Log

vote posted

vote posted

Vrij bizarre prent van Bo Widerberg, die ik ken van de goede verfilming van een Beck detective (Mannen på Taket - het boek heb ik, maar nog niet gelezen). Het schippert hier ergens tussen iets wat lijkt op een bijbelse (her)vertelling, een volksverhaal en een gitzwart deprimerend drama met wat verrassende uitspattingen. Ik kan me voorstellen dat sommigen het saai vinden, het is vormgegeven als rechttoe rechtaan drama met bepaald geen vrolijke personages zo gemiddeld, maar ik hou van dit sfeertje. Met de ‘tekstkaarten’ tussendoor lijkt Widerberg voort te willen borduren op Zweedse filmklassiekers van weleer over sociale drama’s en dat doet ie met verve wat mij betreft.

Ik weet niet waarom, maar ik had niet verwacht dat Stellan Skarsgard een slechterik zou spelen, maar hij doet dat zeer, eh… gemoedelijk… (voor zover mogelijk dus)

Eén van de fijnere films die ik de laatste tijd zag, typisch weer dat het bepaald geen recente is. Wel dankzij Netflix, dus die mag een maandje extra blijven!

vote changed, original voice was 1,5 stars

vote posted

Het begint okay, belooft dan een originele slowburner te worden, maar vervalt in een cliche verhaaltje en gaat uit als een nachtkaars ondanks de gewelddadige ontknoping. Pretentieus, las ik hier al es, en dat is helaas waar. En dat met zon topcast, doodzonde…

vote posted

Intense docu over een intense dame. Wat een leven, wat een stem, wat een liedjes. Ik heb hier nog flink wat van opgestoken; ik dacht dat ik al redelijk op de hoogte was. Er zijn tal van tragische muziekloopbanen te bedenken, maar hier kreeg ik af en toe de rillingen van.

vote posted

vote posted

Noorwegen is inderdaad prachtig en ook de taal vind ik echt leuk om te horen, maar verder is dit gewoon een gewelddadige zwarte komedie waar je van moet houden en ik kwam erachter dat ik dat niet (meer) zo doe. Veertig minuutjes, toen was het wel klaar. Voor de liefhebber dus. Geen cijfer. Next!

Mooie film, al had ik ‘m visueel uitbundiger / extravagenter verwacht door de poster en trailer. Gary Oldman blijft een geweldig acteur. Het verhaal is best interessant, maar Mankiewicz is niet bepaald een aimabel personage. Toch weet hij, mede door Oldmans spel, net het voordeel van de twijfel / mijn sympathie te veroveren. En dan is er nog de duidelijke link tussen toen en nu qua politiek. Niet de beste Fincher die ik zag, maar al met al zeker een fijn werkje. Amanda Seyfried is ook het vermelden waard.

Zeven.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Ik kan me nog goed herinneren dat we in de jaren ‘90 in de plattelandsvideotheek een VHS videoband konden huren voor 7 gulden en 50 cent per dag. Dat waren de nieuwste titels die binnen waren, de zgn. dagfilms, en voor 5 gulden kon je een oudere titel huren die je vijf dagen mocht houden. Nu is er dan Netflix, waar ik voor 10 euro per maand als ik zou willen tientallen films (en series) kan bekijken, zoveel eigenlijk als ik maar tijd voor heb. En dan zeggen ze dat alles alleen maar duurder wordt.

Nu dus eindelijk ‘L’Etoile du Nord’ (de benaming voor een bepaalde nachttrein, vrij vertaald ‘De Ster van het Noorden’ of misschien wordt wel ‘De Poolster’ bedoeld, het gaat in elk geval om de trein die van Parijs naar Amsterdam rijdt) kunnen zien. Ik had een veel grauwere, serieuzere en kleinere film verwacht, ik weet niet precies waarom, zeker niet na het nogmaals lezen van de recensie van Fransman, die al vrij goed weergeeft wat men kan verwachten. User david bohm slaat eveneens de spijker op z’n kop wanneer hij zegt dat de film niet erg meeslepend of spannend is (maar als drama is het heel aardig).

Ik heb me best vermaakt met het heen en weer gaan in tijd en locaties, het sympathieke acteren van Signoret en Noiret en de sfeervolle filmerij en settings.

Een dikke zes.


P.s.: de geloofwaardigheid van Édouards geheugenverlies komt niet erg sterk uit de verf.

vote posted

Inderdaad is het gepraat in de eerste scene nietszeggend en vervelend, maar later in de film valt het wel mee, ook al is het wat dat betreft geen hoogvlieger. Fincher maakt er een nette film van, maar echt binding krijgen met het hoofdpersonage? Neen. Sommige scenes zijn obligaat en saai, maar ja, een beetje geknok pleziert een groot deel van het publiek nu eenmaal.
De conclusie stelt ook weinig voor, maar gezien de kritiek hier en dus mijn vrij lage verwachtingen, was het best te pruimen eigenlijk. Fassbender doet het prima.

Een zes.

Lang geleden gezien en nu de kans om weer es terug te kijken. Natuurlijk kan je hem beter zien zonder voorkennis, maar sowieso vind ik ‘m wat minder dan toen. De soundtrack van Angelo Badalamenti is schitterend, wel wat spaarzaam ingezet en daarbij duurt de film wat te lang en vind ik lang niet alles scénes even interessant. Vooral Auteil doet het wel erg goed en de fotografie is mooi tot prachtig. Kleine zeven dit keer.

Het begint best okay. De kids zijn niet al te irritant en er komen wat interesaante drama issues aan bod. Dan blijft het lange tijd voortkabbelen, niet vervelend, maar ook niet bijzonder. De twist, opa en oma blijken vermoord en geîmpersoneerd door een gestoord moorddadig stel van net toevallig dezelfde leeftijd die kennelijk vrij makkelijk uit een psych instelling konden ontsnappen en waar verder ook niet naar gezocht wordt (gelukkig is er wel iemand die de boel doorheeft, maar daar werken ze wel mee af), is verder dan vergezocht, maar Shya weet er een aardige, niet te lang slepende finale aan te breien… op die debiele rap op het einde na.

Uiteindelijk bar weinig impactvol, maar ook weer niet een total waste of time.

Van Amirpour zag ik eerder ‘A Girl…’ en die beviel me aardig, was intrigerend op z’n minst (moet ‘m nog maar es weer checken), maar deze heb ik na 40 minuten wel genoeg van. Onzinnig en tergend traag. Af en toe best mooi geschoten, maar dat is uiteindelijk ook niet zaligmakend. Heb daarom maar wat spoilers gecheckt en daar heb ik (voor de verandering?) geen spijt van. Geen cijfer uiteraard.