Zes lange plus één hele lange take(s) van een camera die niet beweegt. Het is óf je overgeven aan de beelden óf weglopen, bij een film als deze. Gelukkig werd ik vrij snel meegesleept. Ik hou wel van dit soort dingen, lekker een beetje wegdromen bij de beelden. Bijna meditatief. Niet alle takes waren even boeiend, die in de moskee was het minst, de industriele takes het mooist, al duurde die laatste wel erg lang. De man die de graffiti wegspoot was het meest fascinerend (mijn god, wat een baan).