Opinions

Per toeval deze film ontdekt en het blijkt een verrassend leuke vondst te zijn! Onbekende films zijn meestal onbekend met een relatief goede reden, te slecht, te goedkoop, te saai, allerlei redenen. Maar soms vind je dan toch een film waarbij je denkt "Oke, dit is toch echt een pareltje". Ik heb inmiddels al menig onbekende film gekeken en minder dan slechts een handjevol van pareltjes ontdekt, maar Vide Noir is er zeker één van.

De plotomschrijving hier geeft wel wat meer structuur aan het magisch realistisch verhaal wat je te zien krijgt. De vaker geprobeerde combinatie van Refn en Lynch lijkt hier eindelijk goed te werken: Zowel audiovisueel is er veel om van te genieten en blijft het verhaal bewust vaag, hoewel met een klein beetje moeite er wel duidelijkheid gevonden kan worden.

De eerste tien minuten zullen je waarschijnlijk al voldoende zeggen: Een wat incoherente montage van ontwikkelingen, voordat de protagonist in de camera kijkt en de opening credits beginnen. Met een rustige montage en heerlijke ambient muziek wordt je ondergedompeld in een surreele waas. Vanaf dat moment wist ik dat deze film boven een hoop anderen uitstak. Want ondanks de onbekendheid en het budget, voelt Vide Noir nergens goedkoop of amateuristisch aan.

Het acteerwerk is meer dan prima, belichting en camerawerk zijn beter dan menig AAA productie, het verhaal is (op een bewust moeilijke manier) goed te volgen: Als dit een A24 productie, weet ik zeker dat men lovend was. Deze film verdient duidelijk een grote publiek.

Interessante Noé, hoewel de mensen die hem niet kennen het waarschijnlijk wat minder bijzonder vinden.

Intrigerend hoe Noé ondanks een totaal ander onderwerp en tempo toch zoveel van zijn typische creativiteit erin kan leggen. Opmerkelijk ook de quotes en achtergrond informatie over de film: Dat Noé gewoon snel een film wilde maken voelt namelijk niet zo. Het feit dat hijzelf een hersenbloeding gehad heeft lijkt me ook verdacht treffend gezien het verhaal.

Vortex kruipte redelijk onder m'n huid, ondanks dat de stijl me niet helemaal lag. Ik ben niet zo van de realistische portretten (of het nou dementie of andere psychologische problemen betreft) aangezien ik al genoeg vergelijkbare verhalen meemaak, die amper overtroffen kunnen worden door fictie gezien de rauwe werkelijke emoties.

Vooral het tempo had ik wat moeite mee, maar gelukkig dankzij de splitscreen was er nog redelijk wat te beleven. Sowieso was de splitscreen een mooi visueel symbolisch gegeven. Ook visueel werd het steeds sterker (lees: mooier) en de dialogen waren erg mooi ingetogen en treffend.

De twee zijplotjes deden mij ook wat minder, maar gaf tegelijkertijd wel wat ademruimte. Aan de andere kant, anders was het misschien nog treffender benauwend geweest.

Acteerwerk subliem, zelfs van Argento, geen idee dat de beste man zo kan acteren.

Toch zie ik liever de gestoorde kant van Noé, maar ik kan me heel goed voorstellen dat juist een hoop mensen deze soort films meer kunnen waarderen.