Opinions

Toch een half puntje eraf vanwege het wat mindere typetje dat Allen hier zélf neerzet. Voor de rest natuurlijk weer prima geacteerd, raak en herkenbaar voor iedereen die niet al 50 jaar gelukkig getrouwd is.

Wat is dat oudere werk toch telkens een verademing als je dat latere Europese gedoe ernaast legt...

Ik begrijp dat men in de aanloop het nodige contrast wilde aanbrengen, dus we krijgen een wat broze en stamelende Caine, een stelletje bad guys die compleet "over the top" zijn en een machteloze politie. Enfin, geeft een mooi startpunt, maar dit was allemaal veel te dik aangezet.

Tijdens de aanschaf van het pistool "om duiven van het dak te schieten" bij die twee lachwekkende karikaturen, waar zo te zien de hele schmink-afdeling zich op had uitgeleefd, heb ik het opgegeven. Het "Deathwish/Dirty Harry-vervolg" heb ik maar snel gelaten voor wat het is.

En dan weer dat troosteloze Engelse "working class sausje" over alles... het wérkte bij het uitstekende "Get Carter", hier begon het te vervelen.

Zeer onderhoudende en geestige film die de toen heersende verhoudingen op een leuke manier op de hak neemt. Beter dan de versie met H. Juhnke vind ik.

Ik vond hem zeer onderhoudend, zeker de laatste 20 minuten. Zou men bij "the third man" hier niet met een scheef oog naar gekeken hebben?

Zeer zwarte film. Had iets meer verwacht m.b.t. de achtergrond van Henry; was nu meer een droge opsomming met soms choquerende momenten (maar ja, we zijn tegenwoordig wel wat gewend in de film).

C'est arrivé près de chez vous (1992) lijkt er veel op, maar is m.i. sterker omdat de zieke geest v.d. moordenaar van meerdere kanten belicht wordt en er wat meer (morbide) humor in gestopt is.

Best een aardige film, alleen jammer dat het doorslaggevende bewijs middels een 'waarheidsserum" geleverd moest worden. Motief en gedrag van de moordenaar in mijn ogen ook niet altijd even logisch.

Ik hou van die misdaadfilms uit de seventies. Zowel in Frankrijk als in de VS zijn klassiekers ontstaan in die tijd. Maar als ik dit nou vergelijk met iets als The French connection (of Le cercle rouge) is het een beetje een slappe bedoening: alle stijlelementen zitten erin, maar het werkt niet, ook niet met een paar grote namen in de cast, waarvan de meesten weinig inbreng hebben.
Trintignant mompelt zich een beetje quasi-cool erdoorheen, en Scheider zegt helemaal niets, en schiet voor een professionele killer tamelijk beroerd . De korte actiescènes zijn matig, en het hoe en waarom wordt (te) lang geheim gehouden. Gezien alles, ondanks de mooie plaatjes, uiteindelijk toch wat ging slepen zat ik eigenlijk ook niet echt meer op het antwoord te wachten.
Nee, laat dit werk maar gewoon aan de Amerikanen zelf over (toen, ondertussen ook niet meer).

Een hoop pseudo-intellectueel gewauwel om je wat geweld en gore onder de neus te kunnen wrijven. Na meerdere compleet ongeloofwaardige dialogen (... ik kan uw pensioen verdubbelen. Oh, fijn, kom binnen!) had ik er eigenlijk al mee moeten stoppen, want beter is het niet meer geworden.

Uitgangspunt snap ik, de rest viel me tegen. Het eindeloze, flauwe dronken gedoe in die bar begon gewoon te vervelen, en dit tweeëneenhalf uur lang was mij teveel van het goede. Een plot had ik niet verwacht, hoeft ook niet, maar dit was me iets te richtingloos allemaal. Heb het einde dan ook niet gehaald.

Nog maar eens bekeken (5e, 6e keer?).

Hier klopt werkelijk alles: triest en herkenbaar allemaal, met toch de nodige humor. Alle acteurs spelen top, waarbij Judy Davis er nog net iets bovenuit steekt vind ik.

En die muziek bij de aftiteling maakt het helemaal af... geweldig.