Opinions

Aparte film, omdat die een duidelijk herkenbaar maatschappelijk thema combineert met een flinke dosis spanning.
Soms misschien wel wat ongeloofwaardig, maar voor mij was het nooit on-aannemelijk.
De spanningsopbouw daarentegen vond ik heerlijk. Ik herkende er Lost Highway in (het mysterieuze sfeertje waarin je lot bepaald wordt door een videocassette) maar ook wel wat Rear Window of Reservoir Dogs (meer bepaald het feit dat het verhaal zich volledig afspeelt in één enkele ruimte). Daar hou ik wel van. En Rolf de Heer haalt er echt wel het maximum aan spanning uit (bijvoorbeeld het pistool dat plots in beeld komt, of die hand van de buurman. En later het besef dat de beelden plots simultaan lopen).
3,5*

Wow ! Wat een puzzel. Nog ingewikkelder dan Memento of Usual Suspects (en dit interpreteer ik als een positief punt, want daar hou ik van).

Maar er had wat meer thriller-gehalte in mogen steken (zoals in vernoemde films) ; dan was dit echt wel een topper geweest. Nu hou ik het op 3*.

Psychologische thriller. Helaas ontaardt de film iets te makkelijk in klassieke Hollywood-patronen, waardoor de psychologie maar weinig tot haar recht komt. Het einde is dan ook voorspelbaar, wat niet zou mogen bij dit soort films.

Acteerprestaties, het verhaal, de regie : iets te standaard allemaal. 2*

Deze Bogart-film haalt het niet van de sfeer van bijv. een 'Casablanca', maar dat bederft de pret niet. Het genre en het verhaal vind ik top. Hitchcock zal jaloers geweest zijn.

Mooi verhaal. Dit gaat volgens mij over de sterkte van onvoorwaardelijke liefde.

Sterke film, die blijft nazinderen. Wellicht vooral wegens die explosieve situatie die er (nog steeds) in het Midden-Oosten heerst, en de manier waarop die confronterend overgebracht wordt (met name, met wat we er regelmatig over vernemen in het nieuws). De scene met die bus bijvoorbeeld, vond ik ijzersterk.

Het verhaal dat er aan opgehangen wordt, is zeker ook niet slecht, en verrassend. Maar net door die 2 gegevens aan elkaar te koppelen, hou ik er een gevoel aan over, dat het wat gekunsteld overkomt, zoals ook eerder al vermeld. De opmerkingen van The One Ring kan ik heel goed begrijpen, ze zijn terecht ook, maar bij mij haalt de algeheel overweldigende indruk toch net iets meer de bovenhand. Ik geef de film graag 3*.

Voor mij is het de enige Hitchcock-film waarvan ik het gevoel kreeg dat niet enkel het criterium "spanning" belangrijk was bij het geven van een quote. Ik vond de unieke sfeer in deze film overweldigend. Hitch laat je niet alleen mee kijken en luisteren naar de buren ; hij brengt je echt zover dat je mee de dagwisselingen gaat beleven (avond, ochtend) ; hij doet je mee de hittegolf en het onweer ‘voelen’ ; echt, ik vind het gewoon onbeschrijfelijk. En dit alles gedurende de ganse film vanuit één enkele lokatie. Subliem gewoon. Dat het enkel op het einde echt spannend werd, zag ik eerder als de kers op de taart, dan wel als een gemis gedurende de ganse film.

Ik heb de versie van Kubrick nog steeds niet gezien, maar ik zit er eigenlijk ook niet echt op te wachten.

Want, zoals darkcity schreef : hier wordt een geweldige sfeer neergezet, die de gehele speelduur (4,5u !) van de film blijft boeien. Meestal heb ik graag dat het vooruit gaat in een film, maar hier heb ik dit nooit gedacht. Ik wist totaal niets af van de verhaallijn, en misschien dat ik ook daardoor ontzettend benieuwd bleef gedurende de film. Misschien is het wel begrijpelijk dat iemand die eerst Kubrick zag (wat bij de meesten het geval zal zijn), en het verhaal dus kent, zich aan de speelduur van deze film zal ergeren ; maar bij mij werkte dit nu juist positief.

Alleen dat melig einde (wat blijkbaar niet in Kubrick’s film zat), leek me wel wat overdreven.

Prachtige score, waarmee je vanaf het begin al de spanning aanvoelt. En dan de fotografie ! Heerlijk duister sfeertje alom.

Detective-gehalte (subtiel speurwerk !) en horror-gehalte houden elkaar perfect in balans.

Kortweg een magistrale thriller. Samen met Se7en het allerbeste ooit gezien.

De stijl van de film,waarbij hetzelfde verhaal vanuit verschillende invalshoeken verteld wordt, is niet nieuw, maar daarom zeker niet afgezaagd. Precies omdat de kijker de puzzelstukjes hierdoor steeds verder in elkaar ziet vallen, blijft het boeiend houden.
De manier waarop stille momenten afgewisseld worden door voornamelijk tracks van Sonic Youth is eveneens apart en boeiend.
Enkel voor de ontknoping vond ik het een werkelijke afknapper. Dat uiteindelijk Simon vermoord werd door een zwerver uit een boshut, zonder reden (omwille van die dure aansteker ?), en het feit dat de dader hierdoor nadien duidelijk erg makkelijk kon gevat worden – hier steekt werkelijk een gemiste kans in. Dan had ik toch liever één van de aangereikte dwaalsporen als motief gezien, en alvast wat meer detective-gehalte in het verhaal gekregen.

Dit zou als een aflevering van Witse kunnen doorgaan : ook hier zijn de speurders geen stoere helden, maar worden ze erg menselijk voorgesteld. De film reikt de kijker veel mogelijkheden aan, die naar een sterk plot kunnen leiden maar blijkbaar waren dit nu net de dwaalsporen. (en dit vond ik spijtig, want het verhaal had er nog sterker kunnen door worden)