Opinions

Vooral het laatste half uurtje is erg sterk, vanaf het moment dat de twee tolken het ruim in worden geblazen komt de film echt los (prachtig shot ook overigens), eerste deel mist toch wat substance vind ik. Het puzzelstukjes concept werkt eigenlijk dan pas op het einde echt goed, maar de eerdere delen heb je dan eigenlijk niet optimaal beleefd. De ruimteschepen en aliens zijn wat mij betreft erg geslaagd en in de goede richting (mocht buitenaards leven echt bestaan). Wel een mustsee voor sci-fi fans, qua boodschap en filosofisch concept is het sowieso een interessante film. Wubbo Ockels heeft het ook weleens in een Ted talk gezegd, als we buitenaards leven willen ontmoeten moeten we misschien onze definitie van tijd wel helemaal opnieuw definieren. Deze film geeft eigenlijk een mooi beeld daarvan hoe dat dan zou kunnen gaan. Tof ook de connectie tussen taal en tijdreizen. Want het klopt inderdaad dat taal beinvloed hoe je de wereld ervaart.

Zo interessant als Boyhood, zo clichematig en oninteressant is Before Sunrise.

Bij een film die bijna volledig afhankelijk is van dialoog, is het belangrijk dat de acteerprestaties van hoge kwaliteit zijn, maar dat was niet het geval. Julie Delpy kwam gelukkig gedurende de film wat beter in haar rol. Ethan Hawke acteert als een dweil en keek voortdurend uit zijn ogen alsof hij Celine wel eventjes zou gaan doorboren. Tot groot blijdschap van Celine zelf, die al na 1 woord van Jesse keek alsof ze haar prins op het witte paard had gevonden. Waarom? We zullen het nooit te weten komen. Tot zover de geloofwaardigheid van de film. Het is dan ook meer een film over twee geile mensen dan dat er sprake is van enige romantiek. Dit verklaart ook het gebrek aan spanning gedurende de hele film. Net als dat er niet echt sprake was van een klik of enige chemie. De twee personages zijn zo verschillend, waardoor de hele geloofwaardigheid van hun "klik" en de film op zich in het niet valt. Daarnaast praten ze alleen maar continu over zichzelf. Op magische wijze is er echter een aantrekkingskracht tussen de twee, het zal vast door de filmmaker komen.

Verder is de film op audiovisueel niveau ook totaal oninteressant.

Ik hou best van filosofisch geleuter, maar ik heb in deze film misschien twee zinnen opgemerkt die het waard zijn verder over na te denken. Een zin als: "I hate that the media, you know, they are trying to control our minds." Blegh..

Geef mij dan maar een film als Drive waarin weinig gepraat wordt en veel gezegd.

"You know how everyone's always saying, ‘Seize the moment'? I'm kinda thinkin' it's the other way around. You know, like, the moment seizes us."

Het gebruiken van een persoon gedurende een film van 12 voegde niet veel toe, het had voor mij net zo goed meerdere acteurs kunnen zijn. Wat dat betreft heeft Linklater het zichzelf nogal moeilijk gemaakt. Buiten dat kan ik me niet herinneren of ik ooit zo'n pure en realistische film heb gezien. Het is ook bijna meer een documentaire, maar toch ook weer niet. Is ook niet zo gek als je bedenkt dat Sam de dochter van de regisseur is en acteur Ellar Coltrane ook echt fotograaf wil worden.

De soundtrack bestaat uit goede en vaak toepasselijke nummers met hier en daar wel een misser, vond Phoenix - 1901 (heel vaag op de achtergrond) bijv. nogal misplaatst. Wilco - Hate it Here en Pink Floyd was dan weer wel heerlijk. Echt hoogtepunten heeft de film ook niet, het kabbelt voort net als het echte leven, en een plot, daar is Linklater niet zo van.

"So what's the point?"

"Of what?"

"I don't know, any of this. Everything. "

"Everything? What's the point? I mean, I sure as shit don't know. Neither does anybody else, okay? We're all just winging it, you know? The good news is you're feeling stuff. And you've got to hold on to that. "

Wat de film dan goed maakt is moeilijk de vinger op te leggen. Het is vooral de herkenbaarheid van veel dingen, Harry Potter, Obama, de iPhone, en momenten. Vooral de momenten waarop Mason op vrij eigenzinnige wijze gaat filosoferen zijn interessant, het is jammer dat dit niet meer terugkomt. Maar ook het moment in het doka bijvoorbeeld, de film zit vol levenslessen, soms subtiel soms wat minder in het geval van de arbeider die later in het cafe terugkomt. Toch past het in de film, een klein gebaar van de moeder van Mason is voor iemand anders een life-changer.

"I just wanna be able to do anything I want, because it makes me feel alive. As opposed to giving me the appearance of normality."

De grootste levensles in de film is mooi in beeld gebracht op het einde. En denk waar de film om draait, niet het moment grijpen, maar toestaan om je te laten grijpen door het moment. Niet per se meer willen of alles eruit halen (Sheena), maar het waarderen van het nu, het kloppen van je hart, het geluid van de wind, een glimlach, een blik..

Kan me hier heel goed in vinden.

Leuke komedie die zich afspeelt in een gevoelloze wereld waarin mensen leven die gevoelens hebben. Er wordt drugs genomen om gevoelloos te zijn, zodat er geen haat en oorlog meer is. Dit werkt geweldig, iedereen in de film is extreem gelukkig en er is oorlog tussen de overheid en het verzet van mensen die wel gevoelens hebben. Mensen die gevoel toelaten krijgen de doodstraf. Een van de overheidsdienaars in deze uiterst paradoxale film is John Preston, gespeeld door de altijd gevoelloze Christian Bale. In de loop van de film stopt hij met het nemen van de drugs en begint hij gevoelens te krijgen voor honden.

Tot zover het briljante gedeelte van de film. Helaas zijn er ook minpunten. Zo is de hoofdpersoon een soort Neo uit de Matrix die de mogelijkheid heeft om honderden vijanden af te maken door de tijd stil te laten staan. Helaas geeft de regisseur geen verklaring voor de bovennatuurlijke krachten en vergeet hij eigenlijk dat The Matrix zich afspeelt in een geprogrammeerde wereld waarin alles mogelijk is en dat Equilibrium zich gewoon afspeelt in de echte wereld. Het had misschien leuk geweest als de film zichzelf niet zo serieus nam en diepzinnig probeerde over te komen.

De film was eigenlijk al gedoemd te mislukken nadat ze het plot hadden bedacht. Een gevoelloze wereld is volgens mij niet eens denkbaar, in ieder geval is de film er compleet in gefaald in het op een realistische manier weergeven ervan.

Pluspunten? De hilarische eindscene waarin John Preston zijn superpowers transfereert naar het verzet, die vervolgens het Star Wars achtige leger van de overheid afmaken zonder ook maar enige kleerscheuren. Ook was het goed dat de film inzag dat we al wisten wie er ging winnen op het eind toen John met Brandt ging vechten en de vechtscene maar 1 seconde liet duren.

Oh wow, dit moet wel een van de beste komedies zijn die ik afgelopen tijd heb gezien. De zwarte/droge humor moet je kunnen waarderen, maar ligt precies in m'n straatje. Hoewel de film "Happiness" heet zijn de personages dat nou niet echt, terwijl het geluk toch voor het grijpen ligt. Enorm grappige en awkward scenes worden afgewisseld met extreem ernstige scenes, met als hoogtepunt de scene dat de pedofiel met zijn zoon praat, geweldig geacteerd, maar ook "You said something about Ronald Farber" :lol: en natuurlijk de legendarische eindscene :lol: En het mooie is dat de meest gekke dingen op een hele realistische manier gebracht worden en je sympathie krijgt voor o.a. een pedofiel.

Tijdje geleden dat een film zo'n indruk heeft gemaakt (hoewel Parasite recent nog). Wil niet overdrijven, maar dit is de Space Oddessy van Nolan en zijn magnum opus als je het mij vraagt. Iets sentimentelere film dan normaal van Nolan gewend, vond het niet storend, maar juist wel goed werken. Zeker ook met het feit dat zomaar eventjes tientallen jaren voorbij gaan. Het mooiste moment vond ik dan ook die scene op die planeet met de golven, dat ze opeens even tientallen jaren verloren hebben en dat hij vervolgens de beelden van zijn kinderen ziet. Eind is gewaagd, de wetenschap wordt min of meer losgelaten en de 'fantasie' gaat de vrije loop, maar geslaagd vind ik (en een leuke knipoog naar geesten e.d.). Leuk feitje: Jonathan Nolan is ook de schrijver van Westworld, genoeg parallelen te trekken. Prachtige en indrukwekkende beelden en shots ook, vooral die van de immense golven en de ijsplaneet.

Mijn derde film van Luc Besson na The Fifth Element en Léon, die allebei heel goed bevielen. Volgens mij zijn zijn films nogal hit or miss, maar deze film viel me in ieder geval heel erg mee. Sowieso visueel zit het wel snor bij zijn films, in deze film maakt hij veel gebruik van natuurbeelden (het deed me af en toe denken aan een minder serieuze versie van The Tree of Life) en dat werkt goed. De film heeft een leuk en origineel thema: iemand die niet 10% van zijn hersencapaciteit gebruikt, maar uiteindelijk 100 (is natuurlijk een fabeltje verder) dankzij bepaalde drugs. Dit levert Matrix achtige taferelen op. De film is verder ook niet heel realistisch, maar dat was Léon ook niet, en het kijkt allemaal heel erg lekker weg. Naast de vermakelijke actie heeft de film ook een diepgaander/filosofisch kantje en vereist het ook van de kijker wat meer van je hersencapaciteit te gebruiken, en speelt het met thema's als oneindigheid, tijd, energie vs materie en de dood.

Enige nadeel aan de film is, dat er weinig spanning is omdat Lucy nauwelijks echte tegenstand krijgt..

Ik wist eigenlijk pas na de film dat dit over de zaak van Sharon Tate/Manson familie ging (wel ooit eens wat over gehoord). Ik zat al de hele film te wachten tot het verhaal van Sharon samenkwam met die van Leo/Brad, maar eigenlijk is dat dus soort van de 'grap' van Tarantino De film begon traag, hele film was redelijk traag, maar ik vond dat niet echt heel storend eigenlijk, want elk shot is bijna een genot om naar te kijken, en er wordt de tijd genomen om alles mooi op te bouwen. Vond het ook wel verfrissend na z'n laatste films die vooral hetzelfde truckje herhalen. Toch had er van mij wel iets meer mogen gebeuren, maar het is een leuk kijkje in het leven van een acteur in Hollywood. Het zit vol humor, maar geeft toch ook wel vooral een triest beeld. Zat toch ook met een dubbel gevoel de film te kijken vanwege de vele minderjarige vrouwen die zich aangetrokken voelen tot oudere mannen, in een tijd waarin de Epsteins het nieuws domineren. Ook het feit dat dit de eerste film is van Tarantino sinds zijn breuk met Weinstein lijkt het ook een poging een andere blik te geven op de 'metoo discussie'. Waar natuurlijk niet per se iets mis mee is. Ook nog te bedenken dat Roman Polanski ooit is veroordeeld voor sex met een 13-jarige in L.A.. De laatste scene was weer old school Tarantino vermaak, hilarisch ook met die LSD-sigaret. Mocht ook wel na 2,5 uur opbouw Brad steelt hier de show, en dat zeg ik als Leo fanboy.

Water Falls

Water falls from bright air.

It falls like hair, falling across a young girl's shoulders.

Water falls making pools in the asphalt,

dirty mirrors with clouds and buildings inside.

It falls on the roof of my house.

It falls on my mother and on my hair.

Most people call it rain.

Dit gedicht vat precies de film samen. Het gaat over stilstaan en openstaan voor je omgeving. Je o zo saai leventje kan dan opeens heel veel schoonheid bevatten. Hebben we dan zo'n druk en ambitieus leven nodig zoals in onze huidige tijd (de vraag die de film lijkt te stellen)?

De film gaat over Paterson in het plaatsje Paterson die een op het oog saai leven lijdt met een strakke routine. Overdag is hij buschauffeur en tussendoor schrijft hij gedichten geïnspireerd op situaties en mensen die hij tegenkomt tijdens de busreis of daarbuiten. Zijn vriendin is een 'creatief' en werkt overdag thuis aan patronen op gordijnen, muffins bakken en soms speelt ze opeens gitaar. Gelukkig wordt de film met humor (bijv. de hond) in beeld gebracht, de film neemt zich gelukkig niet enorm serieus. Er gebeurt niet veel in de film, maar Paterson is altijd positief omdat hij niet in de toekomst leeft en geen ambitie heeft (in tegenstelling tot zijn vriendin die hem daartoe aanzet). Het mooie eraan is ook dat je ziet hoe zijn normale leventje zijn gedichten en kunst inspireert.

Ik snap het zeker als je deze film saai vind, dan is het niet voor jou weggelegd. Naar mijn mening is de filmmaker grotendeels wel in zijn opzet en doel geslaagd. Het was alleen ietwat saai zo nu en dan, dat heb je snel met films die het thema 'saaiheid' behandelen (denk aan Somewhere van Sofia Coppola).