Opinions

Ik heb deze film laatst voor de tweede keer gezien. Nog steeds met zeer veel plezier en interesse uitgekeken maar hij kwam ditmaal wel wat minder hard binnen. Niet geheel onlogisch natuurlijk omdat het zwaartepunt in de laatste scène voor mij al bekend was. Nu kunnen films die het aandurven nuance aan te brengen binnen een zwaar thema al haast de facto op mijn waardering rekenen en deze film hoort absoluut in dat rijtje thuis. Het laat in mijn ogen overtuigend zien dat rassenhaat niet aan een individu gebonden is maar ingebed zit in de omgeving waarin men opgroeit. Het is daarmee gewoon een sociaal feit en ondanks dat personen zich hier wel of niet van distantiëren: het blijft bestaan. Wat mij enigszins tegenstond is de geloofwaardigheid van de bekering van zowel Derek als Danny. Dit voelde wat snel en ondoordacht aan. Ook de laatste woorden van Danny voelden voor mij niet helemaal lekker aan omdat het niet in toon was met de rest van de film. En daarmee doel ik op het clichématige ervan. Desalniettemin een zeer indrukwekkende film met een hele, hele goede Edward Norton!

Een prima film met een meer dan prima Christian Bale. De speelsheid waarmee het verhaal vertelt wordt is wat voor mij het verhaal gaande houdt. Dat was ook nodig omdat de film nagenoeg geen bijzondere wendingen kent en de karakters flat blijven. Misschien geen eerlijke kritiek voor een film die deels gebaseerd is op een waar gebeurt verhaal maar ik wil in een film gezogen worden. Door de muziekkeuze, oppervlakkige karakters, de plotloosheid en de zo nu en dan lastige economische termen is dat niet gebeurt. Desalniettemin met plezier uitgekeken; een 3.0.

Een indrukwekkende en ijzersterke dramafilm. Voor het verhaal hoeven we geen loftrompet af te steken, daarvoor is het te eentonig, self-explaining en te weinig creatief. Desondanks laat het een stukje realiteit zien waarbij elke personage bij je binnenkomt. De nadruk ligt in deze film heel erg bij de menselijke reacties en emoties bij zo'n gebeuren en ik vind dat dit heel genuanceerd en mooi in beeld is gebracht, kaalgeschoren van alle overdramatische poespas. Het einde (vanaf een jaar later) is wat abrupt en past niet in het tempo die de film zichzelf aanmeet maar is helder in zijn boodschap: deze beschuldiging zal voor altijd op je jagen. Iets tussen de 3,5 en 4 sterren.

Deze film heeft mij op te veel fronten teleurgesteld. Het verhaal gaat over een gestrand koppel in de bossen van Bosnië waarbij de vrouw zich zichtbaar niet op haar gemak voelt. En terecht, want niet veel later verschijnen er twee mannen op het toneel die niet van plan zijn de twee zomaar te laten gaan. De film wil de kijker meenemen in het oorlogstrauma van de vrouwelijke hoofdrolspeelster die een grote rol speelt in een gruwelijk plot.

De thematiek van de film is duidelijk: trauma en boete. Ik vind echter niet dat de kijker hier op overtuigende wijze in wordt meegenomen. Dat zit hem mijn insziens vooral in de trage, onredelijke en soms zelfs apathische communicatie tussen de personages. Daarbij komt ook nog dat de motieven voor bepaalde handelingen vaak volstrekt onduidelijk waren voor mij. (Wat weerhoudt Selma om die wandeling van 30 minuten te maken? Waarom praatte die Serviër niet gewoon Engels toen hij wilde uitleggen dat die hond afgemaakt moest worden?)

Het acteerwerk is verder wel oké en de benauwde sfeer wordt op een knappe manier neergezet. Het einde van de film vind ik ook niet verkeerd omdat ik de mogelijkheid dat de scene een ilussie van Alex is een interessante gedachtensprong vind. Maar concluderend vind ik het verhaal niet meeslepend, veel te sloom en te onlogisch om deze film een voldoende te geven.

Heb deze film alweer een tijdje geleden gezien en direct na afloop een 2,0 gegeven... Eens zien, ondanks het tonen van racisme op de werkvloer was dit natuurlijk een feelgood movie waar menig romantische komedie nog een puntje aan kan zuigen. En dat vind ik best irritant. De hoofdpersoon speelt een wat naïeve eendimensionale goedzak die ondanks alle tegenslagen blijft doorgaan met waar die mee bezig is. Robert de Niro speelt als Sunday de opperklootzak die op een nader te bepalen moment het licht ziet en overstapt naar het goede kamp. En zo ontstaat er een veilige film met een goede boodschap die ik met plezier een 2 uit 5 geef!

Een familieman met een kant die het daglicht niet kan verdragen. Aan de ene kant heeft Mr Brooks en zijn gespleten persoonlijkheid voor mij niet veel vernieuwends. Het scenario wordt al vrij snel duidelijk: we zien hier een man die geliefd wordt door zijn omgeving maar zich 's nachts overgeeft aan zijn verlangen om te moorden. Deze dualiteit wordt vertegenwoordigd door Mr Brooks zelf en (de in mijn ogen uitstekend acterende) William Hurt als kwaadaardig stemmetje in zijn hoofd. Tot zover weinig origineels. Wat deze film voor mij de moeite waard maakt is de sfeer die het creëert rondom het plegen van de moorden als verslaving waar wel of geen gestalte aan kan worden gegeven. Alle logische emoties worden hierbij weggelaten; je ziet geen rouwende mensen, geen wroeging, geen wraakgevoelens en geen walging. Hierdoor is het de film knap gelukt de hoofdpersoon niet zozeer als monster neer te zetten maar als iemand die verslaafd is en overduidelijk en vrij acuut hulp nodig heeft.

Wat ik tot slot nog echt een minpunt vond was de verhaallijn over die ontsnapte gevangene. Het zorgde voor wat actie en een zeer ongeloofwaardige schietpartij en voor de rest had het naar mijn gevoel geen toegevoegde waarde. Dat gold in mindere mate ook wel voor dat gedoe met die vechtscheiding alhoewel dat tegen het einde nog wel wat samenviel met het hoofdverhaal.

Heb getwijfeld tussen 3,5 of 4 ster. Ik heb echt genoten van deze film. Het doet me qua sfeer denken aan True Detective, al vond ik deze meer to the point. Christian Bale bewijst eens te meer tot één van de beste acteurs van dit moment te horen maar ik heb zeker ook genoten van Woody Harrelson, Casey Affleck en Willem Dafoe. Waar ik me wel wat aan stoorde was dat de hoofdpersonage soms iets te nadrukkelijk werd neergezet als goedzak, zoals de scene waarin hij er niet voor kiest een hert dood te schieten. Dat had deze film niet nodig. De film wist me te verassen door de snelle dood van Rodney en die bookmaker. Daarna kon de film eigenlijk nog maar één kant op waardoor het plot niet meer zo denderend was.

Tot slot nog een shout out naar de eerste scene toe: zo zouden in mijn ogen meer films mogen beginnen. Je snapt meteen in welke sfeer het verhaal zich gaat afspelen en zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel komt!

Ik heb het lastig gevonden iets van deze film te vinden, vooral omdat ik de film an sich prima vind maar ik één aspect niet heb kunnen uitstaan: de rol die de regering speelt. Je kiest er als filmmaker voor om een verhaal te vertellen over onderdrukking en burgerlijke ongehoorzaamheid die uiteindelijk leidt tot een opstand c.q revolutie. Dan heb je met V een mooie personage te pakken die de kant van de burger vertolkt, hetzij op een wat ongeloofwaardige moralistische manier.

Maar dan de regering aan de andere kant.. een ratjetoe aan mensen die vanuit het donker de meest duistere plannen beramen. Hoe duivels! Een regering die het doen laten voortbestaan van het politiek systeem als doel op zich beschouwen, daarvoor een epidemie laten uitbreken. En was dat maar alles! Ze pakken homo's en lesbiennes op, verbieden de islam. Maar wat? Waarom? Omdat ze gemeen zijn. Ik vind niet dat je van de kijker mag verwachten dit verhaal serieus te nemen wanneer je met zulk soort stripboek concepten komt aanzetten.

Maar zoals gezegd vind ik de film op de keper beschouwt prima, dat wil zeggen dat ik heb genoten van (de stem van) Hugo Weaving en dat de donkere sfeer goed overkwam bij mij. Natalie Portman was irritant maar niet irritant genoeg om de film een onvoldoende te geven.