Opinions

Met je autistische vader die goed is in zenden maar niet weet hoe te ontvangen terwijl jezelf net bezwangerd bent door een man die helaas al bezet is, ik geef het je maar te doen.

Even rijkt de relatie tussen vader en dochter naar Bergmaniaanse hoogte om gelukkig al snel terug te vallen naar ons alledaagse socialmediageneuzel. Goh je krijgt een kindje, wat had je moeder dat leuk gevonden, meteen na dat abortus hem de beste optie lijkt. Want een vrouw alleen. Van dat niveau. Zucht.

Het onwaarschijnlijke gewandel laat ik dan maar verder buiten beschouwing. De kleine rugzak biedt plaats aan een complete garderobe blijkt , er wordt zelfs meerdere keren per dag van outfit gewisseld en sandalen zijn de uitkomst in de bergen. Zou het niet proberen.

Momenten van herkenning zijn er ook. Woemi herkent mij in de vader, wat een compliment, en als moeder toch tevoorschijn komt moet ik denken aan Anneke die haar Djovan in een bidon had gestopt om veilig mee terug te smokkelen naar zijn geboortegrond.

Zo'n moment is komisch en raakt ook even.

Drie sterren.

Bijna kerstmis, een mooi moment op toch nog wat over close te zeggen. Want, ondanks het trieste verloop is het gewoon toch een hele mooie warme kerstfilm, een pleidooi voor meer warmte en tederheid in vriendschappen tussen mannen. Vóór natuurlijk, 1000% voor, wie niet.

Maar daar zit hem ook juist een beetje de crux. Jongens - meisjes evenzo natuurlijk- moeten ook leren hard en sterk te zijn, om zich te staande te kunnen houden in de wereld, om ziekte, werkeloosheid, scheiding, oorlog en andere ellende te kunnen verdragen, om , nou ja, helder toch?

Jongens die eigenlijk alleen maar mooi en lief en aardig en zacht zijn? Hmm. De klasgenoten maken wel eens een rotopmerking, maar worden dan gelijk terecht gewezen, echt gemeen wordt het nooit. De film is te lief,dat is het.

Zelf had ik ooit ook zo'n boezemvriend, net zo blond en net zo mooi als Eden, ik noemde hem daarom Peenhaartje. We werden ouder, seksualiteit begon een rol te spelen, we ontwikkelden ons, hij de ene kant op ik de andere, en ineens was hij weg. Ik zag hem nog wel op school, maar niet meer in dezelfde klas, in werd eruit gehaald, ik kon niet meekomen, Gymnasium het was een beetje boel te hoog gegrepen voor mij.

Lang heb ik niet begrepen waarom hij me zo alleen heeft gelaten, en nog steeds voel ik de pijn. Nu beter. Hij wilde niet van mij zijn, voor mij, hij wilde zijn eigen weg gaan, zich ontwikkelen, zijn vleugels uitslaan. Hij wilde niet langer Peenhaartje zijn maar Olav worden. het heeft even geduurd maar uiteindelijk is dat kwartje gevallen.

Sisi, beter bekend als Sissi, de Lady Di van de negentiende eeuw, hoeveel films en series zijn er al niet over haar leven gemaakt?

Altijd goed voor een schitterend kostuumdrama, en alle Sisi's zijn natuurlijk rolmodel voor de vrijgevochten en zelfstandige eenentwintigste vrouw. Zo rookt deze Sisi als een schoorsteen en lapt ze bij herhaling het strenge protocol aan haar laars, neukt ze er in een dramaserie uit 2021 lustig op los (helaas dames: dat voorrecht was in de negentiende eeuw alleen aan ons voorbehouden, de nog niet te behandelen soa trof iedereen).

Gevangen in haar gouden kooi probeert ze toch iets van haar leven te maken. Haar leven. Daar draait het om. Hoe het de rest vergaat, haar kinderen, haar ingewikkelde land dat zoveel nationaliteiten in zich omvatte, haar man, haar hofdame die ze domweg verbied een goede partij te trouwen, het boeit haar niet.

Als de weegschaal maar niet boven de 55 uitslaat.

Missie volbracht.

Prachtige film.