Opinions

Hoewel deze film net wat te lang duurt (de scenes aan het eind zijn in principe inwisselbaar) is dit een hele geslaagde film.

Hoogtepunten van de film zijn naar mijn idee het cinematografisch briljante concert van David Bowie en de scene waarin het groepje door het winkelcentrum rent, ondersteund door Heroes van Bowie.

Verder is het erg sterk hoe de film er op momenten prachtig uit ziet (kleurgebruik, locaties, camerawerk, schaduwen/lichtval), zonder dat de film een gestileerd karakter krijgt, zoals dat bij de Engelse en Amerikaanse (vergelijkbare) tegenhangers Trainspotting en Requiem for a Dream dit wel gebeurt. Juist het realisme siert deze film. Daarnaast is het grauwe Berlijn anno '78 is goed in beeld gebracht.

Deze film bestaat overduidelijk uit twee helften. De eerste helft is zeer vermakelijk. De personages zijn afstandelijk maar zeer cool, en de dialogen zijn vermakelijk tot hilarisch. De hele cast spelen hun ongeloofwaardige rollen overtuigend. Het is duidelijk dat de film op dat moment De niet serieus genomen dient te worden. De film is een grote parodie op het idee van de romantische liefde.

De stilering van de film is foutloos. Het ziet er goed uit, de personages zijn van karton maar hebben een gigantische aantrekkingskracht, zowel qua gedrag als uiterlijk, en de soundtrack, die voor het grootste deel bestaat uit typische 90s alternative rock-liedjes, geeft het geheel een echt karakter mee.

Maar dan; in de tweede helft komt de klad erin. Het maakt een cruciale fout, het gaat namelijk doen wat het zelf bekritiseert (het idee van romantische liefde). De film verliest z'n angel en draait uit op het zoveelste Amerikaanse Hollywood-drama (Sebastian die aan het einde van de roltrap op z'n Annette staat te wachten, need I say more?), waarin je de dood van Sebastian van mijlenver ziet aankomen en de slotscene totaal ongepast en onnatuurlijk aanvoelt.

Jammer! Maar het moet gezegd, in vergelijking met het gevolg is dit een meesterwerk.

Ik ben trouwens erg benieuwd geraakt naar de originele film (en boek?).

Deze film is een lege huls. Het imiteert de stijl van het 'eerste deel' (tussen haakjes omdat die film niet als deel 1 is gemaakt maar als een op zichzelf staande film), faalt daar hopeloos in en maakt ook nog eens de fout van style over substance, waardoor deze film een reeks is van stompzinnige scenes waarbij de intrige er vingerdik op ligt en daardoor nauwelijks indruk maakt.
De gehele casting is inferieur aan de originele cast;
Robin Dunne is een verschrikkelijke Sebastian, totaal onaantrekkelijk en bovenal geen coole vrouwenverslinder.
Sarah Thompson doet aan verschrikkelijke overacting die niet in de film past omdat ze de enige lijkt te zijn; de rest lijkt aan underacting te doen.
Amy Adams is een belachelijk personage. Ze speelt een letterlijke kopie van het personage dat in deel 1 door Selma Blair werd gespeeld. Ze is onnozel, nergens grappig en schijtirritant.
En ga zo maar door.

Verder zitten er ook een aantal compleet stompzinnige scènes in, zoals de twee slotscenes, de scene op het bankje en die van Amy Adams op het paard.

Eigenlijk voelt elk woord over deze film als een woord te veel.