Opinions

Op het moment dat je je moet gaan afvragen wat horror is, nadat je bijvoorbeeld 'Frailty' hebt gezien, of Mother! met Jennifer Lawrence. Kijk dan l' interieur.

Dit is de status quo in horror.

Dit is een splatterpunk gorefest zonder trashiness of exploitatief gedrag en een ware beproeving voor je zenuwen. Compromiloos hard en verschrikkelijk dreigend, scheurt deze film meerdere malen je huiskamer binnen van 0 tot 100km in 2 seconden. Met een kleine cast en een enkele locatie lukt het Bustillo & Maury met verve om dit simpele verhaaltje ontzettend effectief neer te zetten. En laat je

daarna uitgeput en hunkerend achter.

De grofste van de eerste lichting campslasher's.

Gebaseerd op de cropsy legende waar Jason Voorhees ook min of meer op gebaseerd is, is dit de meest schaamteloze rip-off van Friday 13th. De film komt wat langzaam op gang maar t laatste half uur maakt een hoop goed. Zeker door de make-up van Tom Savini. Eervolle vermelding voor de makers van friday 5, die in een hommage een van de betere kills uit deze film stelen. Returning the favour so to speak.

Heerlijke ouderwetse bovennatuurlijke horror! EINDELIJK!

De eerste Candyman was zijn tijd ver ver vooruit, en daar geeft deze nieuwe versie geen navolging aan. Maar manmanman wat een feest. De film is een lust voor het oog en zelfs voor doorgewinterde horror kenners die deze franchise uit hun hoofd kennen is hij huiveringwekkend. Een echte nachtmerrie.

In een tijd waar men Steven King eng vond was daar ineens Clive Barker met zijn geschifte sprookjes en elke rechtgeaarde horrorfan stond klaar in anticipatie van een nieuw verhaal met staande ovatie en tranen van blijdschap over het ontvangen van de volgende aardschuddende nachtmerrie. Die belofte maakt deze film gek genoeg waar. Het is zo dat we het verhaal kennen, en ja het is niet van Clive Barker en er zit verhaaltechnisch geen acrobatiek in, maar de sfeer gaat van grimmig naar manisch naar absoluut huiveringwekkend.

Het is een knap staaltje. De toon is nooit over de top, de sfeer klopt en als dit de kwaliteit is die meneer Peele voor ogen heeft hoop ik dat hij nog lang aan zijn koker blijft schudden

Weerzinwekkend slechte exploitatie film. Gelukkig hou ik daar wel van.

Een halve ster voor Ruggero Deodato die laat zien dat hij geen verhaal kan vertellen in beeld en daarom maar de hele film in expositie weggeeft. Slecht camerawerk, en nog slechter acteerwerk.

Tsja... Dan is er nog de zogenaamde intellectuele lading.

Het gebrek aan context in nieuwsverslaggeving en de uitbuiting van sensatie door de media in de hedendaagse journalistiek moet de aanleiding zijn voor het vertellen van dit monsterlijke verhaaltje.

Trap er niet in. De morele pretentie's van deze film zijn verpakking. Ze horen in de vuilnisbak naast suggestie van een oprechte artistieke integriteit. Het is een mechanisme ontwikkeld om meer aandacht mee te vergaren, ...en daardoor meer walging, ....en daardoor meer praat (lees:reclame)

Als er maatschappelijke kritiek of existentiele vragen worden opgeroepen in een film is dat geen reden om hem te verdedigen, deze film bewijst dat.

Toen we demonische bezetting nog eng vonden en de gore in horrorfilms nog beperkt was vernietigde deze film alle onschuldige zieltjes die er naar durfde te kijken. Alleen daarom al verdiend het 5 sterren,

Ik ga stuk als Campbell de slapstick inzet, en krom nog steeds mijn tenen als rondvliegende oogballen per ongeluk worden ingeslikt. Het is een afdaling in gekte en chaos voordat de film eigenlijk begonnen is, en als de plotlijn eenmaal bewandeld wordt neemt de dreiging in de film niet meer af.

De makeup en de special effects zijn achterhaalt en daardoor is het niet meer zo'n zware beproeving voor je zenuwen, zeker in het laatste half uur. Hierdoor wordt wel zichtbaar hoe briljant Raimi en Campbell in deze film eigenlijk zijn op de momenten dat de film niet leunt op special effects of makeup. Sterke regie en fantastisch acteerwerk.

'HACKSAW'

Als rechtgeaarde horrorfreak heb ik uiteraard een stevige fundeering gelegd in truecrime serial killer verhalen dus deze film kon me niet echt verrassen. En met zo'n beruchte en 'over' gedocumenteerde zaak als die van Bundy moet je je afvragen of het allemaal nog wel nut heeft om dit verhaal nog een keer te bekijken. Maar toch is Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile is een goede aanvulling op het verhaal van Ted Bundy. Dit is een geromantiseerd zeer onderhoudend made-for-streaming docu-drama dat geschikt is voor alle leeftijden op 'theeleuttempo' met uitstekend acteerwerk.

Hij was de eerste mens die geidentificeerd werd als serial killer. En hij was degene waar we (wij als samenleving) alle fouten mee gemaakt hebben. Hij was een harde les om te leren en een die we niet moeten vergeten. En alle belerende comotie van de media ten spijt ( De sexy seriemoordenaar: moeten we wel films met deze insteek willen? | NOS ) vind ik toch dat we dit verhaal moeten blijven vertellen. Bundy was sexy, en hij was intelligent ...en hij had je buurman kunnen zijn.

Er zijn legio argumenten te verzinnen tegen de doodstraf, ook in Bundy's zaak. Hij heeft altijd meegewerkt met psychiaters en analisten en zo de basis gelegd voor 'behaviour analysis'. Hij heeft zelfs een integraal onderdeel uitgemaakt van het onderzoek naar en de arrestatie van andere serial killers. En als hij nu nog geleefd had, hadden zijn hersens mogelijk een belangrijk verhaal kunnen vertellen aan de neurologen van nu.

Voor iedereen die na het zien van deze film de bovenstaande mening is toegedaan raad ik aan Ted Bundy (2002) - MovieMeter.nl van Matthew Bright te kijken. Ik weet nog goed dat ik opstond om te juichen toen ze de schakelaar omgooiden.

Leuk als kadootje voor al je veganistische vrienden!

Dit is vakwerk, maar wel een complete misser. Tribal Kanibalenhorror, dat we eind jaren zeventig al naar het verdomhoekje van de italiaanse low-budget horror hadden verbannen, heeft geen bestaansrecht in films. Het verhaal is al verteld voordat je de film gaat kijken, want kanibalen eten mensen. That's it. Het is een saai concept. Toch weet Roth er een behoorlijke film van te maken met een prima tempo, goede gore, en een paar grappen hier en daar.

Deze film is vergezocht, saai en voorspelbaar, maar niet belerend of flauw. En dat op zich mag al gevierd worden. Want in het origineel (Cannibal Holocaust) moesten nogal wat vermoeiende en smakeloze punten gemaakt worden en daar is Roth ver van weg gebleven. Sterker nog voor de mensen die wel houden van de dieper liggende vragen en motieven in films zitten er een paar motieven en interressant einde in waarbij Eli Roth Ruggero Deodato op zijn plaats zet (eigenlijk voor schut zet) door de existentiele vragen uit Cannibal Holocaust te beantwoorden en even zijn mening te geven over Deodato's pretietie's en gebrek aan artistieke integriteit.

Drie sterren voor de mooie beelden, de gave gore, en een bevlogen regie. Maar dan is het op met de geloofwaardigheid. De gemiddelde peruaanse man is 1.57m lang en niet zo fit en gezond als westerlingen, zeker die kannibalen niet. Ik had eigenhandig dat dorp binnestebuiten getrokken, mezelf tot koning gekroond, en die inboorlingen geleerd hoe je moet vissen.

-Zucht-

De vorige keer dat de Rodriguez/Tarantino combi werd uitgevoerd kregen we een vernieuwend concept. Een soort best of both worlds in 1 film. Een Tarantino-style Heist/Road movie en een vuige Rodriguez vampieren horror in 1. En ik kon niet blijer zijn, een legendarische film waar je nooit genoeg van krijgt. En ik denk dat dat hier de planning ook had moeten zijn. De girls hadden samen met de Death Proof psycho zo Planet Terror binnen moeten scheuren en zo een ruige Roadmovie gecombineerd met een vette Zombieflick.

Maar HELAAS...

Death Proof is zo traag als str*nt in een trechter, en Planet Terror heeft constant moeite niet te verzakken tot in een soort live-action Cartoon.

Het enige wat hier een eervolle vermelding verdiend is het werk van Rose McGowan, en die verdiend hem hier dan ook dubbel en dwars met een van de beste antihelden die ik ooit gezien heb.

Holy shit!

Afgrijselijk en vreselijk en met vlagen akelig, het roept het roept gevoelens op van walging, verdriet, medelijden, en doet dit alles op een tergend laag tempo met een verstikkend sfeertje. I love it!

Het doet me af en toe denken aan een Carpenter film. Hereditary heeft een originele mythologie die niet ten overvloedde wordt uitgelegd of benadrukt, maar is geen overdreven intelectuele film. Het kijkt allemaal heel makkelijk weg. De liefhebbers onder ons met het concentratievermogen van een goudvis gaan het einde van de film helaas niet redden...

...Je moet echt stil zitten, de stereo opendraaien en het licht uit doen.

Absurd en overbodig,

de intro was het spannendste van de hele film.

Ik heb vele fictieve serial-killer stories gezien en gelezen en ik moet zeggen dat deze niets toevoegd.

Von Trier waant zich meer een kunstenaar dan een entertainer en dat geeft niet ware het niet dat dat deze film me volstrekt koud laat. Het doel van kunst is vooral om gevoel op te wekken en daarbij schiet von Trier keer op keer zijn doel voorbij. Geen prikkelling, geen openbaring of a-ha moment, geen spanning, geen walging of afschuw, geen introspectief moment. Niets! ...er zitten wel wat momenten in die normaal gesproken afschuw zouden moeten opwekken maar het wordt allemaal zo droog gepresenteerd dat je geen kans krijgt om het te ervaren.

Het acteerwerk van Dillon is bewonderenswaardig en door de kort opvolgende hapklare brokken verhaal is de film wel onderhoudend genoeg om uit te zitten zonder echt te vervelen maar het wordt nergens echt interessant. De impact die een serial-killer heeft op zijn omgeving wordt totaal genegeerd, terwijl daar juist zo prachtig veel door verteld kan worden. En de zogenaamde afdaling naar de hel is nauwelijks ondersteunend voor de film, het is meer Von Trier aan het woord die met een ondertoon van dedain zijn eigen werk verheft boven wat hij banaal vind.

Hij had beter de intro en de ending-credits aan elkaar kunnen monteren, dan had ik 5 sterren gegeven

Dit is niet geschikt voor een avondje bankhangen met vrienden. Dit is niet verantwoord om te kijken met jeugdige kijkers en niet wenselijk om alleen te kijken als je een gevoelig mens bent.

Met wie moet je hem dan kijken, en vooral wanneer? ...Het antwoord is dat je beter niet kunt kijken.

En het idiote is dat dat geen grap is. Je moet deze film niet kijken.

Als je het mij vraagt is het de bedoeling om de film te ervaren en te beleven, meer dan deze te begrijpen. En dan val je van de ene verbazing in de andere, reis je door diepe dalen en vlieg je door euforische hoogten en raak je met stomheid geslagen als het allemaal voorbij is. Het doel van de film is (net als het leven zelf) de reis. Er is geen belerende toon of geveinsde subtext in deze geweldadige film. Het gaat niet om wat je ziet, maar om hoe je het ziet. En vooral ook wanneer je het ziet.

Een Meesterwerk van Gaspar Noë.

Sterke film.

Dat hollywood inmiddels serieus psychologisch drama kan verkopen dat zich afspeelt in een comic-universe is nauwelijks nog verwonderlijk. Batman is literatuur geworden.

Is het een Scorsese hommage met een aftreksel van Travis Bickle in een soort pseudo-vervolg op The King of Comedy (1982) ? ..Ja dat dan weer wel.

Years later, John Waters was asked by a reporter why Divine consumed dog feces for the movie. Waters replied, "It was just a little piece of dogshit, and it made her a star."

Dit is het toppunt van perversie en obceniteit, het is ranzig, en ronduit smerig. In een zweem van humor gehulde provocatie die er zijn best voor doet om geen statement te maken. Geen subtext, althans geen impliciet statement en geen serieus plot. Gewoon anderhalf uur domme goorigheid. Dus een komedie?

John Waters toon is nihil ..en zijn humor is blasé en als er hier een diepere boodschap te vinden is, dan is het dat je het leven niet zo serieus moet nemen. En dat illustreerd hij op de meest bombastische manier ooit. Het is alsof Waters een soort sardonische klucht neer wil zetten die elke cynicus zwaar getraumatiseerd achter zich wil laten.

Ik kan wel lachen om de provocatie maar ik zal hem niet vrijwillig zelf nog een keer kijken.

Wat een film! ...een van de allerbeste ooit gemaakt.

Met deze film vereeuwigd Tarantino zijn stijl en werkwijze. Elke keer weer grijpt hij terug naar de grondslagen waarop hij zijn kunst baseert, alle stereotypen en clichés die hij hanteert zijn lauter opzettelijk en vaak onmogelijk uitvergroot. De dialogen, hoe onnozel ze ook mogen zijn, versterken telkens dat ene punt wat hij knalhard maakt in de titel nl.: "Dit is Pulp Fictie".

Het is zijn handtekening vanaf nu en de blauwdruk voor al zijn films. Zoals John Waters goocheld met camp en kitsch en Spike Lee de moker der poetische gerechtigheid hanteerd, zo spuwt Tarantino zijn pulpcliches en stereotypes. Keer op keer op keer....op keer op keer op keer. Elke schrijver weet hoe moeilijk het is om cliche's en stereotypeeringen te vermijden, terwijl Tarantino volluit zich bediend van alle cliches en stereotypes die hij vinden kan en er met verve van profiteert.

En dat is wat er in de koffer zit. Zijn terugkerende thema, zijn methode zowel letterlijk als metaforisch.

In de oude drukperstechniek werden er door de centrale banken drukplaten gemaakt om geld te drukken, die gelddrukplaten vertegenwoordigen het 'licence to print money', en die drukplaten heten: Cliché of stereotype.

In de koffer zit een gestolen bankcliché waar Marcellus Wallace zelf valse biljetten mee wil drukken.

Juweeltje. Brian Yuzna's Romeo & Juliet.

Deze titels lagen vroeger vaak samen met Cannon group actiefilms en Kung-fu classics in de Alles voor 1 gulden (VHS) bak op de rommelmarkt. Toch maar weer is eentje opgezet en man man man... wat een ellende.

Dit is een rasechte italiaanse low-budget horror van trashmeister Bruno Mattei. Het soort 13 in een dozijn one take B-film dat shot voor shot bij elkaar gejat zou zijn als het budget het toe zou laten. Sterker nog de soundtrack is van 'Dawn of the dead' van Romero. Niet eens nagespeelt maar gewoon zonder toestemming gekopieerd. En dat is precies waar Mattei bekend om stond, de man had geen pretentie's over het werk wat hij afleverde en kon dus zonder scrupules dit soort grappen uithalen. 'Guilty pleasure' voor de liefhebber gecombineerd met 'ijkpunt voor absolute 0 in smaak' voor de rest van de wereld. Het camerawerk in de film is lelijk, de montage volgt de logica van een kleuter, de goedkope makeup werkt op je lachspieren en de dubbing is nog slechter dan in de gemiddelde kung-fu film.

Gelukkig houdt Bruno Mattei je geinteresseerd met genoeg hardcore expliciet geweld en overbodig naakt. Dit gemixed met veel te enthousiast acteerwerk (wat leidt tot zeer absurde karakters) en het soort ordinair politiek incorrect gekietel waar menig Troma film trots op zou zijn zoals die special forces dude die een jurk aantrekt of die oude vrouw met haar poes of dat bloeddorstige kind maakt van 'Hell of the living dead' het soort tragische puinhoop waar alleen een liefhebber nog naar wil kijken.


1 ster voor het enthousiasme.

Welkom in de wondere wereld van... Oliver.

We maken kennis met een ernstig psychotische serieverkachter en seriemoordenaar en we zien de wereld volgens zijn beleving. Oliver denkt dat zijn moeder hem opdrachten geeft via een chat-sessie op zijn laptop. Hij is ernstig gedisassocieerd van zijn omgeving en zijn persoonlijkheid is gefragmenteerd. Hierdoor komt de buitenwereld nauwelijks binnen bij hem en kan hij zijn gruwelijkheden uitvoeren binnen een voor hem acceptabel kader.

In werkelijkheid is de kans dat zijn moeder sexuele sadist is die haar zoon moorddadige opdrachten geeft natuurlijk erg klein. Zijn moeder is hoogstwaarschijnlijk dood, daarom ziet hij haar enkel op het beeld van een laptop en de vrouwen die Oliver vermoord zijn een surrogaat voor wat hij zijn moeder verwenst. Dit wordt alleen nooit bevestigt. Je kan wachten tot de kat tegen hem begint te praten, of blijven hopen dat zijn moeder ergens dood in een schommelstoel zit maar dan kan je lang wachten, jammer genoeg.

Wat de revue passeert in deze film is schokkend. Maar in een karakterstudie van een serial killer ontkom je daar natuurlijk niet aan. Het beleven van de binnenkant van de serialkiller-mind is intrigerend en interessant genoeg om te blijven kijken waar de film ons brengt. Dat maakt het extra jammer dat er nooit een verhaal op gang komt. Hij heeft wat interessante hallucinaties en uit de context kan je halen dat er ooit een vorm van misbruik in het spel was. Helaas blijft het bij het uitmelken van een uitgebreid opgezette premisse.