Opinions

Ik heb enkele maanden geleden 28 Weeks Later gezien en ik kon niet anders dan lof betuigen over hoe die film een thema behandelde dat inmiddels al het grootste cliché van de filmindustrie geworden is. Het kon dan niet anders dat ik ook nog de originele film wou zien en al zeker toen ik vernam dat de regisseur van Trainspotting deze had gemaakt. En ondanks de psychologische insteek vond ik hem wat minder dan de opvolger.

Ik had vaker gemengde gevoelens over hoe het werd gefilmd en vooral als die techniek meer zijn gebreken toonde dan zijn genialiteit. Gebreken die pijnlijk duidelijker worden door de gebreken van het DVD-formaat. Maar aan de andere kant van het low budget verhaal, ik vond het scenario even goed tot zelfs beter dan scenario's van films waar er wel hele grote bedragen aan verbonden waren. Ook vond ik dat de film door het filmen met een digitale videocamera er een stuk realistischer uitzag en aanvoelde. De spanning was er om te stijgen in bijvoorbeeld die tunnel en op het eind was het onweer van essentieel belang voor het horror element.

Je ziet trouwens heel erg duidelijk waar de serie The Walking Dead zijn inspiratie vandaan haalde. En ik kan die scène waar Cillian door de straten van het post-apocalypse Londen dwaalde maar niet vergeten. Ondanks het visuele gebrek vond ik het één van de mooiste en sfeervolle scènes die ik ooit al heb gezien. Een gevoel dat werd versterkt door de fantastische geluiden van East Hasting van mijn favoriete band Godspeed You! Black Emperor. Een betere soundtrack voor de scène kun je jezelf niet bedenken. Een andere scène, of beter gezegd scènes, die ik ook mooi vond is het moment dat de vier overlevenden naar die blokkade gingen om zogezegd gered te kunnen worden en zowat aan het verbroederen waren gehele de hele trip. De cast mag dan allemaal onbekenden zijn, met uitzondering dan van Brendan Gleeson, toch deden ze hun werk heel goed en kunnen heel wat acteurs daar toch wel iets van opsteken.

Maar ondanks de sterkte van de inhoud kan ik niet meer dan drie sterren geven. Ik vond, zoals eerder gezegd, de opvolger een stuk beter en dat heeft trouwens helemaal niet te maken met het low budget karakter van de film. Het is een gevoel dat word versterkt door steeds op de gebreken van de camera techniek gewezen te worden. Misschien dat een blu-ray versie enig verbetering kan geven, want de gebreken van het DVD-formaat doen absoluut niets goed aan de film.

De zoveelste zombiefilm, maar eentje die toch weet te presteren met een thema die eerder regel dan uitzondering is in het horror genre. Deze film is een soort van sequel van een film die ik wel in de kast heb staan, maar waar ik nog niet naar heb gekeken. De film speelt zich af 28 weken na dat een destructieve infectie één van de mooiste steden van Europa en zijn inwoners in zijn ban hield. En net wanneer men denkt om hun leven terug op te bouwen komt de infectie terug en toont dat zelfs een georganiseerde omgeving niet is opgewassen tegen een infectie van immense proporties.

Een echte protagonist heeft deze film niet, maar er wordt wel tijdens deze film enig belangstelling getoond voor een gezin die in het begin lijkt op een gebroken gezin, de ouders proberen te overleven en de kinderen wonen gelukkig bij de grootouders aan de overkant van de zee, maar tijdens de film wordt het duidelijk dat dit gezin iets speciaals heeft. Waar andere film er alles aan zouden doen om dat ding wat het gezin zo speciaal maakt te gebruiken in de film, wordt er hier eigenlijk niets meegedaan en daardoor heeft deze film niet een goed einde. Maar het heeft ook geen slecht einde. Dat komt wellicht door het feit dat het einde heel open is en het lijkt er op dat er een nieuwe titel van deze reeks komt. De vraag is echter wanneer, maar de titel staat blijkbaar al vast.

Het gezin krijgt het al in het begin enorm te voortduren en het gezin wordt trouwens nooit echt voorgetrokken. . Nu is dit normaal en logisch dat de protagonisten het altijd weten te overleven, maar hier wordt alles enorm subtiel gedaan. Wat trouwens de spanning goed doet. Het spannend noemen is een beetje kort door de bocht, want ik voelde niet echt spanning. Het waren vooral de schrik momenten die de overmacht namen. En het grappige is dat je het al voelt aankomen, maar er steeds weer weet in te trappen. Het is trouwens heel lang geleden dat er een horror film die niet gebruikt maakt van paranormale gebeurtenissen me zo op de stuipen heeft weten jagen.

De schrik momenten worden trouwens bijgestaan door uitstekend camerawerk en ik heb al meermaals moeten concluderen dat het allemaal wel goed wordt gefilmd en getoond. Het post-apocalyptische Londen wordt mooi weergegeven en ook hoe georganiseerd het allemaal wel lijkt te zijn. Maar het camerawerk geeft pas echt zijn vruchten wanneer de crisis uitbreekt. Dan wordt het enorm chaotisch gefilmd en spelen ze vaak met de verlichting en dat zorgt er voor dat het camerawerk ook zijn aandeel heeft in de schrik momenten. Ook schuwt de film de splattergore niet. Iets waar ik me meermaals aan moet storen bij andere films, maar hier probeert de film het niet echt overdreven te brengen. Uiteraard worden er liters bloed getoond en ook blijven de ledematen niet op zijn plaats, maar hier kon ik me nu niet echt aan ergeren. Het gebeurde niet echt willekeurig en zoiets gebeurde enkel uit noodzaak, niet voor plezier of omdat het leuk is voor het publiek.

Wat ik trouwens ook leuk vind aan deze film is een soort van politiek-sociale boodschap die niet echt zichtbaar is aan de oppervlakte. En toen ik aan het kijken was had ik het niet echt opgemerkt, maar nu dat ik daarnet even een recensie heb gelezen van deze film, komt boodschap ook naar boven. De film heeft veel weg van die gruwelijke holocausttaferelen. Gezinnen die moeten schuilen voor een sterkere macht (de zombies in dit geval), die brandende lijken of het stoffelijk overschot, de gasaanval, die doucescene waar één van de gezinsleden aan een grondige, meer agressieve wasbeurt wordt onderworpen en het feit dat de overlevenden ook door middel van een optimistisch verhaaltje in een ondergrondse bunker word en geleid waar ze daar al geïsoleerd wachten op hun einde zonder dat ze daar enige weet van hebben. Of denken dat ze het gaan halen wat later een leugen bleek te zijn.

En ook de vader, die verdacht veel weg heeft van Thom Yorke, heeft verdacht veel weg van een leider ten tijde van de Holocaust. Een baan met veel verantwoordelijk gekregen omdat hij de enige overleven bleek te zijn van de eerste 'aanval' en alsnog die verantwoordelijk weet te misbruiken om anderen, onbedoeld in het geval van de vader, dood en verderf toe te brengen. Ook doordat hij zijn emoties niet wist te onderdrukken.

En dit alles maakt het zo een goede film die er best wel mag wezen. Een andere film, die waarschijnlijk als inspiratiebron fungeerde, Dawn Of The Dead (2004) genaamd, heeft er een geduchte concurrent die een stuk schrikwekkender is, maar nog altijd een klein beetje minder is.

This confession has meant nothing.

Patrick Bateman (Christian Bale) lijkt een gewone man voor de buitenwereld. Hij is knap, heeft een lichaam waar je u kan tegen zeggen, is intelligent en hij werkt als een investment banking executive in Wall Street, een baan die goed wordt betaald. Bateman is geobsedeerd door winnen en wil in alles de beste zijn. Elke ochtend gebruikt hij diverse producten om, vooral zijn gezicht, beter te laten ogen voor de buitenwereld. Wat de buitenwereld niet weet is dat Bateman eigenlijk een psychopaat is die s'nachts zijn ware aard toont. Van zwervers tot modellen, iedereen die in de handen van Bateman komt moet er aan geloven. Omdat hij een winnaarsmentaliteit heeft, komen zijn ware negatieve gevoelens ook naar boven als iemand bijvoorbeeld een mooier uitziend visitekaartje heeft.

De film heeft op het internet een cultstatus gekregen en aan de ene kant snap ik het ook. De dialogen zijn leuk om te volgen, vooral als er soms gebruikt wordt gemaakt van slimme termen. Iets wat normaal is bij de yuppie beweging. Ook maakt de film veel gebruik van verwijzingen naar de popcultuur, zoals wanneer Bateman luistert naar zijn muziek die bekend was in die tijd. In de film probeert men niet het leven van een psychopaat te verbloemen, maar tonen ze het type psychopaat met een winnaarsmentaliteit die amper de strijd met de maatschappij aan kan. Hoe langer de film duurt, hoe meer hij zijn controle over zijn gekheid verliest en dit levert soms ietwat grappige scenes op die zich onder de noemer 'donkere humor' scharen. De humor die ook een andere prachtfilm 'American Beauty' gebruikt. Christian Bale toont dat hij perfect is om deze psychopaat te spelen en zijn rol is geweldig te noemen. Iets waar andere rollen in de film een voorbeeld aan mogen nemen. Voor de rest is dit een hele goede film die ik zeker nog eens zal bekijken, ookal is het maar om de held (een tegenstrijdig iets, aangezien de hoofdrolspeler van de film een badguy is) terug aan het werk te zien.

Vier sterren.

I'm the hand up Mona Lisa's skirt. I'm a surprise, Kevin. They don't see me coming.

De film volgt het leven van een hele succesvolle advocaat die iedere zaak waar hij zich over boog tot een succes wist te maken. Het begint al in zijn geboorteplaats waar hij een pedofiele leerkracht weet vrij te pleiten door de bekende trucjes die men ook gebruikt in de realiteit, namelijk elk kleine verandering in een gelaatsuitdrukking of hoe iemand zich opstelt / spreekt zo weten te manipuleren dat iemand zijn getuigenis als twijfelachtig kan worden bestempelt. Zijn succes en zijn overwinningen blijven niet enkel in zijn geboorteplaats het gespreksonderwerp, maar weet zich ook een baan te banen naar New York waar hij op een dag een aanbieding krijgt om te gaan werken voor een heel groot multinational advocatenkantoor die mensen met veel geld en macht altijd weet vrij te pleiten.

Als Kevin Lomax (Keanu Reeves) zijn nieuwe baas John Milton (Al Pacino) ontmoet, blijkt dat hij wel meer is dan enkel een advocaat en dat die baas niet enkel een zakenman is, maar de personificatie van Satan, Lucifer en wat weet ik nog allemaal. Omdat iemand met zo een succes niet anders dan een ego heeft, ziet Lomax dit nog niet direct in en krijgen we de gedurende film te zien wat de gevolgen zijn als iemand zijn ziel verkoopt aan de duivel met een katholieke achtergrond.

Ik ben altijd bang dat een film waar Lucifer de hoofdrol krijgt altijd vol zit met een conservatief katholiek gedachtegoed. Gelukkig dat deze film zich daar ver mogelijk van wil afzetten en zich niet schaamt voor wat naakt en 'duivelse' praktijken. Deze film kaart zoveel dingen aan en ik zie de duivel meer als een metafoor aan. De wereld van advocaten is niet zo stralend als in andere films of wat men in de realiteit wilt laten denken en soms moeten ze ook tegen hun idealen in gaan om te kunnen winnen. De één zijn dood is de ander zijn brood. Maar toch genoot ik ook van de aanwezigheid van een fictieve duivel die alles naar zijn hand weet te zetten. Wat een geweldige performance van Al Pacino! In tegenstelling tot anderen weet hij me wel steeds te verbazen en te genieten van zijn acteerwerk. Dit is al mijn vijfde film waar ik de pracht van Pacino mag aanschouwen en hij heeft me tot nu toe nog nooit weten te teleurstellen.

Maar ook het acteerwerk van Keanu Reeves en Charlize Theron mag er best wel wezen. Alleen ergerde ik me aan het personage die Charlize Theron moest spelen. Wat trouwens helemaal te wijten is aan haar mentale achteruitgang. Maar soms kon haar personage wat dramatisch uit de hoek komen. En dat vooral in het begin toen ze maar net in New York waren. Zoals ik al zei schaamde de film zich niet voor wat naaktheid en wat hier en daar geflirt met niet alledaagse dingen. En dat is eigenlijk wel normaal in een omgeving waar Lucifer een prominente rol speelt. De regisseur weet een hoog kwalitatief product af te leveren en ik snap dan ook niet waarom hij niet minstens een vier als gemiddelde heeft. Met alle respect voor ieder zijn mening.

Mijn interesse werd gewekt door deze fantastische scene en daardoor waren mijn verwachtingen enorm hoog. En zoals jullie wellicht kunnen lezen zijn die verwachtingen voor mij ingelost.

De vriend van mijn moeder had enkele tickets voor een film naar keuze en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Om eerlijk te zijn had ik eigenlijk meer zin om naar It te gaan, maar met het gezelschap dat mee was had ik daar helaas niet veel keuze in. Ik ben een groot fan van Nolan, maar om de één of andere reden wisten de trailers me niet echt te overtuigen. Ik had het gevoel dat ik het trucje van Nolan nu wel gezien had. Nu ik de film gezien heb, kan ik zeggen dat zijn trucje nog min of meer standhoudt. Het is zeker niet zijn beste, maar ook verre van zijn slechtste. Ik heb daarnet gezegd dat ik meer zin had in It, maar ook hier zat de spanning goed en mede door de opzwepende muziek zat ik ook bij deze film op het puntje van mijn stoel.

Er zijn heel wat mensen die vinden dat Hans Zimmer de plank hier behoorlijk mis slaat. Uiteraard is de soundtrack terug typisch Zimmer; lekker bombastisch met hier en daar melancholische trekjes. Maar ik vond het eigenlijk perfect passen met de daarbij horende scénes. Ik durf zelfs zeggen dat de muziek het grootste aandeel had in de adrenaline die mijn lichaam aan maakte gedurende de film. Nu maakt niet enkel een sterke soundtrack een film goed, maar ook cinegrafisch stond de film sterk in de schoenen. Ondanks dat de film in het blockbuster-seizoen uitkwam, was ik aangenaam verrast over het kunstzinnige aspect van de film. Een klein minpuntje vond ik wel de ietwat cleane uitstraling van de oorlog. Naar mijn mening kun je geen oorlogsfilm maken zonder de gruwel (expliciet) te tonen. Ook miste ik soms de chaos die oorlog teweeg brengt. In het begin was het alsof ze stonden te wachten om een ritje te maken in een achtbaan en niet om de gruwel te ontvluchten. Gelukkig maakte de film (en vooral de soundtrack) dit goed naarmate de film vorderde.

Andere minpuntjes is het gebrek aan Franse, Belgische en Duitse soldaten. Dat Duitse soldaten ontbreken kan ik nog rechtvaardigen door te zeggen dat dit deels ten goede komt aan de spanning (net als wat Steven Spielberg deed in Jaws door de haai amper in beeld te tonen), maar dat Franse en Belgische soldaten ontbreken vind ik een beetje de geschiedenis vervalsen. Het helpt in ieder geval niet dat de houding van de Britten in de film was dat hun leger voorrang had en de rest maar moest wachten op een alternatief. Ik weet niet of dat ook in het echt gebeurde, maar ik betwijfel het.

De dood van die jongen op de plezierboot vond ik ook vreemd. Het was alsof Nolan zo nodig een achtergrond moest verzinnen voor hem. Ik vond het eigenlijk beter als hij hetzelfde deed bij die jongen als wat hij deed met de soldaten. Door hen 'anoniem' te maken verduidelijkte hij de kracht van het collectief. En in mijn ogen was dat dan ook de boodschap van de film.

Wat een waardeloze film. Ik werd bij het lezen van de informatie enorm enthousiast, het concept klinkt immers heel leuk. Helaas is het concept in de film op een volledige verkeerde manier gebracht. Ik dacht eerst dat de regisseur dit concept zou gebruiken om een alternatieve straf dan de death row te vinden en daar zijn bedenkingen over te maken. Naast dat had ik ook gedacht dat hij een punt zou maken over dat de evolutie van technologie heel nadelig zou kunnen worden voor de wereld en zijn natuurlijke werking. Helaas denkt de regisseur niet verder dan zijn neus lang is en bracht hij een product uit die nooit het daglicht had mogen zien.

Wat ik me eigenlijk de hele tijd afvroeg was of dat de regisseur eigenlijk wel enige kennis heeft van videogames en het betreffende publiek. Steeds werd het stereotype over gamer gebruikt, zoals bijvoorbeeld die overdreven dikke man met een brilletje. Deze man bevestigde het beeld dat veel mensen hebben van iemand die bijvoorbeeld RPG's speelt. Iets dat ik heel jammer vind, maar door deze film weet ik waarom men zo denkt. Men probeert een film neer te zetten die precies op maat is gemaakt voor gamers, maar ieder serieuze gamer zou walgen van deze waardeloze film.

Om dan terug te gaan naar deze film. Zoals ik al zei kon het concept op een hele filosofische manier gebruikt kunnen worden. Maar dat is hier het geval niet. Naast een verkeerde benadering van het thema is het verhaal eigenlijk kwalitatief beneden alle pijl. De kijker moet zelf zijn fantasie de vrije hand geven en dan moet die fantasie weinig elementen bevatten van de film om het verhaal toch nog een hele leuke dimensie te geven. De niet samenhangende scènes doen ook niet echt veel goeds aan de film en zorgt dat de kijker zich beter voorbereidt met een stevige dosis aspirine. De vraag aan welke substantie deze regisseur zat om tot zoiets te bekomen is eigenlijk niet zo een hele rare vraag, getuige die scènes in die sim-achtige wereld.

De special effects zijn ook van een ondermaats niveau. Zo ondermaats zelfs dat een serieuze game zulke effects nooit zou gebruiken om de consument onder de 'indruk' te maken. Scènes waar een schot in het hoofd er direct voor zorgt dat een volledige hoofd weg is, ledematen (het hoofd is een favoriet in deze film) die zich van het lichaam scheiden, waarbij het hoofd de favoriet is in deze film, en lichamen die uiteen spatten alsof het niets is. Met het bloed, dat eigenlijk meer weg heeft van een dikke smurrie, inbegrepen. Ondermaats camerawerk en flashbacks die te pas en te onpas tevoorschijn komen zorgen voor de verwarring. Ik denk dat dit een ode aan de fast paced shooters zou moeten zijn, maar zelfs die shooters houden hun snelheid in bedwang.

Op sommige momenten lijkt dit enorm op een pornofilm, maar zelfs een pornofilm heeft nog betere acteurs. Het acteerwerk in deze film is erg ondermaats te noemen, zo ondermaats dat Gerard Butler (300) de vreemde eend in de bijt is. En wat is dat toch met dat overmatig gebruik van het woord fuck en zijn consoorten ? Ik heb niets tegen het gebruik van fuck en zijn vormen. Scarface kent zoiets ook en die scoort relatief hoog. Daar wordt het immers op een artistieke manier gebracht. Ja, dat zal heel vreemd klinken, dat zal ik zeker geloven. Maar hier is het gewoon te belachelijk voor woorden. Fucking en cocksucker heb ik vooral in het begin al meerdere keren voorbij zien gaan. In een zin en op een moment waar fuck totaal verkeerd komt. En raad eens uit wie zijn mond het komt ? Niet uit de mond van de slaven, maar uit de mond van die fucking buitenstaanders die helemaal niets te maken hebben met die fucking strijd. See what I did there?

Men zou zich beter schamen dat ze de term gamer hebben misbruikt om dit te gebruiken om gamers in een slecht daglicht te brengen. Ik ben zelf nog een gamer geweest en ik heb nooit xD gebruikt, nooit fucking als een bijvoeglijk naamwoord gebruikt en helemaal niet zo een twisted fantasy gehad. Of ben ik een uitzondering op de regel ? Met deze film zou ik het allicht nog denken.

Ik wist al van tevoren dat dit allesbehalve een goede film zou zijn en moest mijn moeder hem niet hebben opgenomen, dan zou ik hem nooit gezien hebben. En aangezien deze film gewoon waardeloos is, zou dat het beste geweest zijn. Bij het kijken van de film ergerde ik me constant aan van alles. De bedoeling was waarschijnlijk om medelijden en respect te krijgen voor het harde leven van Curtis, maar het heeft een averechts effect gecreëerd. Iets wat ik wel verwachte en me lichtjes door deed beïnvloeden.

Nu moeten we dit eigenlijk niet zien als een echte biografie, want het leek me meer op een dertien in dozijn actiefilm die tevens ook verwaarloosbaar is. Alle clichés worden gebruikt om het publiek (in dit geval mezelf) tevreden te houden, maar helaas werd er enkel rekening gehouden met het soort mens die niet echt veel films bekijkt en open staat voor iedere actiefilm. Nu kun je uiteraard niet verwachten dat men ook eens rekening begint te houden met mensen met een beter ontwikkelde smaak (om niemand tegen de schenen te schoppen), maar dan vind ik het niet raar dat ik deze film flink zal bestraffen.

Er is duidelijk zichtbaar dat de film zich als een TGV voort beweegt en dat zorgt er voor dat deze film een warboel wordt. Het gaat gewoon te snel om een deftig beeld te hebben en dat zorgt er voor dat deze film zelfs geen vermakelijke zit wordt, maar een hindernisbaan vol met onduidelijkheden. De acteerprestaties vond ik min of meer ook maar van een belabberd niveau en ik ben van mening dat Curtis zich er maar beter van bewust is dat hij zelfs in de filmwereld niets brengt dat van enig belang is. Men beweert dat dit een soort van ode aan hip-hop is, maar dan zet ik mijn vraagtekens bij die ode. Er wordt nergens diepgaand verteld waarom Curtis zich meer aangetrokken voelde aan hip-hop en waarom hij hip-hop als zijn redding zag. Er word af en toe een oud hip-hop nummer gespeeld, maar we mogen meer 'genieten' van Curtis zijn producties. Inderdaad, genieten met aanhalingstekens.

Waar ik van schrok was dat ik op die oude nummers een naam kon plakken (LL Cool J, KRS-One (Boogie Down) en Beastie Boys) en dat ik die poster van Gang Starr direct opmerkte. Dit is met mijn beperkte kennis van hip-hop eigenlijk een mirakel. Maar de soundtrack van deze film was gewoon te slecht voor woorden. Nu kon ik dit wel verwachten, aangezien het min of meer gaat over het leven van Curtis, maar ik kijk naar een film en niet naar een reclamespot voor een verzamelalbum van oude nummers.

Meer wil ik eigenlijk niet zeggen. De film heeft niet het respect om mij te entertainen, wel, dan mag hij mijn respect om het zeer diepgaand en beleefd te houden vergeten. Hou je van de hip-hop die Curtis maakt ? Kijk deze film. Hou je van een film met een snelheid van een TGV ? Kijk deze film. Wil je eens jouw tijd verspillen aan waardeloze dingen ? Zet deze dan eens op. Maar wil je een lijst maken met alle film die je zeker moet bekijken voor dat je sterft ? Dan raad ik ten zeerste af om deze film op te nemen in jouw lijst. Het mag dan wel een halfje meer hebben dan Borat en Brüno, het maakt het er niet minder slechter van.

If I'm gonna die, I want to die comfortable.

The Hurt Locker is een film die ik al heel lang wil bekijken. En iedere keer komt er wel iets tussen waardoor ik deze film uiteindelijk nog nooit gezien heb. Tot gisterenavond. Omdat er een Belgische televisiezender het eindelijk door begint te krijgen dat vijf keer in het jaar dezelfde film te tonen niet meer tot de orde behoort, heb ik eindelijk deze film kunnen zien. Helemaal enthousiast dat ik was heb ik deze film bekeken, maar wat ben ik teleurgesteld in deze film. Het is allesbehalve een slechte film en ik kan absoluut een twee uur durende trage film bekijken, maar op het eind van de rit was ik niet echt meer enthousiast zoals ik was bij het begin.

De film speelt zich af in de oorlog in Irak. Waar anderen moderne oorlogsvoering films zich bevinden in de aanvalslinie bevindt deze film zich meer achter de linies, maar dat betekent niet dat het er minder gevaarlijk op is geworden. We volgen een driekoppig ontmijningsdienst die net een leidersfiguur heeft verloren en een nieuwe leider krijgt. Een excentrieke leider weliswaar.

En ik heb totaal geen band met het hoofdpersonage. Ik vind het meer een roekeloos mannetje die zichzelf en zijn eigen team in gevaar brengt. En dat het team diezelfde mening delen als mij kun je af en toe eens zien in de film als men het beu is dat hij altijd dingen doet die absoluut niet veilig zijn. Op het eind wordt wel duidelijk waarom hij het doet en wat hem drijft om zo roekeloos te zijn. De personages zijn allemaal van die stereotype Amerikaanse soldaten met een stoere mond en het woord 'motherfucker' krijgt hier een nieuwe definitie. Ook vind ik het hoofdpersonage maar een Rambo figuur die al na de eerste dag in Irak de dood zou hebben gevonden.

Tijdens de film vergeleek ik deze soms eens met Jarhead. Deze film neemt zich wel wat serieuzer dan Jarhead, maar ook in Jarhead gebeurt er weinig. En vat me niet verkeerd op, niet iedere oorlogsfilm moet Michael Bay explosies hebben of dezelfde kracht hebben als een Apocalypse Now, maar die 'leegte' kon toch worden opgevuld door iets interessanter ?

En wat mij trouwens opvalt is dat er nergens diep op in gegaan wordt. We zien de mannen met hun Humvee naar de plek des onheils gaan, de leider doet zijn pak aan (de robot is niet cool genoeg voor meneer James), doet een meter of 750 en dan is die bezig met de draden. Het is moeilijk, het is lastig, maar op het eind (na tien minuten) is het een eitje. En realisme bij het ontmantelen van een bom is hier ook ver te zoeken. Zo volgt die een circuit, trekt die aan die kabels en komen de bommen uit de grond. Dat zijn al twee dingen die een expert nooit zou doen. En ja, ik heb geen verstand van bommen, maar dat is gewoon common sense. En veel gebeurt er eigenlijk ook niet echt in deze film behalve bommen ontmantelen. Er wordt wel eens een onderzoek gepleegd naar iemand, ze doden eens vijanden met een sluipschuttersgeweer of ze houden een vriendelijk gevecht met elkander in de barakken, maar daar stopt het ook.

Het verhaal dan, heeft deze film dit wel ? Zoals ik al eerder zei wordt er nergens dieper op ingegaan. Niet over de oorlog in Irak (niet echt toepasbaar bij deze soort films, dit is meer voor politieke films), niet over de personages zelf (af en toe wordt er iets bekend gemaakt, zoals de verslaving van de leider), niet over het gezin van de personages (het gezin van de leider komt wel eens in het beeld, but that's it) of een ander onderwerp die best wel eens interessant kan zijn in zo een soort films.

We kunnen er geen doekjes om winden, deze film is een teleurstellende film. Maar ik ben wel blij dat ik deze heb gezien. Ik vond die 133 minuten niet echt tijdsverlies en deze film verdient zeker punten boven de vijf, maar toch heeft deze film heleboel verkeerde keuzes gemaakt die er voor zorgden dat deze film niet echt mag of kan gezien worden als een klassieker.

Na deze negativiteit zijn jullie waarschijnlijk benieuwd waarom ik deze film toch een zeven geef. Wel, deze film is origineel (ja, Lethal Weapon deel twee en deel drie hebben een scene waar ze een bom moeten ontmantelen, maar dat is niet het primaire thema) en het heeft me de gedurende 131 minuten weten te boeien. En het is een trage film, maar allesbehalve saai. Er waren wel momenten dat het even saai en eentonig werd, maar dat duurde nooit echt lang. En zoals ik al zei is dit geen slechte film, het is enkel een film die ons enthousiast maakten met de dingen die eigenlijk heel weinig gebeuren in de film. Ik denk zelfs dat ik op deze film ben gekomen doordat in de trailers de nieuwe leider wordt geprofileerd als een held, het soort helden à la House die met zijn excentrieke manier van doen de harten van menigeen filmliefhebber verovert. Het is de kracht van een PR-praatje en van de trailers dat deze film soms wordt gezien als een klassieker in zijn soort.

Bij mijn volgende kijkbeurt zal mijn verwachtingspatroon drastisch verlaagd worden en zal ik misschien minder teleurgesteld zijn.

Christopher Nolan heeft het weer gedaan! Ik wist van vooraf wel dat dit een goede film zou zijn, maar dat het vijf punten waard zou zijn was een ander verhaal. Ondanks de complexiteit van het verhaal en de lange zit was het toch de moeite waard om deze film uit te kijken en daarbovenop ook nog eens een euforisch moment te hebben. Nu waren de net genoemde punten net één van de redenen waarom deze film zo geweldig is, maar kunnen voor velen ook de reden zijn om deze film slecht(er) te beoordelen en dat vind ik heel jammer. Inception is voor mij net als een tweede deel van Memento, maar dan beter uitgewerkt met zowel de goede kanten van Memento als met de sterke kanten van The Dark Knight. Vergelijk eens hoe The Dark Knight eruit ziet met hoe deze film eruit ziet of voel hoe The Dark Knight de gevoelige snaar raakt met hoe deze film dat doet. Welk vergelijkingsmateriaal deze film heeft met Memento hoef ik niet uit te leggen, want dat is een stuk meer zichtbaarder en ook logischer.

Nu kon je het een beetje zien aankomen dat deze film van hoogstaande kwaliteit zou zijn door enkel te kijken naar de grote namen in de crew. Bekende en grote namen als Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Michael Caine (blijkbaar een hele goede vriend van Nolan, want de hoeveelste film is dat al niet waar ze samenwerken?), Ellen Page (die een enorme evolutie heeft meegemaakt in haar carrière) en Tom Hardy (die ik nauwelijks herkende) doen wat van hen verwacht wordt en doen daar nog een schepje bovenop. Maar ook minder bekende namen als Ken Watanabe, Dileep Rao, Marion Cotillard en Cillian Murphy weten een indruk na te laten.

Zoals ik al eerder zei is het een lange zit. Maar dat was absoluut noodzakelijk voor deze film. Om een verhaal van dit formaat uit de doeken te doen moet je heel wat uitleggen en dat doet de film uiterst subtiel in het eerste uur. Dat is zoals de voorbereidingen die men treft voor een heist. Iets wat de opdracht in deze film in feite ook is. Nolan zet ons weliswaar vaker op een verkeerd been (wat wederom ook zijn specialiteit is, zie The Prestige), maar dat zorgde er in mijn geval niet voor dat ik verdwaald liep in deze film. Het heeft er voor gezorgd dat ik het in mijn achterhoofd hield dat niet alles is wat het lijkt te zijn en ik dus iedere keer moest uitkijken.

Maar om eerlijk te zijn was ik tijdens de film toch een beetje sceptisch. Daar was niet echt een specifieke reden voor, maar toch voelde ik dat de film me nog niet echt kon overtuigen. Dat het uiteindelijk toch gelukt is een verdienste voor het laatste halfuur van deze film (en voor mij één van de betere 30 minuten uit de filmgeschiedenis). Ik heb een zwak voor emotionele trips in films en zoiets kan voor mij een film maken of breken. In dit geval heeft dat de film gemaakt en er voor gezorgd voor de perfecte beoordeling. Ik ken maar weinig films die mijn gevoelige snaar kunnen raken en als ze dat al doen, kunnen ze zelden tippen aan de emotionele trip die we hier voorgeschoteld krijgen. Eentje die me zelfs zo kon raken dat ik op het moment dat Dom Cobb zijn kinderen echt terugziet een spreekwoordelijke klap in mijn gezicht kreeg en ik tranen in mijn ogen kreeg die tevens ook nog een gevoel van opluchting creeërde. Een genot die ik zelden voel en dus absoluut één van de weinige emoties is die een film voor mij teweeg kan brengen.

Dus kort samengevat, wat maakt nu de film precies zo goed? Wel, de complexiteit en intelligentie van het verhaal is een mooie reden om te starten. Maar de echte redenen zijn de opbouw van de film (wat ook deel maakte tot het prachtige van de emotionele trip), het hoge niveau van de acteurs (zowel de bekende als de voor mij onbekende acteurs), het laatste halfuur van de film en natuurlijk de emotionele qlimax die resulteerde in een intens genot van opluchting en verdriet. Allemaal verpakt in een spreekwoordelijke klap op mijn wang. En hoor, Hans Zimmer is ook weer eens van de partij!

Beste film van de laatste tien jaar? Ja. Eentje die binnen vijftig jaar nog altijd gaat gewaardeerd worden en uiteindelijk een plaats in de boeken van de filmgeschiedenis haalt? Ik denk het wel.

Ik weet niet wat de reputatie van Christian Bale is op deze site, maar voor mij kan die weinig verkeerd doen. Ik heb hem al een aantal keren gezien, en af en toe loopt er wel wat mis, maar hij weet me eigenlijk nooit echt teleur te stellen. Zijn acteerwerk in American Psycho mag subliem genoemd worden, al vind ik dat de regisseur een verkeerd beeld gaf van zijn personage. Ook mag zijn acteerwerk in de Batman trilogie niet onderschat worden. Ik wou hem de Al Pacino van deze generatie noemen, maar dat is appelen met peren vergelijken en het zou enkel maar een verkeerd beeld geven van de unieke talenten van beide acteurs.

Tegenwoordig ben ik, naast het vervolledigen van de klassiekers, ook bezig met wat films te bekijken waar Bale zijn samenwerking heeft aan verleend. Nu heeft dit niet zoveel prioriteit en echt actief aan het zoeken ben ik niet. Enkele weken geleden kwam deze film op de Belgische televisiezender VT4 en had ik geen enkele reden om hem niet te bekijken, niet wetende wie de regisseur was. Nu ik vandaag weer verder heb gedaan met het bekijken van alle opgenomen films heb ik gekozen om deze film te bekijken.

En ik moet toch concluderen dat dit een goede film is, maar misschien niet de film die echt heel goed is. Niet dat het iets verkeerd doet, maar mijn intuïtie gaat niet akkoord met al die lofbetuigingen. De film wist me wel te verrassen; De diverse plotwendingen deden hun werk en het feit dat Bale zo vloeiend Brits sprak. Dat is misschien te wijten aan het feit dat hij van Britse komaf is, maar vooral aan het feit dat Bale zich nooit profileerde als een Brit. In de andere films waar hij ook speelde deed zijn Amerikaans accent hem nooit de das om en dat verraste me enorm. Zoals ik al zei wist ik niet wie de regisseur was, maar tijdens de film had ik het wel door. Dit kwam vooral doordat Nolan's handtekening zich overal in de film toonde en een klein beetje door het feit dat Michael Caine meedeed.

Bale en Caine zijn toch wel het populairste duo die tegenwoordig bestaat. Beide weten me te imponeren en ook hier wist Caine heel goed te presteren. Dat Caine opnieuw werd gevraagd met Bale in een andere Nolan film is eigenlijk niet echt toeval. Ook hier weet Caine de op de achtergrond houdende autoritair te spelen. Dat doet hij voor mij namelijk ook in de Batman trilogie, daar als de butler die de ouder moest spelen en hier als de goochelaar vader die de vlag aan de nieuwe generatie geeft. Aan het eind van de film dik tegen zijn zin. Wat opmerkelijk te noemen is aan deze film zijn de plotwendingen die zich lieten opvolgen door andere plotwendingen. En ook al keek ik de film met opperste concentratie, het draaide me door de verschillende plotwendingen steeds een loef af. En dat vind ik goed aan soortgelijke films.

Nogmaals, een goede Nolan film die genoeg goede acteerprestaties en degelijke plotwendingen weet te bieden, maar niet de beste film van Nolan is. Die award is in mijn ogen meer voor de Batman trilogie en Insomnia.

Ik denk dat velen het verschil tussen saai en traag niet begrijpen. Dit zeg ik omdat ik vind dat deze film wel wat meer waardering verdient. Mijn relatie met post-apocalyptische films is een knipperlichtrelatie, maar als er meer films iets dergelijks als dit neerzetten dan kan die relatie best wat meer vaster zijn. Waar ik meestal aan stoor aan zulke films is dat het enorm clichématig is. Oftewel hebben we te maken met de voorspellingen van de Maya's of breekt er een virus uit waardoor mensen veranderen in wezens - etcetera - maar deze film probeert het wat minder ver te zoeken en wijt het aan een onbekende oorzaak waardoor de wereld letterlijk in brand stond. En alhoewel we nooit opheldering krijgen over wat er nu precies gebeurd is zorgt dat er wel voor dat we niet overbelast worden met motto's als 'de wereld redden begint bij jezelf' of dat we meer zorg moeten hebben voor onze omgeving.

Begrijp me niet verkeerd, ik sta niet cynisch tegen die zinnen, maar soms heb ik gewoon er mijn buik van vol. Gelukkig dus dat de film die weg niet neemt en ons laat 'genieten' van een meer realistische post-apocalyptische wereld. Dat doet de film door fantastische grimmige beelden te tonen en de intimiteit en existentiële gedachten mooi weer te geven. I Am Legend had ook zoiets met de hond van de protagonist en de protagonist, maar hier wordt zoiets beter weergegeven en is het een stuk meer voelbaarder. De momenten waar de vader zijn kind leert zijn leven te nemen, samen een duik nemen in een gevonden poeltje, samen eten vinden in die schuilkelder en daar echt een vijf gangen menu van maken, zich wassen en daar ook uitgebreid de tijd nemen om wat meer voor de dag te komen zijn hele sterke scènes en tonen die intimiteit heel goed.

Heerlijk trouwens hoe de film de twee protagonisten gebruiken als metaforen voor het menselijk overlevingsinstinct en ethiek. De vader doet er alles aan om zijn kind alles te geven wat er nog rest en daar letterlijk over lijken gaat en het kind steeds afvraagt of dat het wel het juiste is wat ze doen. 'Are we still the good guys?' zindert nog steeds na. Wat ook gewoon fantastisch is dat zulke optimistische dingen nooit de bovenhand krijgen, maar wel een stuk krachtiger zijn dan al dat depressieve dat we op ons bord krijgen. Dat depressieve mag dan wel traag op gang komen, sommige dingen wil je niet de volle 111 minuten voelen. En dat heb ik het zeker over die momenten waarop ze moeten vluchten van de kannibalen, een moeder en haar kind achtervolgd worden door een hele horde kannibalen en wanneer het beeld hen niet meer toont een afgrijselijk geluid wordt geproduceert wat klinkt als een schreeuw en een slag of dat moment dat ze uit die kelder moeten vluchten omdat het daar vol zit met levende slachtoffers voor de kannibalen

En alhoewel ontmoetingen schaars zijn, vond ik sommige vreemdelingen geweldig en vond ik het heel jammer dat ze zo snel als ze gekomen waren ook zo snel vertrokken. Die dialogen tussen die blinde negentigjarige man vond ik geweldig en wederom enorm intiem;
How would you know that, that you were the last man alive?
Well, I don't guess you'd know it. You'd just be it.
Maybe God would know.
God wouldn't know what... God wouldn't know what he knows. If there is a God up there, he would have turned his back on us by now. And whoever made humanity will find no humanity here. No, sir. No, sir. So beware. Beware.
Do you ever wish you would die?
No. It's foolish to ask for luxuries in times like these.
Boem bam, als je hier geen klap tegen de wangen van krijgt, dan weet ik het ook niet.

Maar niet alles aan deze film is meeslepend en perfect, bij sommige dingen had ik ook mijn vraagtekens bij. Die scènes met de moeder van het kind waren enorm overbodig omdat ze niets bij brachten en helemaal niet omdat er nergens een uitleg was wat er in hemelsnaam aan het gebeuren was. Die moeder had geen echte rol of belang. Ook had ik ook liever iets mee gekregen wat nu de oorzaak was van die natuurramp, want als er midden in de film weer iets in brand staat zonder enige aanleg, dan sta ik ook even gekke bekken te trekken.

Which would be worse - to live as a monster, or to die as a good man?
Dit is mijn tweede Scorsese film die ik heb bekeken en ik ben vooral benieuwd naar dat hij het nog steeds heeft na twintig jaar na Goodfellas, een film die nog steeds bij mijn persoonlijke top van bekeken films hoort. En ik kan nu al gerust dat hij het nog steeds heeft, al heeft deze film nooit de potentie gehad om Goodfellas van de troon te schoppen. Een meer dan degelijke film die de grootste mindfuck herbergt in de vorm van een enorme plotwending. Dat deze film veel discussies zal en heeft laten doen oplaaien is eigenlijk een presentatie an sich. Maar dat verdient het ook.

De film volgt twee US Marshals die worden opgeroepen na een mysterieuze verdwijning van een patiënt op Shutter Island. Shutter Island is een eiland waar degene naartoe moeten die door hun waanzin en/of andere psychologische ziektes een criminele daad hebben gedaan waarbij er slachtoffers zijn gevallen. De patiënt die op het eerste zicht 'ontsnapt' is heeft haar drie kinderen vermoord, dus dat zij een gevaar is voor de buitenwereld is een feit. Wanneer Edward Daniels (Leonardo DiCaprio) en Chuck Aule (Mark Ruffalo), de twee US Marshals, het eiland bereiken steekt er een orkaan de kop op die er voor zorgt dat de twee voor een lange tijd het eiland niet kunnen verlaten. De film heeft genoeg mogelijkheden om zich tot een thriller om te vormen die genoeg spanning creëert die er voor zorgt dat men op het puntje van hun stoel zit. En die mogelijkheden neemt de film dan ook om tot een soortgelijkend resultaat te bekomen.

Al van in het begin zorgt de soundtrack er voor dat de spanning van een hoog niveau is. De soundtrack werkt zich naar een qlimax, maar de verwachte qlimax komt er nooit. Plots stopt de muziek en kan er weer rustig gekeken worden. En op de één of andere manier zorgt dit er voor dat deze film iets unieks in handen heeft. Het is totaal niet origineel, want bijna elke thriller heeft zoiets, maar toch is de manier dat deze film dit brengt heel uniek. Dit blijft trouwens heel de film tot aan die enorme plotwending.

Naast de soundtrack zorgt het verhaal er ook voor dat er genoeg spannende momenten de kop op steken. Het thema zorgt er sowieso voor dat het spannend zal worden. Want zeg nu zelf, een eiland die net lijkt als Alcatraz, maar dan enkel voor de mentale zieken ten tijden dat lobotomie nog maar een experimenteel onderzoek was levert genoeg spannende momenten en stof tot nadenken op. Maar ook de keuzes dat de regisseur neemt om tot een geweldig resultaat te bekomen maken ook daar deel van uit.

Op een gegeven moment begon ik toch wel een band te creëren met het hoofdpersonage en werd ik volledig opgezogen in de film. Leuk weetje, toen de film gedaan was had ik toch nog even een gevoel dat ik nog in de film zat. De band die ik had gecreëerd met het hoofdpersonage zorgde er voor dat ik op een gegeven moment zijn gedrag begon te analyseren. Opmerkingen dat hij waarschijnlijk het posttraumatisch stresssyndroom had, omdat hij steeds die doden van dat concentratiekamp bleef herinneren en steeds nachtmerries daar omtrent had. Ook het feit dat zijn overleden vrouw een belangrijke rol speelde in die nachtmerries en dat hij op een gegeven moment hallucinaties kregen versterkte toch dit gevoel dat hij dit syndroom zou hebben. Ook begon ik op een gegeven moment zijn verantwoordelijkheid in twijfel te trekken en vond ik dat hij op een gegeven moment teveel procedurefouten aan het maken was. Maar dat hij eigenlijk zelf een patiënt is had ik nooit durven denken. Vooral het feit dat de film jouw liet denken dat het ziekenhuis er voor iets tussen zat zorgde er voor dat ik nooit zo een einde in gedachten had.

En toen had ik nog een betere band met het hoofdpersonage. Ik begreep al zijn daden op een gegeven moment en ik dacht bij mezelf 'wat als zoiets gebeurt bij mij ?' Zou ik dan rationeel handelen ? Of zou ik ook doen wat hij deed ?

Het is trouwens een hele prestatie om mij op het puntje van mijn stoel te houden, medeleven te laten krijgen voor een fictief hoofdpersonage en me opgezogen te laten worden in een film. Goodfellas deed zoiets soortgelijkends en daarom weet ik dat dit misschien wel eens het handelsmerk is van Martin Scorsese. Al betwijfel ik dat, want er staan ook heel wat biografieën op zijn naam en ik ben eigenlijk nog nooit opgezogen geweest in een biografie van iemand. Sympathie, respect en fascinatie heb ik sowieso al voor dat ik een biografie gezien heb. De beste film van 2010 zal dit waarschijnlijk niet zijn, maar een meer dan goede film is het sowieso. Alles zit goed. Acteerwerk, het verhaal, die enorme mindfuck van een plotwending en het feit dat deze film me heeft opgezogen zorgt er voor dat dit een vier een half krijgt. Voor mij is dit de beste film die ik tot nu toe heb gezien afkomstig uit 2010. Mijn respect, beste, die heb je zeker!