Opinions

Grappige film, slimme film. Ik ben hem gaan kijken omdat ik Being John Malkovich erg goed en leuk vond. De gekke sfeer van die film was hier minder aanwezig. Scènes als het gesprek van een van die indianen met Susan, het gesprek van Kaufman met zijn baas die alleen maar naar de vrouwen op zijn kantoor staart lagen wel wat in die lijn en zorgden voor wat humor in de film.

De acteerprestaties in deze film zijn goed, etc, maar vooral natuurlijk: de creativiteit van dit script is erg knap. En hoezeer ik het uitgangspunt ook waardeer, het werkt voor mij toch niet helemaal.
De hele crux van de raamvertelling zit hem in de hang naar originaliteit, waarbij het scipt van het personage Donald Kaufman lukt, het script van het personage Charlie Kaufman mislukt door de ontelbare clichés op het einde, en het script van de 'echte' (de lijn is summier) Kaufman eigenlijk heel knap is, omdat hij een film wilde maken waarin de karakters niet slagen. Bent u er nog? De paradox: de schrijver slaagt omdat de schrijver niet slaagt. Allemaal goed en wel, maar het doet me niets. Het idee is leuk, wat zeg ik - briljant creatief, maar ondertussen gleed mijn aandacht af in de grote finale. Het hangt ervan af hoe snel je de truc doorhebt en het is een kwestie van smaak, of je deze slimme move ook in al zijn humor en spitsvondigheid kunt waarderen. Zoals ik het nu persoonlijk heb ondervonden: de geweldige creativiteit (en dat is nog een understatement) en sterke uitwerking kunnen niet voorkomen dat het de film ergens aan ontbreekt.

3,5*.

Verbluffend, grappig, bizar, spannend, slim en sterk, maar ook - en dat herken ik pas na het zien van die andere Kaufmannen, Adaptation en Eternal Sunshine of the Spotless Mind - heel tragisch. Het plot is eigenlijk te gecompliceerd om de film maar één keer te zien. Bijvoorbeeld de verhaallijn met dr Lester en wat er precies gebeurt rondom die vierenveertigste verjaardag, dat was de eerste keer wel erg veel van het goede. Ik weet zeker dat ik nog honderd nieuwe dingen zal ontdekken, vooral wat betreft de tragiek, bij een derde kijkbeurt en volgende. Maar door de briljante sfeer en het knappe acteerwerk van Cusack, Keener en Malkovich is deze film ook de eerste keer heerlijk.

Om nog even te vergelijken met Adaptation en ESOTSM: Being John Malkovich heeft duidelijk het meeste hart. De andere films hadden minder sfeer en humor, waardoor Kaufmanns vernuft haast irritant wordt. Hier is dat altijd uitnodigend.

De eerste twintig minuten zijn simpelweg om te smullen.

Als ik ergens in de toekomst op deze site een top 10 durf aan te maken, dan komt deze erin!

Björk zet een goede rol neer, evenals haar collega's. Het musicalaspect was erg vreemd, maar goed uitgevoerd (met als hoogtepunt voor mij de Scatterheart-scène). Het verhaal is vooral heel erg zielig - maar dan ook echt super zielig. Helaas heb ik de film moeten onderbreken, 20 minuten voor het einde, waardoor ik uit de flow werd gehaald. Daarna viel me weer op hoe vreemd de film eigenlijk was, maar hartverscheurend. De schuddende cameravoering heeft mij overigens niet gestoord, ik vond de karakters mooi dicht op de huid in beeld gebracht.

3,5* en een herziening komt zeker ooit nog aan bod.

Wat een heerlijke film. De puber Claude (Ernst Umhauer) is een interessante acteur die de innemende hoofdrol van een bijzonder script met verve speelt. Dat het een vrij letterlijke vertaling is van een toneelstuk, verklaart wel de wat minder intieme stukken (ook bijvoorbeeld de scènes waarin een personage voorkomt die er op dat moment niet fysiek is, wat ook op het doek prima blijkt te werken). Kristin Scott Thomas komt niet altijd helemaal uit de verf in haar daardoor wat karikaturalere rol en kan wat vervelend worden.

Ik kende Emmanuelle Seigner eigenlijk niet, en ik dacht: deze vrouw is óf een heel goede actrice, óf gewoonweg perfect gecast. Sowieso worden de personages allemaal interessant en "kloppen" de acteurs. Knap ook hoe subtiel de schoonheid van dat huis (en de tuin) wordt neergezet. Zonder dat Claude zelf alles prijsgeeft, kunnen we hem zo volledig volgen.

Onwijs spannende film, en regelmatig erg ontroerend. Ook de komische noten raken bij mij de juiste snaar.

Dans la maison is in mijn hoofd nog zeker even rond blijven spoken.

Zulke goede karakters, zo sterk geacteerd, die barokmuziek erbij, geweldig, maar bovenal zo'n spannend verhaal. Er gebeurt toch zo weinig maar je zit constant geboeid te kijken naar die bijzondere gemeenschap. En dat is knap omdat de film daarnaast zo slim aandoet, als een boek een beetje.

Geeft wat om over na te denken én is ondanks de lengte een prettige kijkervaring (nu ik het zo stel, overweeg ik een verhoging van mijn stem, maar daarvoor laat ik hem eerst nog bezinken).

Deze film is vrij recht toe recht aan, maar krachtig gebracht. Geeft een goed beeld in de ideeën van Arendt aan de hand van haar schrijfproces, filosofische gesprekken en haar fantastische toespraak in de collegezaal. De film drijft op haar politieke en sociale filosofie. Maar naast de uiteenzetting van haar ideeën wordt ook haar persoon goed uitgebouwd. Barbara Sukowa is daarvoor een zeer goede actrice en ook veel mensen om haar heen worden mooie karakters. Juist Martin Heidegger als leermeester van Arendt èn latere nationaal-socialist blijft daarbij echter een beetje achter.

De originele beelden van Adolf Eichmann zijn bijzonder de moeite waard en het is een goede keuze geweest dit in de film te gebruiken. Natuurlijk is ook dit netjes in het geheel verwerkt. Zo wordt pas echt duidelijk waarom het gaat: een man die bizarre oorlogsmisdaden gepleegd heeft en zich zo overtuigd verdedigt. Het na-oorlogse Europa is ontzet, maar Hannah Arendt wil vooral begrijpen.

Als kind heb ik herhaaldelijk de gedachte gehad: wat als dit hele leven een droom blijkt te zijn, en je ieder moment wakker kunt worden? Dat lijkt het vertrekpunt te zijn geweest, gezien de gedachte van Mal en het tolletje op het einde, dat een letterlijke visuele uitbeelding is van die vraag.
Als kind werkte ik echter niet zo'n briljant plot uit bij deze vraag, aan de hand van de nog beperkte wetenschap over dromen. In het begin heb je je vraagtekens bij het verhaal maar voor mij werd alles erg duidelijk.
Hoogtepunten:
-de evenwichtsloze gevechtsscène in het hotel, wat zag dat er gelikt uit;
-het moment dat ze allemaal wakker werden in het vliegtuig, ogenschijnlijk simpel maar erg sterke verbeelding van ontwaken.

De combinatie tussen psychologie en actie werkt goed.
4,5*

Natuur op zijn allermooist. Ieder beeld is smaakvol gefilmd, het escapisme komt daardoor volledig tot zijn recht.

Ieder personage is een kunstwerkje, heeft mooi zijn eigen verhaaltje (met als hoogtepunt Hal Holbrook als Ron Franz). Eigenlijk werd de historie van de bijrollen wat dat betreft nog net verder uitgediept dan de hoofdrol. Chris/Alexander is in zijn reis zelf wel prachtig geportretteerd; niet perfect, idealistisch, slim, bindingsangstig. Prachtig gecast in de aantrekkelijke Emile Hirsch.

De film mist alleen een vleugje humor, of een zekere ontwikkeling. De film is zorgvuldig maar wint mij net niet helemaal voor zich om het einde volledig te ondergaan. De film is leuk, onderhoudend, mooi, maar blijft... Anekdotisch ofzo.

Vergeet ik bijna nog de passende soundtrack, erg goed.

3,5*

Gisteren Dogville, vandaag Manderlay. Is dat een goede beslissing geweest? Mwah, misschien had er beter wat meer tijd tussen kunnen zitten.

Nu valt vooral op dat het allemaal net was minder scherp, strak en noodzakelijk is dan deel 1. Ook nu was het fijn om weer het Nisi Dominus van Vivaldi te horen, en wat het decor betreft was vooral de verbeelde rivier top. Verder is het plaatje toneelachtiger door de vele halve decors. De voice-over John Hurt was ook gewoon weer lekker op dreef, maar de opbouw van de hoofdstukken en de dreigende spanning van de soundtrack was nèt een tandje minder indringend dan in Dogville.

Desalniettemin is ook dit een boeiend document. Hier worden de ethische dilemma's, in tegenstelling tot in Dogville, meteen vrij duidelijk geschetst aan het begin van de film, maar de uitwerking kent veel goede momenten, die ook je eigen moraal op de proef stellen.

Grace en haar vader zijn zeker waardig vervangen, al zag ik Grace toch als een ander karakter nu. Nicole Kidman test van ieder woord dat ze zegt de reactie in de ogen van haar tegenspelers, moet zich bewijzen, maar Grace is wat veranderd na Dogville. Bryce Dallas Howard neemt een andere positie in in de samenleving die ze aantreft. Ik vond het nèt wat interessanter toen Grace onderaan de ladder stond en ze voorzichtiger moest zijn.

De eerste film draait uiteindelijk om cultureel relativisme, deze meer om teleologie, ik kan alleen maar benieuwd zijn wat een deel 3 in petto heeft...

3,5* of toch 4? Laten we het voorlopig maar bij de eerste houden, maar tot nu toe zijn alle Von Trier-films achteraf nog zonder herziening bij mij in waardering gestegen...

Tot een half jaar geleden luisterde ik alleen maar musicalmuziek, Les Misérables niet bepaald een van mijn favorieten, maar niet verschrikkelijk. Inmiddels kan ik een aardig aantal musicals nog wel waarderen.

Dat vooropgesteld, deze film is een lange zit met wat pluspunten. Ik kreeg het niet voor elkaar om me te focussen op de pluspunten. Hugh Jackman, door velen geprezen, kon mij alleen maar ergeren door zijn slechte zang. De volledige cast zong matig, behalve Samantha Barks (Eponine), Hadley Fraser (iemand uit het leger met twee zinnen zang/tekst), Isabelle Allen (kleine Cosette, haar lied was een verademing) en vooral Aaron Tveit.

De personages zijn veelal wat vervelend, de hele Eponine-Marius-Cosette-verhaallijn voelde overbodig, ook al waren dit drie overtuigende acteurs.

Ik moest af en toe wel grinniken om de Thénardiers (Baron Cohen en Bonham Carter).

Het verhaal is wel een mooi, episch document over Frankrijk 19e eeuw en armoede, dat verklaart ook wel de aard van de karakters.

Ook ziet het er allemaal mooi uit, de barricade, de close-ups, allemaal goed gekozen vind ik.

De slechte uitvoering van de muziek deed de film gewoon de das om. Maar dat ligt meer aan mij, ik kan de muziek niet "negeren" of "slikken", de ruime meerderheid van de mensheid zal zich niet al te veel ergeren en dan heeft de film, ondanks zijn lengte, genoeg moois te bieden.

Is weer een tijdje geleden dat ik deze film heb gezien, in de bioscoop.

Een Family Guy-aflevering kun je niet in de bioscoop vertonen. Ik kan de humor waarderen, maar een film moet meer "kop en staart" hebben. Daarom zoekt de film een beetje tussen de flauwere humor (leukere humor als je het mij vraagt) en de romkom/kerstfilm. Al met al zeker een paar leuke momenten.

Ruim 3*