Opinions

Tegenvaller.

Na het zien van Magnolia, Boogie Nights & Punch-Drunk Love was ik erg benieuwd naar deze film.

Qua tempo verschilt deze film eigenlijk niet zoveel met de andere 3 films. Veel tijd wordt er besteed aan personage-opbouw, wat aan de film de nodige diepgang meegeeft. In deze scenes komt de klasse van Daniel-Day Lewis duidelijk naar voren. Helaas was zijn personage de enige die mij echt lag, maar ook hij haalde het niet bij personages als Donnie Smith en Barry Egan.

Visueel is de film verre van boeiend, beelden houden niet veel in, en als er een mooi schot voorbij komt wordt er te snel gecut. De soundtrack kan ik me helemaal niets meer van herinneren.

Het verhaal wist mij niet echt te boeien. De diepere betekenis, die brutaal in de schoot van de kijker wordt geschoven, laat weinig ruimte open voor eigen interpretatie/stof tot nadenken.

Deze film herkans ik zeker nog wel eens, maar voorlopig is/blijft het een onvoldoende.

Vermakelijke wegkijker. Veel verder dan een glimlach kwam ik niet, maar ik heb me ook niet verveeld. Erg happy kleurgebruik, wat eerder kitschy dan modern/gezellig of grappig overkomt. Zeker van de regisseur van oa. Gerry, Elephant en Paranoid Park mag je toch wel beter verwachten. Kidman speelde trouwens erg matig, nooit zo op mevrouw Kidman gehad. Echt zo'n typetje. Wel leuk om Casey Affleck en Joaquin Phoenix bezig te zien.

Verhaaltje kabbelde de eerste 5 kwartier eigenlijk maar voort zonder echt de vaste lijnen los te laten, leek nog het meest op een veel te lange intro, en daarna is het allemaal snel voorbij. 2,5*: ik kwam er gemakkelijk doorheen, maar is niks bijzonders. Van Sant later laten zien dat ie veel beter kan.

Mijn favoriete film.
Volgens velen ontbreekt het Trainspotting aan realisme. Trainspotting is een verfilming van het gelijknamige boek, geschreven door Irvine Welsh, een ex-gebruiker. Veel mensen struikelen echter over de enorme korrels zout waarmee het gebracht wordt, verkeerd op te vatten, maar absoluut kenmerkend voor de film. Waar je met bijvoorbeeld Christiane F. de gitzwarte sfeerschetsen hebt, houd Trainspotting het vrij luchtig met kleurige locaties en decors. Ook aan komische momenten en frisse monologen/dialogen ontbreekt het Trainspotting niet, wat deze film lekker licht en makkelijk weg te kijken maakt. Maar achter deze luchtigheid zit opmerkelijk veel diepgang. Het begint eigenlijk al met de openingsmonoloog:

Choose life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, Choose washing machines, cars, compact disc players, and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol and dental insurance. Choose fixed- interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisure wear and matching luggage. Choose a three piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing sprit- crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing you last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked-up brats you have spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I have chosen not to choose life. I’ve chosen something else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin.

Toen ik de film voor het eerst zag begreep ik de monoloog nog niet. Inmiddels vult hij mijn bureaublad. Een prachtige tirade over het zogenaamde 'dagelijks leven' waar Mark Renton duidelijk niet in gelooft. Voornamelijk op te merken door de constante sarcastische ondertoon, later nog versterkt door de quote " There was no such thing as society and even if there was, I most certainly had nothing to do with it."
In deze prachtige tirade worden de zinnen steeds langer en verschijnen er steeds meer scheldwoorden. Een geweldig boeiende tekst van een persoon dat zich als geen ander afzet tegen de maatschappij. Onder de sterke beelden van hem en zijn vrienden door de straten van Edinburgh rennend, en de muziek van Iggy Pop die er dan nog net wat meer kracht achter zet.

Hierna enkele humoristiche minuten, waarin de rest van de personages wordt geïntroduceerd, en de kijker een prachtige sfeerschets van het leven in Edinburgh wordt voorgeschoteld. En nog maar zo'n prachtige
'levenswijsheid':
When you're on junk you have only one worry: scoring. When you're off it you are suddenly obliged to worry about all sorts of other shite. Got no money: can't get pished. Got money: drinking too much. Can't get a bird: no chance of a ride. Got a bird: too much hassle. You have to worry about bills, about food, about some football team that never fucking winds, about human relationships and all the things that really don't matter when you've got a sincere and truthful junk habit. The only drawback, or at least the principal drawback, is that you have to endure all manner of cunts telling you that

De eerstvolgende prachtscene is de ontmoeting met Diane, Mark Renton ziet hoe al zijn vrienden het goed doen bij het de vrouwen, terwijl hij onder de invloed van heroine achtergebleven is. Hangend tussen een stelletje overdreven zielige nerds.

Heroin had robbed Renton of his sex drive, but now it returned with a vengeance. And as the impotence of those days faded into memory, grim desperation took hold in his sex-crazed mind. His post-junk libido, fuelled by alcohol and amphetamine, taunted him remorselessly with his own unsatisfied desire.

Wanneer hij na enkele treurig verlopen pogingen tot oogcontact ziet Mark Renton Diane zitten. De vonk slaat meteen over, ondersteund door de switch van de muziek naar Atomic van Sleeper (geen Blondie). Een prachtscene, een van de eerste stappen op de weg opwaarts voor Mark Renton.
Om vervolgens bij de afkickscene te belanden. Een onvergetelijke kijkervaring, vooral door het verstikkende Dark Train van Underworld, en de opeenvolgende beelden. Echt zitten zweten de eerste keer.
En dan de London montage. De eerste keer dat ik deze scene zag en Think About the Way hoorde, sprongen de tranen van geluk me opeens in de ogen. Alles wat Edinburgh, Mark Renton en vooral de film níet was, flitste voorbij. Een enorme impact door de knallende beelden, de vlijmscherpe editting en dat geweldige nummer.

Vervolgens zakt de film op geen enkel front ook maar voor een seconde in. Born Slippy van Underworld wordt aan de soundtrack toegevoegd en het verhaal wordt waardig afgesloten, die laatste scene waarin Renton met een big smile wegloopt is natuurlijk een grap. De beste jongen zit waarschijnlijk binnen een maand weer aan de drugs, dat er op het einde toevallig net een ‘up’ zit, maakt het zeker geen happy end, dat werd in de loop van de film wel duidelijk.

Boyle lijkt in de toekomst te leven. Trainspotting is na ruim tien jaar nog steeds een van de meest moderne films, en nu heeft ie weer Slumdog Millionaire. Helaas de enige film waarbij Boyle visueel in de buurt van Trainspotting komt. Een overdosis creativiteit qua kleurgebruik, effecten en compositie en alles voorbijflitsend met een razendsnelle montage. Dat gaat denk ik nog wel 20 jaar mee. Ook de pompende soundtrack is erg sterk. Ook kiest Boyle vaak de betere scripts uit, dat van Shallow Grave was bijna van het niveau van Trainspotting. Deze film kan ik dan ook aan iedere liefhebber van Trainspotting aanraden.

Deze film gaat na een maandje weggeweest te zijn weer terug naar de eerste plaats van mijn top-10. Ruim een jaartje terug dat ik m voor het eerst zag en sindsdien eigenlijk altijd met de film bezig geweest. De film voor de zoveelste maal herzien, wat kleine fragmentjes bekijken met Youtube, nummers uit de soundtrack opzetten of gewoon maar even aan de film denken geeft mij een onbeschrijfelijk gevoel. Er bestaat geen bijvoegelijk naamwoord om deze recensie mee af te sluiten. Wat een _ film

Erg leuk filmpje dat ik dankzij Asiamania te pakken heb gekregen.

Een beetje hollywood-achtig, maar dan met een Koreaan die door het beeld rent als good-guy, en een onwijs stoere Koreaan die de bad-guy speelt, daarnaast zijn de schoten erg strak. De locaties zijn erg netjes gekozen. De momenten dat de metro over de camera dendert zijn erg tof.

Het verhaal kabbelt een beetje voort, met de een constante tweestrijd als een rode draad, daarbij nog wat onzinnige liefdesmonoloogjes tussendoor, die het tempo uit de film halen. Maar gelukkig verdwenen die toen de film (en de metro) op weg kwamen.

Ik hoop vaker films als deze te zien, er is erg goed omgegaan met een budget dat waarschijnlijk vrij laag was, en ik denk dat er in Azië meer lui hiertoe in staat zijn, gezien hoe onbekend deze regisseur en film zijn. 3,0* welverdiende sterren, geen moment verveeld.