Log

Vind ‘m (ook) lastig te beoordelen. Sowieso zijn de waanscenes iets te weinig bijzonder, vooral die naar het einde toe. Brie kan ik me nog herinneren van Community en ik mag haar graag zien, ze doet het hier ook prima, maar het komt allemaal te weinig van de grond, valt eigenlijk ook in de herhaling en de soundtrack (op het einde in elk geval) boeide niet erg.

Kreeg er ook een beetje een Donnie Darko gevoel bij, met dat tijdreizen en zo, maar die film is beter en evenwichtiger. Een echt laag cijfer kan ik ook weer niet geven - heb ‘m per slot van rekening helemaal uitgezeten! En dan nog de link Iers bloed / the pipes are calling… of zie ik ze nu vliegen?

2,5* dan maar.

-edit- film spookt wel (op een goede manier) na…

In de basis een klucht, maar leuk gedaan. Post-kolonialismekritiek en a-romantische uitspattingen, het varieert nogal, maar Huston en Capote maken er wel wat van. De cast is daarbij onmisbaar. Jennifer Jones heb ik volgens mij nog nooit in een film gezien (in ieder geval niet onthouden), maar ze steelt de show. Ook de prachtige locatie in het eerste stuk helpt flink mee.

Maar het blijft een simpele klucht en eenmaal op de boot, zonder de mooie plaatjes van het havenstadje, boeit het meteen minder. Het laatste stuk is weer beter te doen. Een bijzonder tussendoortje, en dat is het.

Dikke 6.

Vrij droge politiefilm met een paar leuke achtervolgingen en een cynisch einde. Inderdaad moet je als kijker af en toe goed opletten om te volgen hoe de vork in de steel zit…

vote posted

vote posted

De Grateful Dead (niet The Grateful Dead dus). Natuurlijk geen onbekende naam in mijn jeugd, maar ik heb me nooit in ze verdiept en wat ik hier voorbij hoorde komen, nodigt ook niet heel hard uit. Maar vanwege de loftuitingen over o.a. het gitaarwerk van Weir, ga ik nog wel even checken.

De docu vertelt een bijzonder verhaal over het samen met Jerry Garcia het belangrijktste bandlid en voor Deadheads zal het zeker een pareltje zijn. Bob Weir was de knapperd tussen de rest en was in elk geval in dat opzicht lange tijd het gezicht van de band, maar in de jaren ‘80 veranderde dat ten faveure van de meer charismatische Garcia, waarmee het helaas tamelijk vroegtijdig slecht afliep.

Het is echter wel vooral de levensreis van Bob Weir, die nogal zweverig uit de hoek kan komen, maar sympathiek is ie zeker. Absoluut de moeite eens gezien te hebben.

3,5*.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars