Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Net als bij Joker en Harley Quinn is Cruella een origineverhaal van een klassieke villain. En precies zoals in die andere films kiest Disney ervoor om het kwaad niet langer als iets absoluuts te presenteren, maar als iets verklaarbaars en dus begrijpelijks. Als iets sympathieks zelfs.

Dat past naadloos in een bredere maatschappelijke trend. In onze huidige samenleving wordt 'het kwaad' zelden nog als een autonome morele categorie erkend. Wanneer iemand gruwelijke daden pleegt, keuren we die wel af, maar de aandacht verschuift snel naar de voorgeschiedenis van de dader: kansarmoede, trauma, misbruik… Die factoren worden niet alleen als verklaring, maar ook als verzachtende omstandigheid gezien, wat de strafmaat significant kan beïnvloeden.

Vroeger lag dat anders. Er bestonden misdaden die zo monsterlijk waren dat de voorgeschiedenis er nauwelijks toe deed. Het kwaad moest uit de samenleving worden verwijderd, bij voorkeur met de nodige publieke rituelen. De openbare terechtstellingen tot in de 19de eeuw illustreren dat perfect: het ging niet om begrip, maar om afrekening en afschrikking.

Die absolute morele afkeuring heeft plaatsgemaakt voor begrip en empathie. En die verschuiving is ook duidelijk merkbaar in hedendaagse Disneyfilms. De originele Cruella de Vil was simpelweg kwaadaardig: een vrouw die niets liever deed dan dieren villen voor een bontjas. In de nieuwe film is daar helemaal niets van over. Wat we krijgen is een pedante, maar aimabele en creatieve jongedame, zelfs een dierenvriendin... Het personage is zo grondig omgevormd dat het, kapsel uitgezonderd, geen raakvlakken heeft met de iconische villain uit de klassieke 101 Dalmatians.

Uiteindelijk voelt Cruella daardoor meer als een typisch modern 'girlboss'-verhaal dan als een echte villain-origin en dat is precies waarom de film zo goed bij de huidige tijdgeest past en het mij niet beviel.

Een mislukking van jewelste. Dit was een horrorfilm, maar dan verstoken van alle horror. Dit lijkt wel een film opgenomen tijdens covid, waarbij elke acteur in zijn eigen kamer een rolletje speelt voor de webcam. Een film die je met de ogen toe kan bekijken, want The Undertone teert louter op het auditieve. Visueel valt er niks te beleven, behalve dat het trucje met de draaiende camera tot in den treure wordt herhaald. Bedoeling is allicht vermijden dat de kijker de kamer verlaat of in slaap valt. Eigenlijk had dit perfect kunnen dienen als een soort audio horror show, zoals er verschillende podcasts staan op Spotify. Ik denk bv. aan The No Sleep Podcast, die overigens meestal een pak sterker uit de hoek komt dan deze film. De ontknoping was ook nog eens beneden alle peil. Voor deze doorgewinterde horrorfan staat A24 naderhand gelijk aan barslechte films.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Wat mij betreft een heel sterke komedie. Kon ook bijna niet anders met deze droomcast. De dynamiek tussen Efron en Devine deed me een beetje denken aan die tussen Ferrell en Reilly in Step Brothers. Overigens ook een knaller van een komedie voor zij die deze nog niet hebben gezien. Ik ben ook fan van het verrukkelijke duo Plaza en Kendrick, die het plaatje compleet maakten. De humor is uiteraard infantiel en onnozel, maar lachen geblazen.

vote posted

vote posted

Een prima cowboyfilm uit de Golden Age van de westerns, een periode waarin een kwart van alle Hollywoodfilms westerns waren. High Noon sleepte zowaar vier Academy Awards in de wacht en was een gigantisch boxofficesucces. Ik lees hieronder enige kritiek omdat er in de film geen Italiaanse muziek (Ennio Morricone) gebruikt werd, maar wel Amerikaanse country uit de productieperiode. Nochtans is er geen muziekgenre dat de geest van het Wilde Westen beter weerspiegelt dan countrymuziek. Zo ook Tex Ritters The Ballad of High Noon, een themesong die destijds goed werd gesmaakt en dan ook bekroond werd met een Oscar.

Het verhaal voelt opvallend hedendaags aan: een overheid die banditisme laat betijen, een rechtsapparaat dat de andere kant op kijkt, en een gemeenschap van opportunisten en lafbekken. Die dynamiek is ook vandaag herkenbaar. Wat echter ontbreekt, is een sheriff à la Kane: iemand die de handschoen opneemt en besluit om, tegen de stroom in, een lijn in het zand te trekken. Hij hangt zijn tinnen ster niet aan de wilgen, maar boent zijn vuurwapen op om de stad proper en veilig te houden.

De spanning is sterk. De film speelt zich bijna in real time af en het herhaaldelijk benoemen van de tijd, bijvoorbeeld via klokken, versterkt de opbouw richting een grand finale. Will Kane is in zekere zin een antiheld of alleszins geen klassieke stoere cowboy. Hij zoekt hulp, raakt vertwijfeld, is open over zijn angst. Daarin zit toch een heel groot karakterverschil met de latere (Clint Eastwood) of eigentijdse (John Wayne) revolverhelden uit het genre. Een originele invalshoek die ik wel kon smaken.

De cinematografie is vrij sober. Er wordt soms voor stiltes en close-ups gekozen waarbij je in andere westerns constante muziek zou horen. Er is ook geen groot spektakel, zelfs niet op het einde. Er zit meer een psychologische boodschap in, waarmee deze western zich toch opnieuw van andere onderscheidt.

Leuk om deze frisse western eens gezien te hebben.

Een geniaal leuke film vol humor, originele karakters, frisse verhaaltrant, een fijnzinnig script en onderhoudende actie. Het leek net een lange, goeie aflevering van Black Mirror. Een van de beste films van het jaar.