Opinions

Grappig dat deze film op RYM een gemiddelde heeft van meer dan 4* en dat ie hier maar matigjes wordt gewaardeerd. Moet zeggen dat ik 'm ook niet zo'n meesterwerk vind als op een hoop andere plekken wordt aangegeven. Ik hou best van wat scherp commentaar op menselijke natuur, bourgeois hypocrisie en religieuze dogma's, maar ik heb het idee dat hij dat in een film als Belle de Jour een stuk beter doet. Ook qua surrealisme is deze film niet zo heel uitzonderlijk en kan je voor dat element beter Phantom of Liberty kijken. Uiteraard zitten er een hoop aardige momenten in, maar hij is mij een beetje te vlak en moeilijk om doorheen te komen.

Ik had een flinke Goodfellas vibe bij deze film, alleen heeft deze een minder negatief einde. Of tenminste, in deze film wordt wat meer in het midden gelaten of het nou een negatief of positief einde is. Ergens is dat ook wel jammer omdat, op de allerlaatste scene na, het einde niet zo'n impact heeft.

Verder ontzettend sterk geregisseerd, alles klopte bijna. De cinematografie die de dramatische ommekeer in de film inluidt, de muziek die de sfeer en het ritme bepaalt en het knappe acteerwerk. De enige acteur waar ik niet helemaal over te spreken ben is Wahlberg. Hij komt me iets te 'geacteerd' over (if that makes any sense). Maar misschien ligt dat ook aan de matige rollen die hij later in zijn carriere heeft gespeeld. Soms is het eigenlijk zelfs iets te goed geregisseerd allemaal, waardoor de film niet echt verrassend is. Zoals ik al zei, het mist de echte impact.

Maar uiteindelijk weet de film wel gewoon 2,5 uur lang te boeien en dat is toch het belangrijkste.

Zoetsappige muziek, veel slow motion beelden en een moraal waar je u tegen zegt. Het is mij al met al er toch te dik bovenop gelegd. Daarnaast kan ik ook weinig met gebeurtenissen die tegen de fysica indruisen terwijl de rest van de film juist realistisch probeert te zijn (in elk geval qua verhaal).

Toegegeven, er zitten een aantal leuke ideeën in de film zoals de schoonheid van het vrouwenlichaam en de vergankelijkheid van tijd. En ik heb stiekem ook wel een paar keer moeten lachen, maar het weegt allemaal niet op tegen datgene wat mij niet bevalt aan de film.

Iets wat ik ooit voor school heb geschreven:

"Dogville(Von Trier, 2003) is de negende film van de omstreden regisseur Lars Von Trier. Ondanks dat de film af en toe wordt bekritiseerd vanwege zijn mogelijke anti-Amerikaanse boodschap is het een interessante filosofische film.

Zo worden eerst de bewoners van een afgelegen Amerikaanse stadje genaamd Dogville op de proef gesteld wanneer de op de vlucht geslagen Grace hier terecht komt. Moeten ze de vluchtende, maar sympathieke Grace opnemen of uitleveren aan degenen die naar haar op zoek zijn? Ondanks de constante behulpzaamheid en nederigheid van Grace wordt ze naarmate de film steeds meer uitgebuit en misbruikt. En zo wordt Grace aan het einde van de film ook op de proef gesteld. Kan ze de bewoners nog vergeven na alle ellende die ze haar hebben aangedaan of zal ze wraak nemen?

De bizarre, minimalistische setting (gefilmd in een lege hangar waarin huizen zijn aangegeven met krijtlijnen) die Von Trier gebruikt dragen bij aan het filosofische karakter van de film. Het lijkt zelfs meer op een experiment dan een film. Zo focust hij dus niet op het uiterlijk vertoon, maar totaal op de relatie tussen Grace, de dorpsbewoners en de dubieuze plek die Tom Jr., de redder en tegelijk geliefde van Grace, hierbij heeft. Het is erg interessant om te zien hoe er door inbreng van kleine details zoals een poster waarop wordt aangegeven dat Grace gezocht wordt grote verschuivingen plaatsvinden in de relatie tussen Grace en de dorpsbewoners.

Von Trier heeft zelf aangegeven dat hij in de film de gangbare denkwijze over het kwaad wil doorbreken. Hij laat zien in de film dat niet alleen rijke en machtige mensen kwaad doen, maar dat ook arme mensen dit kunnen doen, zolang de situatie zich ervoor leent. Dit heeft hij perfect laten zien in de film, met name door zelfs de arme kinderen misbruik te laten maken van de diensten van Grace.

In Dogville is nergens sprake van mooi geconstrueerde beelden en andere opsmuk, maar de kracht om je aan het nadenken te zetten en de langzaam verschuivende onderlinge relaties tussen karakters die uiteindelijk tot een groot conflict leiden maken de film als geheel erg interessant."

Een overkoepelend verhaal is er inderdaad nauwelijks, maar ik denk dat Godard wel degelijk een statement probeert te maken. Het is echter moeilijk om deze er na deze 1 keer kijken al uit te halen (net zoals bij bijna alle films van Godard vanaf zijn jaren '80 periode (die ik gezien heb)), maar wat in elk geval opvalt is dat in het eerste deel op het cruiseship verwijst naar de opkomst van het communisme, vandaar ook later de overduidelijke referentie naar Battleship Potemkin. Het tweede deel is een soort moderne naspeling van het ontstaan van de democratie, wat later wordt duidelijk gemaakt door de verwijzing naar het oude Griekenland (Hellas) waar de democratie is ontstaan. Ik ben er echter nog niet over uit wat hij hiermee precies wil zeggen.

Daarnaast zag ik het ook als een soort ode aan wat Europa geweest was en wat het kon zijn. Met name de uitspraak over de Duitse muziek, Franse schrijvers en Italiaanse zangers vond ik erg typerend. En ook het joods-palastijnse conflict werd een aantal keren aangehaald.

Al met al ben ik er dus nog lang niet uit, maar het is voor mij duidelijk dat de film meer lof verdient dan hij hier krijgt, ondanks dat er misschien wel wat teveel hooi op de vork is genomen. De mooie beelden en de sporadische Godard-humor waren ook zeker een pluspunt. Wat me echter wel volledig tegenstond was de gebrekkige ondertiteling, die een hoop dialogen voor mij als iemand die geen Frans kent simpelweg niet te volgen. Misschien dat het met deze slechte ondertiteling wel te volgen zou moeten zijn, maar ik kreeg nog steeds de indruk dat ik het niet kon volgen en dat was op zich al vervelend genoeg.

Al met al hoop ik toch dat Godard nog zo lang mogelijk door kan gaan met films maken.

Ja! Dat voelde ik ook nadat ik deze film had gezien. Bewust of onbewust lijkt deze docu verder te reiken dan alleen het verhaal wat er verteld wordt. Door aan het einde van de film alles wat je van tevoren hebt gezien in twijfel te laten trekken wordt The Imposter m.i. een soort meta-documentaire. Bij een documentaire moet je je namelijk altijd afvragen in hoeverre datgene wat je ziet objectief is. Ze hebben vaak de pretentie objectief te zijn en 'de waarheid' te laten zien zoals deze is, maar diep van binnen weten we dat dat niet zo is. Alleen het feit dat je aan het filmen bent corrumpeert de waarheid (als deze überhaupt al bestaat - maar laten we niet te filosofisch worden). Dus dat deze docu je daar op het einde van de film bewust van maakt vind ik, naast het sowieso al spannende verhaal, ontzettend knap.

Frustrerende en aangrijpende film.

Frustrerend omdat ik in het eerste deel helemaal gek werd van het feit dat Lucas niks kon en leek te willen doen aan het feit dat de onrust om hem heen steeds groter en zorgwekkender werd. Ik had het idee dat hij op de meeste momenten anders reageerde dan ik zou doen. Zo heeft hij nooit voluit ontkend dat hij iets gedaan heeft, iets wat ik wel zou doen (ondanks dat hij niet wist waar het precies om ging had hij dit moeten doen, want hij had niks fout gedaan). Op deze manier glijdt de situatie dus compleet uit de hand terwijl je er niks aan kan doen. (Ik had een paar keer graag de film in willen stappen zodat ik Lucas een paar tikken kon geven en vertellen dat ie eens voor zn recht op moest komen).

Aangrijpend vanwege duidelijke redenen. Het onrecht dat Lucas wordt aangedaan is erg pijnlijk en ongemakkelijk om te aanschouwen. Met name de scenes waarin de zoon het compleet verliest hebben me niet onberoerd gelaten. Het is mooi om te zien dat nadat Lucas is vrijgesproken hij een stuk assertiever lijkt te zijn en ineens wel voor zichzelf opkomt, wat vooral tot uiting komt in de supermarktscene en de ijzersterke kerkscene.

Het einde is natuurlijk prachtig (ergens wel een beetje voorspelbaar) en laat op symbolische wijze zien dat de voorvallen onherstelbare schade hebben aangericht. Door niet te tonen wie er schiet wordt er aangetoond dat iedereen nog steeds wrokgevoelens kan hebben jegens Lucas.

Het thema wat terug kwam in de vorige paar films die ik van hem gezien heb is vooral een soort verheerlijking voor het onvoorwaardelijke optimisme en vertrouwen in het leven afkomstig van kinderen (The Bicycle Thief, de scene waarin het kind de hand van zijn vader pakt aan het einde van de film is onbeschrijfelijk mooi) en een hondje (Umberto D.). In deze film is er niet zozeer sprake van een verheerlijking van een bepaalde groep - ach hoewel de armen er natuurlijk het beste vanaf komen, maar zoals gezegd ook erg materialistisch als het erop aankomt - maar het onvoorwaardelijke (bijna naïef) optimisme van Toto in alles en iedereen wordt hier ook duidelijk verheerlijkt.

Ik vind echter wel dat dit optimisme in deze film veel minder gerechtvaardigd wordt dan in zijn vorige films. In zijn vorige films was het een optimisme dat ondanks alle tegenslagen zegevierde over het onrecht in de maatschappij. In deze film is het echter meer een optimisme om zijn optimisme. Waar in de vorige films het optimisme dus een hartverscheurende kwaliteit meedroeg, lijkt het hier allemaal nogal oppervlakkig, zeker wanneer de karikatuur van de kapitalist in beeld komt valt het allemaal niet zo serieus meer te nemen. Het is dan ook duidelijk een sprookje, maar ik vind het jammer dat het op sommige momenten toch de pretentie van een politiek geëngageerde film lijkt te hebben.

Kortom: de film kijkt lekker weg (en de suggestie van komedie lijkt me niet zo gek), maar mist de rauwe emotionele kwaliteit van zijn meer conventionele neorealistische films.

PS Ik zag de hoofdpersoon eerder als een Mozesfiguur dan als een Christusfiguur: gevonden worden als baby, vijanden afslaan door wonderen van boven (zee opensplijten - rook wegblazen), zijn volk meenemen naar het beloofde land. Hoe dit verder relevant is moet ik nog bedenken

Dit vond ik ook heel vreemd. Ik heb geen overweldigende muziekkennis, maar die kon ik ook nog wel bedenken. En dat terwijl dat nummer van Bowie al minstens 10 jaar uit had moeten zijn tegen die tijd en ook zeker geen onbekend nummer zou zijn geweest.

Dit is overigens ook een van mijn bezwaren tegen de film. Soms voelt het een beetje als pretentieus 'namedropping', inspelend op de huidige hipster-hype om zieltjes te scoren. Terwijl de film genoeg in zijn mars heeft om ook zonder dit interessant genoeg te zijn. De emotionele bagage die de karakters hebben weet je aardig mee te slepen in de film en daarnaast heb ik een zwak voor dit soort high-school drama's. En met Emma Watson in een film hoor je mij sowieso niet klagen. Ik denk dat ik toch minstens 50 keer opnieuw verliefd ben geworden. Ondanks zijn opzichtig tranentrekken was ook het einde erg mooi.

Toevallig had ik deze gezien nadat ik eerder op de dag al The Seventh Continent had bekeken en daardoor deze film niet als bijzonder zwaar ervaren. Daarnaast ook flink op het verkeerde been gezet door de trailer. Deze geeft namelijk de indruk dat we te maken hebben met een actie/thriller, terwijl dat toch duidelijk niet het geval is. De cannibalistische rednecks zien we slechts in een aantal korte sequenties in het begin van de film. Natuurlijk is het verder geen slechte film en is het vooral de cinematografie (grauwheid van het post-apocalyptische landschap is erg overtuigend) en de hoge productie waarde die de film bijzonder maken. Had 'm daarom ook beter in de bioscoop kunnen zien. Helaas heeft het voor mij inhoudelijk allemaal net iets te weinig om het lijf om een voldoende te geven.