Opinions

Deze film kun je heel makkelijk beoordelen. Goed verhaal, goed acteerwerk, goede muziek, goede vertelwijze en verrassende plotwendingen. Alles goed, maar niets is perfect.

Gewoon een goede/zeer goede film. Kijkt lekker weg op een verloren avond.

The Black Dahlia voor belachelijke prijs van 2,50 euro voor bij de kassa zien liggen tijdens het afrekenen van een pakketje dvds. Van Brain De Palma, met de mooie Scarlett. "Doe deze er ook maar bij."

Ik verwachtte er eigenlijk ook niet al te veel van, ook al mag je natuurlijk niet oordelen op prijs. Ik ben blij dat ik er echter niet veel van verwachtte, want ik vond het niet heel veel soeps.

De Palma zie ik echt niet terug in deze film.Ik denk dat hij is blijven hangen in de jaren 80 met zijn Scarface en Untouchables, want het lijkt wel alsof hij dacht zijn formule, stijl en techniek niet te hoeven aanpassen. Nee, hij is niet 'meegegroeid', deze film komt bijna gedateerd over. Filmtechnisch gezien vond ik TBD dan ook erg zwak. Rare overgangen die niet hadden gehoeven, af en toe een slechte cut. Eeuwig zonde, want de acteurs hebben nog wel zo goed geprobeerd deze film naar hoger niveau te tillen. Het komt een beetje als een warboel over.

Pluspunten heeft TBD wel hoor. Zoals gezegd, zeer degelijk acteerwerk (toch soms wat wisselvallig) van een stiekem héle sterke cast. En de heerlijke setting in combinatie met de vertelwijze. Bijna film-noir achtig (zwart wit had deze film misschien wel goed gedaan).

Ik heb al eerder vermeld dat ik van dit soort setting houd, de schitterende zwarte auto's, de stoffige politieburea's, het bruisende nachtleven. De setting is niet zo authentiek als in bijvoorbeeld Public Enemies maar toch erg geloofwaardig neergezet. Het beste punt van de film.

Het verhaal was wel aardig maar ik denk dat daar ook meer in heeft gezeten. Het verhaal wordt namelijk afgesloten met iets wat meer lijkt op een uitleg dan een clue.

De muziek is misschien waar ik me het meest aan heb geïrriteerd, het is film-noir-wannabee, helaas ís dit geen film noir, waardoor het geforceerd melodramatisch overkomt.

Graag had ik ook wat meer daadwerkelijke muziek uit die tijd voorbij willen horen komen, ik vind die 50's muziek zo leuk! Gemiste kans.

Die zijn wel meer gemist gaandeweg de film.

Gisteren deze klassieker gezien. Aardig van ondersteboven. Visueel enorm mooi, fantastisch gedaan! En dan te bedenken dat het een film uit 1982 is, knap hoor!

De film ademt sfeer, sfeer en nog eens sfeer. Aangezien ze in 1982 nog niet in staat waren geloofwaardige digitale beelden te maken, zie je in deze film veel namaak, futuristische props, prachtige decors, en veel aandacht voor detail. Analoge effecten waar ik altijd erg van hou, omdat het daadwerkelijk in het shot zit. (denk bijv. aan de haai in Jaws)

Verder moet ik zeker even Harrison Ford en Rutger Hauer vernoemen die beide erg veel toevoegen aan de film. Alsmede de soundtrack door Vangelis.

Ik geef deze film nu vooralsnog een 3,5 omdat de gelaagdheid, die zeker aanwezig is, volledig aan mij voorbij is gegaan. Duidelijk een film voor een herziening!

Voor de 2e keer gekeken en ik moet toch concluderen dat deze film wel ietsje overrated is.

Hij is erg goed hoor. Maar een 4 als gemiddelde en, vooral de hoge top 250 plaats vind ik niet op zijn plaatst voor Blood Diamond. Ik probeer het kort te houden, gaat vast niet lukken ...wat is er mis met Blood Diamond?

Stiekem, achter al die mooie plaatjes, schuilen vele filmtechinsche fouten in deze film die echt niet kunnen. Zwick kon wel wat rustiger aan doen met de shots. Jeetje, moeten er echt zoveel verschillende shots voorbij komen in rustige scene's of normale dialogen? Met minder shots meer zeggen is een van de geheime wapens een regisseur. Door dit overschot aan korte, nietszeggende shots sluipen er ontzettend veel schoonheidsfoutjes binnen, waardoor de film een beetje wankelt.

Naast het bovenstaande vond ik het acteerwerk niet zozeer slecht, maar wel wisselvallig. Zo heeft iedere acteur goede en mindere scene's, alleen de mooie Connelly is stabiel en doet het erg goed.

Maar hiermee is het eigenlijk wel gezegd, verder is het een goede film. Goede punten zijn vooral; het verhaal is interessant genoeg, af en toe erg mooie plaatjes, de afwisseling en vloeiende overgang tussen emotie en actie is uitstekend, en de personages komen aardig goed tot leven.

Wel even een apart woordje voor de, door mij inmiddels erg geprezen componist James Newton Howard. Wederom heeft deze man een schitterende soundtrack geschreven die Blood Diamond voor een groot deel de fantastische sfeer geeft. Uitstekende score!

Ik vond de film er juist wel lekker uitzien. Die harde gelige kleuren die na een tijdje begonnen te branden aan je ogen in de bioscoopzaal, het past wel bij de film. Ook de soundrack vond ik alleraardigst. Audiovisueel zit alles dus wel snor. Dit en het sfeertje dat eruit voortvloeit vind ik ook meteen de sterkste kant van tBoE.

Inhoudelijk heeft de film weinig om het lijf, het wist me niet echt te boeien en werd nooit echt superspannend. De christenen-verheerlijking, wat eerder al is opgemerkt, vond ik ook erg vervelend. Het einde, tja... Voorspelbaar en totaal niet wat ik had gehoopt. Ik kan er eigenlijk nooit tegen als een film die zich afspeelt in een post-apocalyptische wereld een happy end heeft (kijk naar I am Legend, die ik de eerste helft echt heel goed vond, maar helaas)

Verder was het acteerwerk wel aardig maar niet bijster interessant. En dat is gelijk ook het gevoel waar de film mij mee achterliet. Aardig, maar niets speciaals. Een 6je, zeg maar.

(Wel leuk om Ray Stevenson weer eens te zien. Ik ken hem als Pullo uit de zwaar ondergewaardeerde serie Rome, die toen een beetje ondergesneeuwd werd door de start van Prison Break en het meesterlijke Lost.)

Terwijl miljoenen mensen in Amerika de première van mijn favoriete serie Lost kijken, lig ik op de bank, met The Good the Bad and the Ugly op mijn beeldscherm, het volume heel hoog en de noodlesoep heel heet. Best een aardig compromis dacht ik zo.

Voor de 2e keer bekeken:

Sergio Leone, een waar grootmeester, heeft een heel duidelijk leerproces doorgelopen met de Dollar-trilogie. Alhoewel ik Leone met For a Few Dollars More al torenhoog vond, is hij hier nóg nét even beter. Toch vind ik het verschil tussen FaFDM en tGtBatU bijna het vermelden niet waard. En dat is zeker geen minpunt, het betekend namelijk dat deze film ook nagenoeg perfect is!

Leone bewijst wederom de meester van kadrering, stills en close-ups te zijn. Ook zijn oog voor detail is absoluut geweldig! Filmtechnisch net zo kundig als Kubrick.

Clint is (samen met Bronson misschien) natuurlijk dé western-acteur, dat is een gegeven.

Van Cleef vind ik ook uitstekend in dit genre passen, wat een geweldige blik heeft die gast, en ook nog eens (niet geheel onbelangrijk) erg veel acteertalent.

Daarnaast zorgt Wallach voor een zeer aangename komische noot, en zet een personage neer die je gaat liefhebben.

De soundtrack, ach ja, moet ik daar echt nog iets over zeggen? Als ik Morricone een demi-God noem, dan denk dat ik het behoorlijk verwoord heb.

Zoals achter op mijn dvd staat: "the Good, the Bad and the Ugly is zonder meer de meest ambitieuze en invloedrijke western ooit gemaakt. Het is een ruig en onverbloemd avontuur, dat de toon van dit genre voor altijd heeft veranderd." en daar kan ik me heel goed bij neerleggen.

Na deze herziening: 4,5 ---> 5 sterren.

Een Coen film met een regelrechte supercast, die volgens vele erg doet tegenvallen. Met dat in het achterhoofd begon ik aan deze film.

Ik was toch aangenaam verrast! Vooral een hele leuke film. Supergoede, vooral zwarte, humor. Heel aparte, briljant geschreven personages. En uiteraard stuk voor stuk steracteurs! De muziek vond ik ook zeer aangenaam, met een duidelijk, vrij goed geschreven, 'main theme'.
De film bleef boeien, van begin tot eind.

Het sterke punt van de Coen brothers is hun talent om geweldige personages te schrijven. Vervolgens gooien ze de wierde brouwsels in ongewone situaties, om daar vervolgens een film van te maken.
Al hun films zijn dan in principe ook niets meer dan ongewone mensen in ongewone situaties. En dat pakt vaak erg leuk uit, zo ook hier. Een uitstekend voorbeeld van de Coen brothers.

Brad Pitt speel hier echt geweldig, wat een raar personage moest die spelen zeg. Kan er nog steeds geen touw aan vastknopen. Ik vond het dan ook erg jammer dat hij halverwege de film werd ge-headshot, en dat we de rest van de film opgescheept zaten met George Clooney, die vond ik ook zeer degelijk spelen, maar wel onder zijn niveau.

Toch kom ik wel bij de conclusie dat deze film een beetje, maar slechts een beetje, tegenvalt. Maar aan de andere kant, een Coen film met een cast als deze, dat kan alleen maar tegenvallen.
Wel erg gelachen, genoten en een erg leuke filmavond gehad.