Opinions

De pijnlijke maatschappelijke boodschap wordt in deze film niet beter samengevat dan in de tekst :

“The truth is like poetry and most people fucking hate poetry "

die de auteur van The big short Michael Lewis overhoorde in een bar in Washington DC.

The Big Short blinkt vooral uit in de kunst van het vertellen en om abstracte financiële begrippen

enigszins begrijpelijk te maken.

Het verteld het verhaal van een aantal beleggers die met zogenaamde ‘Credit Default-Swaps’ tegen de logica van het systeem in ‘short’ beleggen op basis van hun oprechte overtuiging dat de huizenmarkt een luchtkasteel is en de bankwereld veranderd in een frauduleus Perpetuum mobile.

De film is een knappe mix van docu-drama en amusante scherpe metaforen:

“ if the the mortgage bonds were the match then the CDO’s were the kerosene soaked rags ” .

Veel beknopter kun je de subprime ellende niet omschrijven.

Nog beter wordt de film in symboliek en uitleg als aan een blackjack-tafel de waarde en tegelijk soms ook de waanzin van een CDO (Collateralized Debt Obligation) wordt uitgelegd.

Christian Bale speelt een geweldige rol en het is soms moeilijk te bevatten hoe groot het risico

was wat de real life Hedge fund manager Michael Burry nam om het complete aandeelhouders

vermogen in te zetten op alleen cijfermatig inzicht.

Met “Margin Call” nog in het geheugen die de val en moraliteit van Lehman Brothers beschrijft, is het niet moeilijk om enige sympathie te hebben voor de hoofdrolspelers in The Big Short die weliswaar verdienden aan de ineenstorting van de beurs maar in elk geval niet de bedenkers en bouwers van het financiële kaartenhuis.

Niet zijn beste maar wel weer een lekkere onderhoudende Woody Allen-film.

Prachtig hoe hij speelt met de Joodse vooroordelen en platitudes en alle platgewalste stereotypen

weer tot een zekere originaliteit weet te brengen.

Cafe Society gaat over het Hollywood uit de jaren ’30 en ’40. Over filmdiva’s en de grote filmstudio’s en gehaaide Joodse filmbazen die het voor het zeggen hadden.

We kennen het uit films als bijvoorbeeld de The Last Tycoon (1976)

Maar Allen schept er genoegen in om deze Hollywood geschiedenis eventjes op een ludieke wijze te vervormen .

En als we de ambivalentie van Woody Allen jegens de filmstad aan de westkust

nog niet hadden begrepen dan krijgen we een opfris-cursus. We herkennen dit gegeven zeker ook in de hoofdpersoon Bobby Dorfman.

Amusante film.

Extra pluspunt zijn de ronduit geweldige decors en lokaties en het gouden licht waarin de film in is ondergedompeld.

Het hele script van Puzo is gebaseerd op het boek van David Yallop over de mysterieuze dood van Paus john paul I. Daarin komen ook de Siciliaanse en Amerikaanse Mafiorganisaties aan bod die hun drugswinsten lieten witwassen door bankiers als Michele Sindona en Roberto Calvi via hun relaties met de Vaticaanse bank zoals Aartsbisschop Marcinkus.
Dit hele verhaal had dus vooral te maken met de financiele kant van de drugshandel (pizza-connectie) en met enorme politieke corruptie. Het is dus hoogst onaanemelijk om de Corleone's te plaatsen in deze Italiaanse context gezien de voorgaande geschiedenis in deel 1 en 2 alsmede dat
drugshandel taboe was voor de Corleone-familie.

andere voorbeelden van een ontspoort scenario:
#Een vrouw (Connie Corleone) die de moord goedkeurt op Zaza ?
#Vincent (Garcia) die een incestieuze neef-relatie aangaat met Mary Corleone ?
# Geen enkele Gangster gedroeg zich in die tijd zoals werd geacteerd in Godfather 3 en de Hollywood-achtige moordaanslagen waarbij vooral de helikopter-scene bijna lachwekkend was.
Er is geen enkele mafia-aanslag in de geschiedenis die daar in de verste verte op zou kunnen lijken.

Sofia Coppola (vooral vanwege haar dialogen), Joe Montegna en George Hamilton waren voorbeelden van slechte casting. En het gemis van Robert Duvall was daarom des te groter.
Vergelijk Montegna en Hamilton ook eens met de vooral onbekende (en daardoor realistischer) gezichten uit deel 1 en 2.

Michael Corleone's karakter kwam totaal niet meer overeen met het ingetogen spel uit de voorgaande delen en ik zag in hem meer een Tony Montana op leeftijd, vandaar de vergelijking.
Bovendien wordt zijn karakter op oude leeftijd nog steeds neergezet als een man die het slachtoffer
is en blijft van zijn omgeving en daar zelfs bij een priester vergeving om vraagt.
Hier wordt het katholicisme er bij gehaald waar het niet past en opnieuw volstrekt ongeloofwaardig is. Dat Mafioso's zaken deden met het Vaticaan had ik veel liever meer uitgewerkt gezien.

Neem een gemiddelde aflevering van de Soprano's en je hebt een veel interessanter en realistischer beeld van de Mafia dan dit overbodige Godfather-vervolg.

Voor elke schrijver of filmmaker geldt dat eerdere successen moeilijk te evenaren of te verbeteren zijn. Dit geldt zeker voor Tarantino die na zijn genrewisseling van zeg maar urban/crime gesitueerd naar fairytale/revenge georiënteerd grotendeels de mist in is gegaan.

In tegenstelling tot zijn drie beste films Reservoir dogs/Pulp Fiction/Jackie Brown stelde ik mezelf bij het zien van The Hateful Eight opnieuw de vraag of ik deze film over 10 jaar nog eens zou willen zien. Net als bij Inglorious Bastards en Django Unchained was de vraag stellen hem ook beantwoorden want Tarantino maakte feitelijk na 1997 geen goede film meer.

Vernieuwend en sterk waren ooit zijn afbeeldingen van gangsters en junkies en de conversaties die in zo’n wereld konden passen, maar herhaling ligt altijd op de loer en in the Hateful eight zie je al zijn pastiche-karakters (in dit geval hulde/hommage door imitatie) en herhalingen samenkomen. In het eerste hoofdstuk van de film viel direct de zwakte op van de dialogen en de oppervlakkigheid van het gehele verhaal. Soms niet meer dan stripboek-compositie met een optelsom van achterdocht, haat en geweldadige stompzinnigheid.

Tarantino is niet in staat overtollige onzin-dialogen te schrappen, niet in staat de overbodigheid van het N-woord (*) eindelijk in te zien en gaat zeker voorbij aan de tijdgeest waarin zwartgallige QT-sprookjes minder goed zullen aanslaan. Dat alles maakt het positief waarderen van zijn laatste film wederom onmogelijk. M.a.w. de slechtst besteedde 167 minuten van dit jaar.

(*)

The Complete History of Quentin Tarantino Saying "Nigger" - gawker.com

Waar Hollywood en Amerikaanse regisseurs nog immer in uitblinken is het verfilmen van verbeelding, vooruitgang en fantasie. Natuurlijk denk je dan direct aan Spielberg maar Ridley Scott heeft met The Martian ook weer laten zien dat hij tot deze categorie behoort.

Een ruimtevaart crew die één van haar bemanningsleden verliest tijdens missie op Mars en die vervolgens een solo overlevings-actie begint is de basis voor een klassiek onderhoudende film. De universele reddingsoperatie die wordt ingezet vanaf de aarde vertaalt zich moeiteloos in het menselijk adagium : red één mens en je red de wereld.

De energie en humor die Matt Damon in zijn rol uitstraalt in combinatie met de in het scenario verweven menselijke verbeelding en daadkracht maakt dit m.i. zelfs een belangrijke film voor deze tijd.

Te midden van een voortschrijdende technologisering blijven in deze film humaniteit en mondiale samenwerking nog immer voorname drijfveren voor verdere ontwikkeling van onze beschaving.

Gebaseerd op een roman van Andy Weir heeft Ridley Scott dit thema visueel prachtig uitvergroot op studio-sets in Hongarije en lokaties in Jordanie

Uiteraard kon David Bowie’s 'Starman' niet ontbreken in de soundtrack.

Een aardig docu-drama van begin jaren dertig waarin bankovervallers als John Dillinger, Baby face Nelson en Pretty boy Floyd Amerikaanse plattelandssteden onveilig maakten en in deze verfilming symbool staan voor de laatst overgebleven Outlaws. Johnny Depp speelt in de authentiek aangeklede film ,de laatste jaren van volksheld Dillinger op geloofwaardige wijze. Maar hoewel de actie overheerst en de persoon onderbelicht blijft wordt Dillinger, een man die leeft bij de dag, wel goed gebruikt om een veranderend tijdsbeeld te geven en daarmee van de misdaad. Michael Mann portretteert Dillinger c.s als de overblijfselen uit de tijd van het Wilde westen die gedoemd waren ten onder te gaan. Niet alleen door de opkomst van zeer geavanceerde misdaadtechnieken van Hoovers's FBI maar vooral ook omdat de georganiseerde misdaad dit soort misdadigers niet meer beschermden en tolereerden. Dit wordt mooi geïllustreerd wanneer de vertegenwoorder van de Mafia-familie uit Chicago hem uitlegd hoe zij per dag het zelfde bedrag met gokken verdienen als wat Dillinger binnenhaalt bij een bankoverval.

Mann vergeet ook niet de hypocrisie van Hoover terloops in beeld te brengen, die graag geld vergokte bij de paardenrennen (overgens met gouden tips van een Mafia-figuur uit NY- maar niet te zien in film-), terwijl zijn protege Clyde Tolson genadeloos jagend op 'Public enemies' de FBI verzekerde van een plek op de voorpagina's.

De film krijgt van mij een ruime voldoende en Michael Mann is een regisseur die steeds betere misdaadfilms aflevert en zich reeds met 'LA Takedown' en zijn remake 'Heat' heeft bewezen als een specialist in het genre bankoverval. Een extra waardering krijgt 'Public enemies' van mij vanwege het indrukwekkende vuurgevecht bij de "Little Bohemia Lodge", waarin met uitstekend camerawerk en geluids-effect letterlijk de kogels om je oren vliegen.

Sterke muziek-Biopic dat goed en overtuigend beeld geeft van de wereld waar de west coast Hip-hop muziek uit voortkomt. De karakters zijn goed gecast en Ice-cube en Dr. Dre als de twee hip-hop iconen vertalen uitstekend de kracht van (rap)muziek als uitlaatklep in de explosieve sfeer van de jaren '80 en '90.

De bijna archetypisch platen-manager Jerry Heller (overtuigend gespeeld door Paul Giamatti) kwam kortgeleden nog in het nieuws vanwege zijn aanklacht voor laster tegen Dre en Cube vanwege zijn uitbeelding in Straight Outta Compton.

Nee, ik bedoel toch iets HEEL anders.
Jij verwart sociale codes met gedrag en gewoontes . Sociale codes zijn doorgaans (ongeschreven) regels die sturen, corrigeren of matigen (bijvoorbeeld in een geloofsgemeenschap) of in sommige gevallen afdwingbaar met sancties (bijvoorbeeld het milieu van Henry Hill)
Zaken waar jij naar verwijst zoals drugsgebruik (blijft je hoofd na lang gebruik overigens niet scherp van) zijn gewoontes en gedragingen en uiteindelijk mogelijk verslavingen, hebben niets maar dan ook niets met sociale codes te maken waarop ik doelde in mijn eerdere bericht.
Het gesprek met McConaughey ging eerder over de glorificatie van hebzucht dan het stellen van regels, met de borstroffel als tribale symboliek. Bovendien, heb ik al eerder geschreven, Belfort maakt zijn eigen regels want hij begint zijn eigen aandelenbedrijfje. Hij wordt gedreven door geld en eigenbelang niet door sociale codes.

Mocht het nog niet duidelijk zijn google het dan even..
Or, we agree to disagree

Wat Scorsese betreft, tja 'Companion piece' lijkt me duidelijk verder..Mean streets/Good fellows/Casino dan zijn officiele trilogie