Opinions

De hopeloosheid van een maatschappij in crisis, zelfs Jezus verkoopt niet meer. Alle karakters zijn wanhopig op zoek naar uitwegen. Pijnlijk wordt duidelijk gemaakt dat onze maatschappij om geld en materialisme draait en als je dat weghaalt blijft over wat je in deze film ziet. De film geeft ons weinig hoop, maar is tegelijkertijd erg komisch.

Bijna elke scene is gefilmd als een kunstwerk op zich, de camera beweegt niet (op één scene na) en elk beeld is zorgvuldig opgebouwd. Het is duidelijk dat Andersson een perfectionist is, hij heeft dan ook heel lang aan deze film gewerkt.

Met name door het consequente kleurgebruik heeft de film ook nog een fantastische sfeer.

Ik heb de film nu een keer of vijf gezien en hij verveelt me nog steeds niet. Opgewaardeerd naar 5*.

Ik had vroeger een hekel aan westerns maar uit interesse voor de filmgeschiedenis en het feit dat ik wel van de films van Leone genoten heb, heb ik besloten toch maar eens wat meer klassiekers uit het genre te kijken. Dan kom je natuurljik meteen bij The Searchers uit. Mijn eerste film met John Wayne en alle vooroordelen worden helaas onmiddelijk bevestigd. Vreselijk macho-gedrag van begin tot eind.
Ik vind de karakters maar ééndimensionaal, alleen Ethan is een wat meer complex karakter, maar ik vind dat dat slecht wordt uitgespeeld door Wayne. De eindscene komt (ondanks de voorspelbaarheid ervan) over als karakterbreuk, er wordt niet naartoe gewerkt in het spel van Wayne.
Ik had vlak voor deze film High Noon gekeken, het verschil is schrijnend, waar in die film soms in één scene een karakter diepgang krijgt, blijft het in The Searchers allemaal heel erg op de vlakte.
De manier waarop de indianen worden neergezet vind ik ook ronduit racistisch. Als je wat leest over deze film wordt geschreven dat de hoofdpersoon racistisch is en niet de film. Maar waarom worden de indianen dan als complete idioten neergezet en wordt het afslachten van een hele groep indianen impliciet goedgekeurd?
Visueel gezien heeft de film natuurlijk wel wat te bieden, maar ja, iedereen met een klein beetje gevoel voor compositie kan op zo'n locatie mooie beelden filmen. Echt speciaal is het camerawerk niet, behoorlijk conventioneel vooral. De films van Leone zijn wat dat betreft toch veel mooier.
Nee, het spijt me, maar dit is precies het soort film waardoor ik een hekel had aan westerns. Ik weet inmiddels dat er ook goede westerns zijn gemaakt, maar The Searchers valt helaas in de categorie "stoere pief paf poef, lekker indiaantjes schieten".

Ik had een zeer gewelddadige en shockerende film verwacht, maar dat viel eigenlijk wel mee. In mijn herrinering was Irreversible veel harder en gewelddadiger (maar het is lang geleden dat ik die zag, dus ik kan me vergissen). Ik kan me overigens wel voorstellen dat deze film hard aankomt als je er helemaal blanco in gaat, maar ik was gewaarschuwd.

Ik vond het ook zeker geen slechte film. Ik vond het karakter van de slager erg sterk en geloofwaardig, het is echt niet de bedoeling dat we als kijkers sympathie met deze man krijgen (dat mag ik tenminste hopen) en daarom vond ik het einde ook niet echt schokkend, dat zo'n man z'n dochter ook nog zou misbruiken (al is het niet zeker dat dat ook echt gebeurt) klopt wel bij het personage.

Ik heb echter wel problemen met het vreemde einde. Eerst zien we de aangekondigde moordscene. Vervolgens blijkt dat zich in het hoofd van de man afgespeeld te hebben. Verrassend, maar OK, tot daar vind ik het nog prima. Als de film hier opgehouden was had ik er geen problemen mee gehad. Dat we daarna vervolgens nog twee alternatieve eindes voorgschoteld krijgen (eerst dat sentimentele stuk en dan de mogelijke incest (of gebeurde dat ook in z'n hoofd?)) vind ik zwak. Is dit een nieuwe manier van een open einde of zo, gewoon alle mogelijkheden achter elkaar plakken? Of wist Noe het gewoon zelf ook niet? Of probeert hij de kijker in de maling te nemen, en zo ja, waarom dan, want dat vind ik totaal niet in lijn met de rest van de film en dus gewoon misplaatst. Erg jammer.

Wat de stijl van de film betreft is het niet helemaal mijn ding. Visueel vond ik het wel mooi, grauw, consistent met de inhoud, de teksten tussendoor vond ik wat pretentieus aandoen en van voice-overs ben ik geen fan, maar hier is het wel effectief.

Komisch, mysterieus, stijlvast, aandoenlijk en ook een beetje spannend.

Andrew Buckley en Ed Gaughan vormen een geweldig duo, twee totaal verschillende personages, die toch ook weer niet zonder elkaar kunnen. Een erg origineel verhaal in een mooi "parallel universum" (zoals de regisseur het zelf noemde), een wereld die als de onze is, maar toch net even anders. Er spelen mysterieuze gaven een rol, waarover precies genoeg duidelijk wordt voor een begrijpelijk verhaal, maar ook nog genoeg onduidelijk blijft voor een eigen interpretatie.

Whitfield is inmiddels bezig met een nieuwe film met hetzelfde duo. Ik kijk er nu al naar uit.

Van de Boyle-films die ik gezien heb vond ik dit de minste. De film begint goed, heel goed zelfs (prachtige scene waarin de jongens door de sloppenwijken rennen, met ritmische muziek eronder), maar zakt steeds verder weg. Waar de film in het eerste uur nog wat probeert te tonen en vertellen (sloppenwijken in India en hoe geld mens en maatschappij verziekt), verzandt het uiteindelijk in een ordinair 1000-in-een-dozijn liefdesverhaaltje (man loopt hele film achter jeugdliefde aan ). Het tenenkrommende happy-end bagitaliseert vervolgens alle elende die we in het begin van de film zien. Wie trouwens een beetje oplet weet al na 20 minuten wat de laatste vraag gaat zijn in de quiz, erg voorspelbaar.

Nou vooruit, drie sterren, omdat ik het toch wel een sympathiek filmpje vond en de maakster na de voorstelling haar film overtuigend verdedigde. Toch verveelde de film me ook, het is wel erg traag en ik had het gevoel deze film al honderd keer gezien te hebben. Weinig origineel drama dus, maar met een aantal scenes die er bovenuit springen, waaronder de eindscene. Daarin besluit Susa te vechten, hij kiest daaroor weliswaar de verkeerde persoon uit (de eigenaar van de wodka-handel, die ook maar probeert te overleven in de troosteloze omgeving waarin de film zich afspeelt), maar hij neemt op dat moment wel z'n leven in eigen hand. Ik ben het dan ook niet met starbright boy eens dat de hoop de grond wordt ingeboord, de eindscene vond ik juist hoopgevend. Het was inderdaad wel precies het goede moment om de film te stoppen.