Opinions

Toen ik deze film ging kijken had ik geen voorkennis over deze film. Het was toeval dat ik deze ging zien. Tijdens de film kreeg ik een onbehaaglijk gevoel over mij heen en ik schaamde mij dat ik naar deze film zat te kijken. Naar mate de film vorderde werden de bedoelingen duidelijk. Na afloop vond ik dit zelfs een van de beste films ooit.

Wellicht hadden ze deze film nooit zo mogen maken. Het moedigt blijkbaar neo-nazi's aan, die de film niet begrijpen. Aan de andere kant was het op een andere manier nooit zo'n goede film geworden. Je wordt echt met de neus op de feiten gedrukt en de manier waarop ze mij ongemakkelijk op de stoel hebben laten zitten vind ik geweldig. Veel mensen zullen de film echter verkeerd interpreteren, en dan krijg je zulke toestanden. Maar ga deze film kijken en heel belangrijk de bedoeling snappen. Hij is gewoon een must.

Vaak is lastig om gegeven sterren te rechtvaardigen. Niet voor niets wijzigen mensen daarom ook hun ster. Zeker als je een 0,5* geeft moet je daar een goede reden voor hebben. Veel geven dan ook ten onrechte een 0,5* aan een film die toch nog goede elementen bevat. Deze film heeft die elementen totaal niet.

Bang heb ik tijdens een busreis naar een skigebied gezien. Ik heb mij de hele film lopen verbazen over het slechte en inhoudsloze verhaal waarover deze film gaat. Alles hing met losse eindjes aan elkaar en het waarom van de gebeurtenissen ontging mij dan ook totaal.

Een laag budget ($10.000) hoeft nog niet te betekenen dat er ook een slecht script moet zijn. Zeker als je hem zelf schrijft en regiseerd heb je daar de vrijheid in om er iets moois van te maken. Andere films, zoals het wat bekendere Pups, van deze Ash schijnen ook niet al te goed ontvangen te zijn. Blijkbaar ontbeert het deze vent aan enig talent.

Ik zal niet snel een halve ster geven, maar deze film verdient hem absoluut.

ps. voor Lucy Liu fans: zij heeft hier ook een klein rolletje in.

Allereerst ontkom ik er niet aan om paralellen te maken met Smultronstället van Bergman. Het thema is een oudere man die in zijn werk een succesvol leven achter de rug heeft. Via flashbacks /dromen wordt er terug gekeken naar het verleden. Is het uiteindelijk goed geweest wat er allemaal is gebeurd? Het leven loopt op zijn eind. Ze willen iets achter laten na hun dood; niet vergeten worden. Daar waar in het een met succes wordt afgesloten eindigt de ander in climax waarin al het falen samenkomt.

Hier houdt de verdere vergelijking dan ook op. Daar waar Isac Borg vooral op rationele gedachten leeft, beheersen illusies, als ik dat zo mag zeggen, het leven van Willy Loman. Zijn zoons worden dan ook opgevoed in die gedachten. Ze zijn voorbestemd tot een grote carriere in de ogen van Willy. Hij faalt. Zijn broer die naar Alaska en Afrika is geweest is de superlatief van zijn dromen. Het lijkt alsof Willy constant wil benadrukken hoe goed hij eigenlijk is. In de opvoeding , zijn werk, de buurt, juist de dingen die niet gegaan zijn zoals hij had gehoopt.

De film is geschoten op een overduidelijke toneelsetting en eerlijk gezegd vind ik dit een goede keuze. Dit punt is datgene wat de film tussen alle anderen laat uitspringen. Zonder deze stijl was het slechts een ellenlange monoloog van Willy Loman. Dit is dan ook wat mij stoort aan deze film. Ondanks de fantastische acteerprestatie van Dustin Hoffman blijft het gewoon gezeur van een oude man. Omdat er nauwelijks muziek is gebruikt lijkt het op een grote symphonie op de laagste tonen van orgel. Daar waar normaal sfeer wordt gezet met dramatische muziek, komt nu de dramatiek uit de het geschreeuw en de eenzaamheid/machteloosheid uit de stiltes. Daar waar wel muziek te horen is dreigt het een Walt Disney Classic-achtige vertoning te worden. Een verkeerde keuze in mijn ogen.

Net als Willy in de film heeft de film zelf gevochten voor succes, maar heeft uiteindelijk hopeloos verloren. Het verhaal heeft mij niet genoeg kunnen boeien. Misschien moeten acteurs geen oudere mannen spelen. Pacino in Two Bits is daar ook een goed voorbeeld van.

Slap aftreksel van een film die mijn ouders vroeger opgenomen hadden. Deze was opgenomen omdat we (waarschijnlijk) weg moesten, maar eigenlijk af wilden kijken. Het begin staat er namelijk niet op en erg frustrerend: het einde ook niet. (De band was afgelopen.) Dus alhoewel het orgineel erg leuk was op mijn zesde was het een raadsel hoe dat die afliep. Ik heb ook jaren de titel niet geweten (Geen IMDB) Deze film heb ik gekeken om het einde dan toch eindelijk te zien. Heb ik spijt van, want het is een slechte film, met een slecht einde. 1*

*edit* Het orgineel heette dus Parent Trap (Ik herkende de foto op IMDB)

Ik heb deze film nu al twee keer gezien en mijn mening is niet bijgedraaid bij de tweede keer. Het is eerder bevestigd.

De overtuigingskracht was zoals ik al zei niet bij Paxton aanwezig. Hij kon mij het gevoel van de problemen waar hij mee worstelde niet overbrengen. Ook Fonda niet. Zij kwam in Single White Female beter tot haar recht. In die film kwam overigens het gevoel dat zij in die film had beter over op mij als kijker. Het dilemma-gevoel uit deze film kon ik dus niet voelen. Je keek meer als observator dan er bij betrokken gevoeld raken.

Het feit dat iets het slechtste in de mens kan losmaken is echter een vaker terugkerend item in de filmwereld. Datgene wat mensen ergens toe drijft is vanuit psychologisch oogpunt altijd interessant. Het is naar mijn mening al vaker beter in beeld gebracht in andere films.

Dat je moest zelfs janken in de bioscoop toen het door Billy Bob gespeelde karakter aan zijn broer vroeg om hem dood te schieten kan ik me iets bij voorstellen. Het kwam voor mij zo onverwacht (niet het goede woord). Er werd niet echt goed naar toegewerkt, waardoor het moment van overweging zo plotseling kwam en het leek alsof er niet overnagedacht was. Het schieten leek dan op mij ok niet als de juiste oplossing op dat moment. Ik had er iig geen vrede mee met de manier zoals het verloop naar incident verliep met die uitkomst als resultaat.

In onze relaties bekritiseren we ze voornamelijk. Daarom heb ik mij van vrijwel alle sociale omgang teruggetrokken. Hierdoor is mijn oude dag nogal eenzaam geworden. Mijn hele leven heb ik hard gewerkt en ik ben dankbaar. Eerst werkte ik voor het dagelijks onderhoud en tenslotte uit liefde voor de wetenschap. Ik heb een zoon die ook arts is en in Lund woont. Hij is al jaren getrouwd, maar heeft geen kinderen. Mijn oude moeder leeft nog en is zeer actief. Mijn vrouw Karin is al lang dood. Gelukkig heb ik een goede huishoudster. Laat ik niet vergeten dat ik een oude betweter ben die vaak lastig is voor zichzelf en z'n omgeving. Mijn naam is Isak Borg en ik ben 78 jaar oud. Morgen ontvang ik een eredoctoraat in de kathedraal van Lund.

Als prijsvraag winnaar voel ik mij verplicht om de film enig commentaar te geven. Het is mijn eerste Bergman en ik moet zeggen dat hij mij niet tegenviel. Filmisch prachtig en ook de dromen zijn heel mooi uitgewerkt. De synopsis alleen insinueert zwaar confronterend te zijn, maar niks van dat komt terug in de film zelf. (Alhoewel de eerste droom als enige dit wel is) Het beeld wat had moeten ontstaan was dat van een verschrikkelijke egoístische en nare man. Als dit niet een paar keer in de film gezegd zou worden had ik het er niet uit gehaald. Integendeel de man komt over als zeer aimabel en ook gelukkig met het leven dat hij heeft. (Zelfs in zijn dromen komt hij zo op mij over.) Ook had Isak geen echte spijt van de beslissingen die hij in het verleden genomen heeft. Het 'jammer, maar helaas het is zoals het is gelopen' gevoel overheerst. Ik kon dan ook niet echt medelijden hebben met de man, omdat hij het ook niet met zichzelf had.

Ook zijn er twee zeer belangrijke symbolen die ik mislukt vind. De eerste is bijrijdster Sara de ander is het echtpaar. De kijker had allang door dat de bijrijdster Sara symbool stond voor zijn oude en grote liefde Sara. De kijker wordt alleen niet serieus genomen doordat het blijkbaar uitgelegd moet worden. "Ik ben ooit verliefd geweest op een Sara." "Leek ze op mij?" "Ja, eigenlijk wel." Bovendien had de relatie tussen Sara en de twee jongens wat beter uitgewerkt mogen worden als reflectie op Isak's leven.

Zo wordt ook de kijker bij het echtpaar, als symbool van het huwelijk van Isak, onderschat. Hier is het blijkbaar ook nodig om uitleg te geven. "Het was net als mijn eigen huwelijk."

Voor de rest zat er wel voldoende symboliek in. Zoals bijvoorbeeld de eerste droom waar hij voelt dat er geen tijd is en de dood er aan komt. Hij wil nog niet weg/afgevoerd worden, de dood grijpt naar het leven. Hij weet dat hij nog tijd heeft en neemt de auto, in plaats van het vliegtuig, om in Lund te komen. Hij wil zijn leven overdenken en nog een aantal plaatsen bezoeken eer hij dood gaat. De liefde tussen Sara en Sigfrid waar hij alleen maar door het raam kan toekijken. Het incompetent in het werk zijn als grote angst, terwijl hij altijd hard gewerkt heeft om dit juist te verkomen. Omdat hij wist dat zijn vrouw vreemd ging vergrootte hij juist zijn eenzaamheid. En meer...


Al met al 3,5 ster, niet hoger. Er is naar mijn gevoel niet uitgehaald wat er in had kunnen zitten. Wel geboeid gekeken.