeer. Een erg mooie kleurfilter maakt het plaatje compleet. Erg knap gedaan, visueel is het verlaten NY een sterk staaltje eye-candy. De infected vond ik er dan weer zeer teleurstellend uit zien, iets volledig digitaal maken komt heel vaak slechts uit de verf.

Ik ben geen fan van Will Smith. Ik beschouw hem als zowat de meest 'middelmatige' acteur die er is. Hij slaat echter wel aan bij het grote publiek, dus het is een logische doch jammerlijke Hollywood-keuze. Af en toe heeft Smith zijn momenten, maar toch vind ik hem wederom mediocre acteren.

De film begon erg, erg sterk. Ondanks slechte reacties van MMgebruikers als voorkennis, zag ik vrijwel meteen de potentie die in de film zat. De scene's met Neville en de hond waren zeer goed. Het deed me denken aan het meesterlijke 1e half uur van Wall-E, waarin geen woord gesproken word. De film bleef mij verbazen en ik kon me goed inleven. De opbouw naar climax na climax deed mij goed en ik was meer dan tevreden met deze 1e helft van de film.
De climaxen waren erg sterk. De scene waarin we voor het eerst de infected krijgen te zien in het donkere appartement (beste moment van Smith), de scene dat Neville in zijn eigen val loopt, de sterfscene van de hond (zeker niet overdramatisch, een van de sterkste momenten van de film) De scene's in de videotheek zijn ook geweldig!

Nadat de film de twee nieuwe personages introduceert gaat alles behoorlijk rap bergafwaarts. Net als Neville vereenzaamt na het verlies van zijn hond voelt deze introductie een beetje als een alles-komt-goed-Hollywood-wending aan. Ik had graag wat meer personage-uitdieping gezien van de laatste man op aarde. Scene's zoals die in de videotheek.
De nieuwe personages verpesten de film voor mij.

Verder vond ik het hele verhaal over een tegengif niet boeiend, en bovendien ongeloofwaardig als je in de scene daarna Neville afbeeld als iemand die hopeloos tegen paspoppen ziet praten. Onder zulke omstandigheden lijkt het me erg moeilijk om je kop erbij te houden. Smiths personage had veel meer gebroken moeten worden.
En tot slot vind ik I am Legend uitgerekend een film waar ik op een bad-end hoopte, helaas, het mocht niet zo wezen. Het einde vond ik dan ook wat langdradig, overdramatisch en, wederom een beetje een verplicht Hollywood-einde.

Nou, ondanks mijn gebrek aan kennis over Dylan en zijn muziek heb ik erg genoten van deze film.

Logisch is dat muziekfilms compleet afhankelijk zijn van hun muziek; raar genoeg vond ik dat hier helemaal niet het geval, en dat is een heel groot compliment. I'm not there zelf leunt uiteraard op de muziek van Dylan, maar de film is in essentie ontzettend goed. De shots zijn geweldig, vooral de variatie hierin. Het houd de lange film heel de tijd interessant om naar te kijken. Vooral de verwisselingen tussen zwart-wit en weelderige kleur vond ik erg smakelijk.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat, als je de muziek weghaalt of andere muziek eronder zal zetten, zal de film nog steeds tot zijn recht komen. En dat is iets wat is nog niet in andere muziekfilms heb gezien (zelfs niet in Control e.d.).

Verder vond ik de Dylan personage's uitstekend vertolkt door alle acteurs, vooral, verrassend genoeg, Blanchett deed het uitmuntend. Bind de film bijna meer aan elkaar dan de muziek zelf.

Zoals hierboven al gezegd is de film zeker geen 'zachte koek'. Daarom kan ik hem ook zeker niet gaan aanraden aan jan en alleman. Maar ben je een echte film- en/of Dylan liefhebber, dan is het lekkere, harde koek.

3.5 / 5.0

Into the Wild, werkelijk schitterende film!

Ik vind die roadmovie-sfeer altijd wel goed te pruimen, en daar is deze film mee overgoten! Hier en daar ook nog eens schitterende natuurbeelden, en ijzersterk acteerwerk.

De film wist mij op vele fronten te raken. Ik kon erg goed met de hoofdpersoon meeleven. Stiekem, ergens diep van binnen, zal ik ook het liefst van alles weglopen en me terugtrekken in de natuur, weg van alles. En ik denk dat vele dat gevoel hebben, misschien verborgen in de genen van generaties terug.

Into the Wild ontleed de mens zoals wij die kennen, en in vele manieren die wij niet kennen, of uit het oog verloren zijn. De mens wordt neergezet als een zelfingenomen, slecht dier.
Tegelijker tijd zien we ook de mens vanuit andere, meer pure perspectieven. Liefdevol, natuur liefhebbend, voortdurend zoekend naar antwoorden.
Emoties die op de meest onverwachte momenten worden wakker geschud. Zoals wanneer Chris het doden van de eland ziet als de grootste tragedie uit zijn leven, naar mijn mening de mooiste scene van de film. Of als de man in de laatste jaren van zijn leven Chris wil adopteren om zijn familienaam niet te laten verdwijnen, allemaal schitterende gebaren en emoties die alleen worden getriggerd door gewone mensen in uitzonderlijke situaties.

Er gebeurd ontzettend veel in de film. Ik snap niet hoe iemand dit als saai kan bestempelen. Een jonge knaap die, in zoektocht naar antwoorden over de ware essentie van het leven, in zeer korte tijd ontzettend veel meemaakt.
Emile Hirsch speelt de rol van Chris fantastisch! Erg geloofwaardig. Als een hitchhiker die je in het echt zou kunnen (en waarschijnlijk graag zou willen) tegenkomen.
Daarnaast speelt de muziek ook een ontzettend grote rol en voegt veel toe aan de sfeer. Het past precies bij Into the Wild en maakt het plaatje compleet.

Het enige minpunt is ook in zekere zin een pluspunt. Het camerawerk. Erg impulsief en experimenteel. In sommige gevallen zorgt dit voor erg mooie plaatjes, maar soms had het voor mij niet gehoeven en gaat het net iets te ver. Het draagt wel bij aan de ontzettend energieke uitstraling van de film. (nog een rede waarom het niet saai is)

Into the Wild sluipt zomaar mijn top10 binnen.
En ik gun de film de mooie plek die haar te wachten staat zodra ze oud genoeg is voor de top 250. (plaats 23 wordt het, zoals het er nu uitziet, daar kun je mee thuis komen)

Vermakelijke wegkijk film, niets meer en niets minder.

Ik was best verrast, omdat ik eigenlijk niets met die Marvel-superhelden heb. Maar ik zie Iron Man wel zitten...

Aan het einde van de film was ik helemaal niet voldaan, ik wilde meer van Iron Man zien! Doen ze waarschijnlijk expres, en heel goed. Ik verwacht meerdere delen, Iron Man wordt als Spiderman.

Iron Man 2, ik sta er niet om te springen. Maar ach, een keertje huren om te kijken met 'niet-arthouse-liefhebbende'-vrienden kan geen kwaad.

Net gekeken op tv. Kijken of ie dvd-waardig is...

Geen topper, maar zeker wel een 3-dvd-voor-25-eurie actie waardig!

Zoals eerder gezegd, ik vond het begin een stuk sterker dan het 2e gedeelte. Dat hele actie gebeuren, vooral die achtervolging, had (ook al was het van goed kwaliteit) van mij niet gehoeven.

Het concept van de film was erg goed, het acteerwerk ook. Verder was de film op veel punten een lust voor het oog, zelfs nu.

En natuurlijk... wat is die Scarlet toch heerlijk om naar te kijken :3

Goede film, maar ik het toch het gevoel dat er meer in gezeten had.