Log

Een ode aan de stuntman. Niet door het machismo rond dat beroep op te pompen, goddank. Integendeel ensceneert David Leitch een film binnen een film, eigenlijk een ridicuul spektakelstuk waarmee hij het actievehikel als dusdanig persifleert, terwijl ‘The Fall Guy’ tegelijk hulde brengt aan de coulissen, aan wat zich achter het witte doek bevindt. De regisseur en zijn ploeg nemen de poeha van Hollywood op de korrel, doch laten simultaan hun liefde zien voor de schijnwereld van het sterrendom en wat het grote kapitaal vermag: onmogelijke werelden die mogelijk worden, compleet van de pot gerukte verhalen waarin de toeschouwer zich even kan onderdompelen. Precies zo’n verhaal blijkt het narratief te zijn, zo mogelijk nog absurder dan de infantiele scifi-romantiek waar de fictieve regisseuse Jody Moreno mee debuteert.

Modernisme? Post-modernisme? Of gewoon op en top hedendaags? Hoe het ook zij...moet je kunnnen!

Naast deze twee lagen, presenteert Leitch trouwens nog een derde laag, die eigenlijk de meest wezenlijke van de film vormt: het liefdesverhaal dat zich tussen Ryan Gosling en Emily Blunt ontspint, met als onderliggende moraal dat bij authentieke romantiek ook imperfectie, ook kwade dagen en ook verdriet horen. Dat is uiteraard een joekel van een open deur intrappen, maar toch: het staat in schril contrast met het type romantiek (morantiek geheten?) dat het scenario te kijk zet, en net die dubbele beweging – dat Leitch creatieve cinema laat zien naast cinema zoals cinema niet hoort te zijn! – houdt de kijker op het puntje van de stoel. Bovendien is de chemie tussen Gosling en Blunt adembenemend. Ondergetekende is in regel ongevoelig voor vonken tussen acteurs – dat zijn ten slotte “slechts” de instrumenten van de regisseur – maar wat ‘The Fall Guy’ laat zien, is flirterige naturel van een hogere orde: sprankelend, geestig, eigentijds en oprecht charmant…stel je voor.

Kortom, niet dankzij maar ondanks het vele onnodige stuntwerk: erg van genoten!

3,25*

Intrigerend hoe de makers het klassieke verwachtingspatroon een beentje lichten. ‘Blackberry’ lijkt het stereotiepe verhaal te worden over intellectueel branie dat dankzij kapitalistisch machismo resulteert in groot geld, hoera! Niets blijkt evenwel minder waar. Het winstbejag zit bij de gehaaide durfal Jim zo diep ingesleten, dat hij mensen evenals wetten met de voeten treedt, zonder scrupules. Dat de werkelijkheid hem inhaalt onder de vorm van jurisdictie zowel als een totaal voorbijgestreefd product, zegt het allemaal: wie zich blind staart op centen en daar maar al te graag status en haantjesgedrag mee afkoopt, krijgt vroeg of laat lik op stuk.

Ook Mike staat dat lot te wachten, zij het dat zijn ondergang niet gespeend is van tragiek. Zelfs getooid in een peperduur pak zonder bosbesvlekken, is hij een miezerige scholier: veel branie, maar geen inzicht in het voortschrijden der tijden. En al helemaal geen people’s manager - understatement! Nobele onbekende Matt Johnson legt het allemaal in een wat groezelige, kille en almaar akeliger wordende stijl vast - de toeschouwer begrijpt waarom. Niet alleen spannend en onderhoudend dus, maar ook best frappant, deze kapitalismenachtmerrie die zich als een brokje tech-geschiedenis vermomd heeft…

3,5*

Een kans die producenten uiteraard niet konden laten liggen, deze symbolische tennismatch, waarin patriarchale idiotie het opnam tegen feministisch empowerment. Vanuit hedendaags perspectief is de botsing tussen idealen haast prehistorisch te noemen, en net dat maakt een film als deze zo belangrijk voor de wereld vandaag: de tijd dat vrouwen enkel goed waren voor keuken en slaapkamer, ligt in essentie akelig dicht in het verleden. Memento, memento!

Cinematografisch noch narratief maakt het regisseursduo jammer genoeg iets bijzonder van deze ‘Battle of the sexes’. Van het acteren over de cameravoering en de muziek tot de biografische accenten in het verhaal: het is degelijkheid troef. Zelfs het gewetensconflict waar Billie Jean King (Emma Stone verschijnt allicht nooit meer zo kneuterig op het witte doek?) finaal mee worstelt aangaande haar geaardheid, komt amper uit de verf, al maakt het scenario een interessante koppeling tussen vrouwenrechten en de implicaties daarvan voor de holebibeweging...

Enfin, noem deze verfilming hooguit onderhoudend dus. Al verdient het onderwerp het voordeel van de twijfel. Anderzijds, wie even dieper graaft op het net: mogelijks liet Riggs zich met opzet verslaan om gokschulden te vereffenen! Als dat zo is, dan is ook deze verfilming koren op de molen van het entertainmentcircus rondom de betreffende match. Toeschouwers mogen toch hopen dat Jonathan Dayton en Valerie Faris zich grondig hebben geïnformeerd...waarheid, o waarheid?

3*