Opinions

Gisteren Paris, Texas weer gezien.

Weer zo'n door met de in en in religieuze boodschap van naastenliefde doordrenkte Wenders.

Met een barmhartige Sameritaan (ben ik mijn broeders hoeder? Ja, natuurlijk), een prachtige Maria Magdalena, een verloren zoon en een heuse engel.

In deze gepolariseerde tijd waarin bevolkingsgroepen (broeder) volkeren elkaar naar het leven staan romantische onechte flauwekul of een verademing?

Ik kies voor het laatste, maar ja, ik geloof nog in de kracht van het goede.

Beetje dom misschien, maar in deze donkere dagen fijn om dat geloof te koesteren.

Wat een mooie kerstfilm is dit, een pareltje. Goed, je moet er even voor gaan zitten en toen de derde dag van Hirayama zich op exact dezelfde wijze dreigde te gaan ontrollen als de twee vorige werd ik wat onrustig. Maar gelukkig, dan gebeurt het.

Denk daarbij niet aan een portie seks, geweld, getormenteerde relaties en acties die een film normaal gesproken onderhoudend maken. Dat hoort natuurlijk niet in een kerstfilm. Het is kleiner en fijner, en ontvouwt zich in een paar perfect days.

Hirayama laat ons, zonder veel te zeggen zien hoe te leven. Deemoedig en ootmoedig, nederig en zacht, met oog voor het kleine, tere en kwetsbare, zonder te oordelen of te veroordelen, niet zijn lapzwansige collega, niet zijn weggelopen nichtje, niet zijn zuster die zich aan de mammon heeft uitgeleverd. Het is een en al liefde wat deze man uitstraalt. Alleen, maar absoluut niet eenzaam rijdt hij in zijn kleine autootje tegen de files in, ons de juiste weg wijzend.

Jammer dat aan het einde God komt vertellen dat hij dood gaat. En dat we het gewoon zelf moeten doen. Liefhebben, zorgen voor. Nu.

Want een volgende keer? Dat is een volgende keer.

Wat een saai en niet om door te komen drama.

Niemand niet zal zeggen dat het niet heel erg is om een kind te verliezen, zelf ken ik maar liefst vijf van daar soort drama's, drie keer scheiding, een keer uitkomst onbeslist, maar uitsluitend en alleen daarop een film ophangen die niet verder komt dan een druilerige begraafplaats in het najaar, waar de vogeltjes overigens wel vrolijk twinkelieren, dat kan alleen met ijzersterke dialogen en spel. Tja.

In Haarlem wordt de release van Priscilla omlijst met een fraai retrospectief van vijf van Coppola's eerdere films, een mooie gelegenheid om haar beeldtaal wat beter te leren kennen. Zeker omdat we elke keer een prima inleiding krijgen. Van vrouwen. Allemaal lopen ze weg met Coppola. Films van een vrouw voor vrouwen, zo lijkt het. Maar waarom?

Waarom zien zoveel vrouwen in de personages die Coppola opvoert een rolmodel? De een lijkt nog leeghoofdiger dan de andere, waarbij de kroon wordt gespannen door de tieners in The Bling Ring, die lijken te leven bij het aantal likes wat ze weten te scoren op social media. De hoofdpersonages zijn consequent antiheldinnen ( in een enkel geval een antiheld), puissant rijk en badend in weelde, omgeven door een schare vrienden en bewonderaars, geen moment alleen. Altijd feest. Altijd seks, drugs en rock en roll.

Alhoewel. Vrienden? Het zijn meer hielenlikkers en hakkenklakkers die een Priscilla en een Marie Antoinette omgeven. De vriendschappen die er lijken verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra de omstandigheden zich wijzigen, de tieners in The Bling Ring verlinken elkaar direct als ze gesnapt zijn, Marie Antoinette gaat slechts vergezeld door haar gemaal die ook het schavot wacht haar dood tegemoet, en Priscilla verlaat moederziel alleen Graceland. Eenzaam, eenzamer, eenzaamst.

En seks? De mannen zijn opvallend steriel, Elvis in Priscilla, Marc in The Bling Ring. Johnny in Somewhere neukt er dan wel op los maar valt erbij in slaap, de ultieme vernedering. Het onderstreept eigenlijk alleen maar meer de eenzaamheid van de -vooral- meiden en vrouwen die Coppola opvoert.

Het is een eenzame wereld waarin de vrouw alleen een look-alike moet zijn, moet lijken op iets wat niet bestaat maar alleen projectie is. Van ons mannen.

Dat is het! Jung, het maatje van good-old Freud, noemde het de anima-projectie. Van de man. De vrouw verknipt tot een sjabloon. Variërend van een femme fatale zoals een Rebecca tot een heilige moedergodin zoals Priscilla of een Cleo uit Somewhere.

Quatsch natuurlijk. Vrouwen zijn geen beeldschone poppetjes die of de duivel of god verbeelden maar gewoon iets ertussen in. Mens. Menselijk, al te menselijk.

Top, die Coppola.