Opinions

Mooi, inspirerend maar ook confronterend en bruut.

Ondanks de vele feelgood elementen in deze film weet je vooraf het lot van de leraar en de overgrootvader en krijg je gaande weg duidelijke hints over het komende onheil.

Na de talloze mooi verfilmde en waarschijnlijk sterk geromantiseerde kennismakingen tussen de leerlingen, hun ouders en de hartveroverende leraar zou je dit bijna vergeten. Het contrast en chock effect is er niet minder om als het moment daar is.

Dit maakt 't voor mij wat lastig, half hinkend tussen "feelgood" en documentaire over de Franco terreur. Door de uitwerking is dat mijns inziens niet helemaal lekker uitgepakt.

Ook had ik voor een betere inleving graag iets meer achtergrond info gehad over de worstelende kleindochter en haar moeder.

Ik kan me grotendeels wel vinden in de omschrijvingen hier, visueel erg mooi maar er ontbreekt wat.

Ook op mij komt Malena wat te koel en afstandelijk over. Met dat gegeven en de constant aanwezige hitsige mannetjes en rukkende pubers kwam het op mij meer over als een te vlakke / lineaire verlopende film. Zoals aangekaart ontwikkelen de karakters zich niet of nauwelijks, de functie om al die hitsigheid zo prominent in beeld te brengen ontgaat me.

Het wordt interessanter als je de metaforen gaat bekijken, Malena als het mooie Italie dat zich in roerige tijden staande moet weten te houden, met de vijand leurt en daarna wordt vernederd en afgestraft. Haar man, de soldaat, verliest zijn rechterarm in de oorlog en komt uitgeput bij haar terug waarop ze gezamenlijk het volk terugvinden en vice versa.

Wellicht zit ik er helemaal naast maar zonder deze interpretatie zou ik het een te magere film vinden.

Door het aantal positieve reacties hier deze film gisteren eens bekeken.

Dat viel me wat tegen, ik vond 't geheel eigenlijk maar tamelijk zwak in alles.

Het plot, spel, verhaal, camerawerk, matig acteerwerk ... met name de verschrikkelijke pianomuziek en het dito acteerwerk van Melton maakten voor mij de budget TV-filmsfeer compleet.

Wat op mij nog wel enigszins interessant overkwam was de transformatie van Portman die uiteindelijk wel heel letterlijk in haar rol zat, een "truuk" die ze overigens veel beter neerzette in Black Swan.

... dat is ook hoe 't op mij overkomt. Ook hier wederom zo'n typisch Netflix-filter toegepast, voegt allemaal weinig toe IMHO

Na het bekijken rijst ook bij mij logischerwijs meteen de vraag; fictie of écht?

Volgens het eerste scenario zou dat betekenen dat de documentairevorm wel héél kunstig en tot in alle details in beeld is gebracht maar sluit het een alles onthullende uitkomst uit.

Volgens het tweede scenario zijn het de karakters en de tegenstellingen binnen de familie die de opeenvolgingen van nieuwe onthullende situaties soms tenenkrommend dan weer hilarisch maar sterk weergeven.

In beide gevallen was het verhaal wat mij betreft toch te mager en het tempo te wisselvallig waardoor de film mijn aandacht er niet altijd bij kon houden. De eindconclusie is er niet, wat de film ook al aangeeft. Dit zijn niet het soort vraagtekens waarmee ik de bioscoop zou willen verlaten