Opinions

Te zeggen dat deze oorlogsfilm de tand des tijds niet goed doorstaan heeft is een understatement. De film moet ook toen ie uitkwam een rommeltje geleken hebben ben ik bang.

Het landschap dat in werkelijk niets lijkt op dat van de Ardennen is natuurlijk een lachtertje net als het volledig niet relevante Duits dat af en toe gesproken wordt om maar wat te noemen.

Film komt op mij over als een snel en slordig in elkaar gedraaid sterrenvehicle, losjes gebaseerd op het Ardennenoffensief. Schade, 2.5*

Meer een klucht dan een serieuze film. Slecht acteerwerk. Vanaf de eerste ontmoeting is al duidelijk dat de twee hoofdpersonen het met elkaar gaan aanleggen ondanks het zogenaamde tegenspel van Ellen Barkin. Allemaal erg voorspelbaar, toch nog 1.5* voor de sfeer!

That rug really tied the room together.

Briljante komedie! Van Quintana tot Bunny zit deze film vol memorabele karakters. Quotes zijn geweldig, de filmmuziek, de droom sequences, alles erg goed gedaan, kwaliteit straalt ervan af. Bijzonder goed, 4*.

Net als in Frantic laat Polanski in Bitter Moon weer een erg sfeervol Parijs zien. De kleine appartementjes, de restaurants en barretjes, het nachtleven. Ik moet nodig weer eens naar die stad toe zit ik me te bedenken.

Dan de film zelf: vanaf het moment dat Oscar zijn verhaal begint te vertellen word je, net als Nigel, het verhaal ingezogen. Van het prille onschuldige begin van de relatie tussen hem en Mimi op de Rue d’Assas in Parijs tot de stormachtige, pun intented, finale op het cruiseschip.

Ik heb in ’92 en ’93 deze film in de bioscoop gezien en daarna nog weleens een gedeelte op TV. Hoewel de film vol met sfeervolle en goede scenes zit was ik vergeten hoe buitengewoon goed de Oud en Nieuw-scene op het eind is. Alle, in meer of mindere mate, verziekte relaties komen daar samen om voor een geweldig slotakkoord te zorgen.

Nigel die letterlijk en figuurlijk nergens heengaat met Mimi en en passant een nieuwe kijk op zijn vrouw krijgt. Oscar met zijn goed geplaatste sarcastische opmerkingen. Een enkele schermutseling tussen gasten die wat te diep in het glaasje gekeken hebben en last but not least Fiona die onverwacht haar intrede doet op het feest; “Who wants to be save, I’m feeling dangerous tonight” terwijl tegelijkertijd het orkest van dienst, hoe toepasselijk, Slave to Love inzet.

Geweldige film, aanrader. 4*

Lekkere, degelijk gemaakte misdaadfilm van Ridley Scott. Mooie, in het duister of half-duister geschoten beelden van stedelijk Japan die me erg aan Blade Runner deden denken. Goede filmmuziek van Zimmer, voegt zoals zo vaak echt iets toe aan een film. Film die ik eens in de zoveel tijd met veel plezier herkijk, 3.5*.

Redelijke thriller/neo-noir. Deed me in de verte wel wat aan Body Heat (1981) denken. Heel erg bijzonder wordt het echter nergens.

Ik denk dat de relatie tussen Debra en Theresa op Hawaii daar wat beter uitgediept voor had moeten worden, de film had daar wat meer de tijd voor moeten nemen zo te zeggen. Nu bleef het allemaal wat te veel aan de oppervlakte doorkabbelen vond ik.

James Hong zet trouwens een goed getroffen, sleazy, P.I. Shin neer! 3*

Blijft een van mijn lievelingsfilms. Melanie Griffith, Frankie goes to Hollywood, (spinning)-camerawerk en bijzondere locaties maken deze film mijns inziens een feest om naar te kijken.

4*

Het beste deel van de trilogie naar mijn mening, mede dankzij Franka Potente die duidelijk chemie heeft met Damon.
Het mysterie-gedeelte in dit eerste deel voegt net dat “je ne sais quoi” toe dat de volgende delen een klein beetje missen.
De actie- en achtervolgingsscenes zien er goed verzorgd uit, met name de achtervolgingsscene in Parijs ondersteund door Paul Oakenfold’s Ready Steady Go is een genot om naar te kijken.
Uit puur hobbyisme ben ik afgelopen zomervakantie op Mykonos een kijkje gaan nemen onder de beroemde windmolens, ik was in de buurt. De scooterverhuur in de eindscene blijkt, anno 2016, een restaurant te zijn genaamd Sea Satin Market (toegegeven, behoorlijk nutteloze informatie).
Leukste deel, een film die niet gauw verveeld en vaak herkeken kan worden, 4*.

Frantic meets Deliverance.

Aardige, doorsnee thriller. Begint goed, maar zo tegen het einde vliegt de film wel een beetje uit de bocht qua geloofwaardigheid. Toch een aangename wegkijker.

Zoals altijd weer van de te vroeg overleden J.T. Walsh genoten. 3*

Geslaagde coming of age-film.

De op het oog vijf zeer verschillende personages, die globaal weleens een aardige dwarsdoorsnee van iedere schoolgemeenschap zou kunnen blijken te zijn, ook hier in NL, blijken tijdens deze film ieder met zijn of haar eigen probleem te worstelen en wat dat betreft toch niet zo veel van elkaar te verschillen als ze op voorhand dachten.

De gesprekken en confrontaties van deze Breakfast Club-leerlingen onderling en met hun rector van dienst leveren gedurende de film afwisselend zo z’n spannende, komische, ongemakkelijke en ontroerende momenten op en leidt naar een mooie, mede dankzij Simple Minds’ Don’t you forget about me, sfeervolle afsluiting. 3.5*