Opinions

Deze hartverwarmende film wordt, denk ik, snel een persoonlijke favoriet. Ideale kerstfilm ook!

Ik hou van films over onaangename personages (de film doet me soms een beetje denken aan een andere persoonlijke favoriet 'Greenberg'). Het is zo gemakkelijk om jezelf te herkennen in personages met grote beperkingen. En de kwetsbare/intieme relatie tussen leerkracht-leerling heeft zoveel aspecten, dat ik altijd enthousiast ben voor een film die zich voornamelijk afspeelt op een school.

Dit is een eerlijkere film dan genre Dead Poets Society over inspirerende leerkrachten, die met hun charisma leerlingen weten kneden (en laat ons eerlijk zijn - manipuleren). Zo'n soort films laten een nare smaak na.

Maar deze film is helemaal anders.

De film gaat over 3 mensen die tijdens de winterbreak met elkaar opgescheept zitten. En net zoals in het echte leven, zijn het vaak ontmoetingen met vreemde mensen die ons leven een onvoorspelbare wending geven. Het is een thema dat de film een beetje leent van The Breakfast Club. Maar deze film (en de personages) zijn veel authentieker en oprechter. Ik zeg niet dat er geen clichés of typische levenslessen aan bod komen. Maar ze komen fris, organisch en met veel humor.

Deze film behandelt moeilijke thema's zoals angst, trauma, vriendschap, adolescentie, deugd...waar we als mensen allemaal mee te kampen krijgen. Het is niet omdat je leerkracht bent, dat je beter met deze thema's om kan gaan. Dat maakt de film echt. Uit ervaring weet ik dat leerkrachten vaak nog evenveel moeten leren als studenten.

Paul Hunham (gespeeld door de fantastische Paul Giamatti) wordt door leerlingen en collega's gehaat. Hij moet tijdens de kerstvakantie letten op Angus (de even fantastische Dominic Sessa), een briljante maar depressieve student, die thuis niet welkom is.

De film gaat over de ongewone vriendschap die de twee opbouwen. Allebei moeten ze leren om hun angsten onder ogen te komen. Er komt wederzijds begrip. Ze merken dat ze toch niet zo anders zijn dan ze oorspronkelijk dachten.

De personages hebben allemaal dingen die hun onaangenaam maken. Maar het is niet moeilijk om jezelf in hen te herkennen. We supporteren voor hen. Daarom is het ook zo bevredigend als je de vriendschap ziet slagen.

Een film die een menselijk gezicht geeft aan de hypotheekcrisis in de Verenigde Staten. We maken kennis met de mensen verantwoordelijk voor de crisis. De film (lees documentaire) speelt in op de verontwaardiging van de gewone burger die als kijker ziet dat de (pervers betaalde) topmanagers de wereldeconomie als harteloze criminelen doen ineenstorten. In die verontwaardiging zit een eerlijke boodschap, die in alle delen van de film doorsijpelt. De waarheid is pijnlijk en wordt jammer genoeg weggedrukt (ook door de kijker, die zich niet schuldig acht aan de crisis) omdat ze ons tot reflectie dwingt. De drang naar hebzucht sleurt ook de jonge onbezoldigde Peter en Seth mee, die tegen wil en dank moeten beseffen dat er op Wall Street geen plaats is voor het geweten. Het frustrerende eraan is dat tot op vandaag niemand verantwoordelijkheid heeft genomen, en structurele veranderingen uitblijven.

Verder ook gewoon steengoede film met schitterende acteerprestaties. Weer typisch dat deze film genegeerd wordt door Hollywood, met de hoop dat de boodschap een stille dood sterft.

Je carrière is niet iets dat je gemakkelijk van je afschudt. Zeker niet als je een politieagent bent en je hele leven werkt aan moordzaken, schuld van onschuld probeert te onderscheiden en enkele uren voor je pensioen te horen krijgt dat een jong meisje brutaal vermoord is.

Volgens mij gaat de film over een flik die na zijn pensioen hard probeert vast te houden aan zijn identiteit. Hij kan de zaak niet overlaten aan zijn opvolger. Hij zweert op zijn ziel dat hij de dader van het vermoorde kindje zal vinden.

Vanaf dat moment begint het net te sluiten rond het hoofdpersonage (met een emotionele climax op het einde). Je zou verwachten in een film over een moord dat het net sluit rond de dader. Maar dit is geen film over moord, maar over een man die iets te bewijzen heeft. Dat hij een goede agent is, dat hij zijn goed oordeel niet verloren heeft en bovenal: dat hij een goede, eervolle man is.

Wat ik zo waardeer aan de film is, dat er - zeker in het begin - geen agenda blijkt te zijn. We hebben veel vragen: over de moord, de moordenaar, het hoofdpersonage en de mensen die we te zien krijgen. Maar in plaats van antwoorden, focust de regisseur op de details van het dagelijkse leven dat voort gaat.

De acteurs krijgen ruimte om de sfeer te zetten. We lijken wel deel uit te maken van het leven in het afgelegen Nevada. Maar we weten dat op elk moment het kwade wenkt om de hoek: een losvliegende ballon, een man met een lelijk gezicht, een scheve nummerplaat ... het gaat niet zozeer om wat er gebeurt, maar wel over hoe het hoofdpersonage ermee omgaat.

We beginnen meer en meer na te denken over de echte drijfredenen van het hoofdpersonage. In de verstikkende conclusie wordt duidelijk waarom alle details zo belangrijk waren.

Leeghoofdige actie, slechte dialogen, kortom pure geldklopperij. Zeer jammer dat zo'n prachtig verhaal over heldhaftigheid, broederschap, trouw, vakmanschap misbruikt wordt door Hollywood, met als enig doel het vullen van de welbekende zakken. Ik moet wel zeggen: indrukwekkende cinematografie, prachtige kostuums, explosies en dito landschappen. Deze lichtpuntjes kunnen de film in geen enkel geval de film naar een hoger niveau tillen, hetgeen weer eens bewijst dat een groot budget geen garantie is voor een goede film. Integendeel, de teleurstelling is des te groter. Ik kan verder uitweiden over de jammerlijke dialogen en zielige romance tussen (de weliswaar knappe) Constance en de slungelige, arrogante held d'Artagnan, maar u heeft het al door dat u uw popcorn niet aan deze verkrachting van het meesterwerk moet verspillen. Wie een film in de lijn van Guy Ritchie's Sherlock Holmes of King Arthur, KIngdom of Heaven, etc verwacht komt bedrogen uit.

Alfredsons verfilming van deze klassieker is veel meer dan een goede spionagethriller. Het is ook een mooi en realistisch portret van de spion als ambtenaar, met een schitterende cast. Gary Oldman kruipt in de huid van een onopvallende, stille, ervaren ex-spion die een mol in de hoogste regionen van de dienst moet ontmantelen. De manier waarop Alfredson het hoofdpersonage voorstelt is subliem en geniaal. Je hebt geen tijd om rustig onderuit te zakken, of je mist een subtiele wending of knipoog van de regisseur. De verschillende personages en verhaallijnen vereisen je maximale concentratie (en waarschijnlijk ook een tweede kijkbeurt), een tip is dan ook om vooraf op IMDb al eens kennis te maken met de personages. Een absolute aanrader, die ik hoger inschat als die Britse topper van vorig jaar: the King's Speech.