Opinions

Misschien moet je wel flink gedronken hebben voordat je naar een film van Tarr gaat kijken. Net zo stevig als de personages die zijn films bevolken.Of flink aan de pillen. Bereid je dan wel voor op een akelige badtrip, een nachtmerrie, want vrolijk, nee vrolijk kan je van zijn films toch echt niet worden.

Ooit zat ik gevangen in een driehoeksrelatie, en in het gevoel gevangen, opgesloten te zitten zou ik zelf zo weggelopen kunnen zijn uit een film van Tarr. Het deprimerende gevoel niets beters te weten dan je op gezette tijden vol te laten lopen, de liefde te bedrijven, en verder alleen er niet uit te stappen vanwege een vage messiaanse belofte dat eens, morgen misschien wel, alles anders zal zijn.

De koeien die Tarr laat zien, vrijgelaten uit de schuur, vrij om de wijde wereld in te trekken, wat doen ze? Niets ja. Helemaal niets. Wij mensen bakken er niks van, dat begrijp ik er uit.

De relaties die we aangaan, helemaal zonder liefde zijn ze niet, maar ze zijn gemankeerd, vol van valse beloftes en bedrog. Het schrijnendste komt dat onvermogen om lief te hebben en liefgehad te worden tot uitdrukking in het kind die naar ons kijkt terwijl we ons dronken traag voortbewegen op de dansvloer.

Onder haar arm haar kat die ze vermoord heeft, want hoe in godsnaam kan je houden van als je nooit liefde gekend hebt?

Over God gesproken: natuurlijk ontbreekt hij niet in deze film. Voortdurend straalbezopen kijk de dorpsarts vanuit het raam naar ons gepruts, maar gek genoeg, zonder ons te veroordelen, maar duidelijk ook machteloos om in te grijpen. Maar gek genoeg, ook God veroordeelt Tarr niet. Het is zoals het is. Menschliches, Allzumenschliches is zelfs God.

De profeet spreekt mooie bijbels klinkende woorden, heeft ook een bijbelse naam Iremias, Jeremiah, maar is natuurlijk vals. Als makke schapen volgen we de leugenachtige profeet naar het beloofde land, wat allesbehalve op het paradijs lijkt, om tenslotte als apostelen de wijde wereld ingestuurd te worden met de boodschap.

Ecce homo. Zie de mens. De grauwe kale vlakke Puszta, al die gewone mensen, niet mooi, niet lelijk, die voortploeteren in dat eeuwig koude land, je gaat van dat land, van die mensen houden. Van het leven ook. Een prachtige film.

Een draak van een ongeloofwaardig verhaal levert draak van een film op, adelijke heer verpandt zijn hart aan geletterd dienstmeisje, en in plaats van haar na gebruik, sterker nog, aanvankelijk delen ze de sponde niet eens, af te danken blijft hij zijn leven lang gefolterd door de gedachte dat zij hem eerst verliet en hij haar later.

Pfff. Ik ben geloof teveel down to earth om dit soort fantastische verzinsels twee uur lang te bekijken. Meer iets voor romantische zielen onder ons.

Wat mij betreft kan deze film nu al uitgeroepen worden tot de kerstfilm van 2024.

Ontroerend en zacht, met kleine en grote tragedies door elkaar knap verweven. En met het goede dat overwint, zoals in elk verhaal van Charles Dickens.

Er daarom is het ook geen vijf sterren. Onze Bill is te goed voor deze wereld, net even teveel engel.

Toch heb ik een traantje gelaten. Mooi, mooi, mooi.

Realistischer kan een horrorfilm niet zijn. daarom is het het ook geen horrorfilm. Het is echt.

We staan niet op tegen onrecht en geweld, heel angstig durven we met een hees piepend stemmetje iets van onze waarden en normen te laten horen, maar op het het moment supreme kruipen we bang onder dekens.

Als ons en de onzen maar niks gebeurt. als wij maar geen koude voeten krijgen. Als Haarlem maar geen Marioepol wordt. Ik zag Psycho, met de douchescene, ik zag Rosemary's baby, en ik zag het antwoord op de vraag: " waarom? "

Er is geen waarom. Het bestaat omdat we het toestaan, toelaten, en ons niet verzetten